Lords of the Mafia

برآمده از نفوذ

مافیای آمریکا

بریتانیا نیز بزن‌بهادرهای خودش را پرورش داد

کسانی که هنوز هم به عنوان تبهکاران خوش‌مرام شناخته می‌شوند

دهه‌ی شصت پرهیاهو در بریتانیا تیره و تار شد

با مرگ و اخاذی دوقلوهای بزرگ

تا ماجرای سرقت بزرگ قطار

اما آیا این گرگ‌های باران‌دیده ترفندهای جدیدی یاد می‌گیرند

وقتی که بار دیگر موجی به راه می‌افتد

در سبک جدیدی از جرایم سازمان‌یافته در بریتانیا

یکی از نکات قابل‌توجه در مورد جرایم سازمان‌یافته

و نحوه‌ی فعالیت آن، شباهت نزدیکش است به

دنیای شرکت‌های بزرگ

گویی تنها مرز باریکی بین کسب‌وکارهای قانونی

و بیزنس دنیای زیرزمینی وجود دارد

پس از سی سال رونق بخشیدن به تشکیلاتش

مافیا در آمریکا در اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰ با مشکلی روبرو شد

که بسیاری از کسب‌وکارهای قانونی با آن مواجه‌اند

نیاز مبرم به گسترش بازارها

برای تضمین بقای اقتصادی

در واقع، می‌توان گفت مافیا

یکی از اولین تشکیلات آمریکایی بود که جهانی شد

روندی که گروه‌های جنایتکار را

از تمام گوشه و کنار زمین گرد هم آورد

۱۹۵۰ با پایان یافتن دهه‌ی

مافیا برای اولین بار شروع کرد

به حس کردن واقعیِ فشار نهادهای مجری قانون

قانون سکوت شروع به شکستن کرد

و قانون‌گذاران و افکار عمومی آمریکا رفته‌رفته

نقاب را کنار زدند

نقابی که مدت‌ها مافیا را از دیدرس بازرسی پنهان کرده بود

با انتخاب جان اف. کندی به عنوان رئیس‌جمهور

و برادرش رابرت به عنوان دادستان کل

باد تغییر در سراسر آمریکا وزیدن گرفت

تحت نظارت فزاینده‌ی عمومی

و فشار اقتصادی رو به رشد برای یافتن مشتریان جدید

برای فعالیت‌های مجرمانه

تلاش برای یافتن قلمروهای جدید آغاز شد

این نااطمینانی در داخل

همراه با از دست دادن بازارهای سودآور جرم و جنایت

در کشور همسایه، کوبا، پس از انقلاب چپ‌گرایانه

به رهبری فیدل کاسترو، برخی از رؤسای مافیا را واداشت

تا به فراتر از مرزهای آمریکا فکر کنند

آن‌ها نگاه خود را به آن سوی اقیانوس اطلس دوختند

به دشت‌های سرسبز انگلستان

کشوری که با استانداردهای آمریکایی ساده‌لوح به نظر می‌رسید

و آماده‌ی بهره‌برداری بود

مایر لانسکی، مغز متفکر مالی مافیا

مردی بود که پیشروی اوباش را رهبری می‌کرد

برای راه‌اندازی کسب‌وکار در خارج از مرزها

یکی از مورد اعتمادترین معاونان لانسکی، دینو سلینی

که از باهاما اخراج شده بود

راهی انگلستان شد

در لندن، سلینی مدرسه‌ی آموزش کارت‌پخش‌کن‌ها را اداره می‌کرد

و از رونق قمار در بریتانیا سود می‌برد

که پس از قانونی شدن باشگاه‌های قمار ایجاد شده بود

در همان زمان

جورج رافت، ستاره‌ی سابق سینمای هالیوود

با ارتباطات دیرینه‌ی مافیایی نیز به بریتانیا نقل مکان کرد

تا «کلونی کلاب» را اداره کند

و به عنوان سفیر سیار مافیا ایفای نقش کند

آمریکایی‌ها چیزهای زیادی برای ارائه به پسرعموهای انگلیسی‌زبان خود

در آن سوی اقیانوس اطلس داشتند

به‌ویژه وقتی نوبت به نکات ظریف می‌رسید

در بهره‌برداری از قمار

که به‌تازگی در بریتانیا قانونی شده بود

اما مقامات بریتانیایی ایده‌های دیگری داشتند

و مطمئناً فرش قرمز برایشان پهن نکرده بودند

پس از یک کندی اولیه در اقدام

مقامات ناگهان در اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰ وارد عمل شدند

تا هر دو نفر، دینو سلینی و جورج رافت را اخراج کنند

هتل مجلل دورچستر در مرکز لندن

صحنه‌ی برگزاری یک کنفرانس بین‌المللی جرم و جنایت در سال ۱۹۶۶ بود

این جلسه‌ی پادشاهان جرم و جنایت بود

که برای تقسیم غنایم در اروپا و بریتانیا فراخوانده شده بودند

اما این جلسه جنبه‌ی منفی هم داشت

که در نهایت منجر به اخراج اعضای مافیا شد

کسانی که سال‌ها بدون مزاحمت در بریتانیا فعالیت می‌کردند

جلسه‌ی هتل دورچستر، گرد هم آورد

نمایندگانی از مافیای ایالات متحده

مافیای فرانسه، رؤسای باندهای جنایتکار بریتانیایی

و نمایندگانی از شرکت «بالی» را

که دستگاه‌های پوکر را در آمریکا و بریتانیا اداره می‌کرد

آقایان

اول از همه، می‌خواهم خوش‌آمدگویی گرمی داشته باشم

به همکارانمان از فرانسه و آلمان

اعضای گروه محلی‌مان، برادران کری

و خوش‌آمدگویی بسیار ویژه

به دوستانمان از آن سوی اقیانوس اطلس، کوزا نوسترا

خب آقایان، همه‌ی ما می‌دانیم چرا این‌جا هستیم

برای جلوگیری از هرگونه جروبحث و کدورت

همگی مثل جنتلمن‌های متمدن دور این میز جمع شده‌ایم

تا ببینیم چه چیزی به چه کسی می‌رسد

و باور کنید، آن‌قدر هست که به همه برسد

مأموریت این بود که بفهمند

هر کدام چگونه می‌توانند به بهترین نحو از قمار بهره‌برداری کنند

که اخیراً در بریتانیا قانونی شده بود

و این‌که چطور جرایم سازمان‌یافته می‌تواند کنترل را به دست بگیرد

از قمار در اسپانیا

اما رؤسای باندهای تبهکاری نمی‌دانستند

که جاسوسی در میان آن‌هاست

هربرت ایتکین، وکیل آمریکایی

چندین سال قبل به درون مافیا نفوذ کرده بود

و به‌طور مرتب گزارش‌ها را به اف‌بی‌آی می‌فرستاد

اطلاعات جمع‌آوری شده توسط هربرت ایتکین

در کنفرانس جنایی هتل دورچستر

منجر به فشار بر دولت بریتانیا شد

برای اخراج دینو سلینی، چهره‌ی مافیایی

و جورج رافت، بازیگر آمریکایی

خروج اجباری آن‌ها مقامات بریتانیایی را متقاعد کرد

که تهدید آمریکایی دفع شده است

مافیا نتوانسته بود در خاک بریتانیا جای پایی باز کند

با این حال، جرایم سازمان‌یافته نمرده بود

باندهای بومی بریتانیا

به‌سادگی جای پای مافیا گذاشتند

و عرصه‌های جرم و فساد را

تمام و کمال از آنِ خود کردند

۱۹۶۰ در اوایل دهه‌ی

بریتانیای کبیر در حال بیدار شدن از محافظه‌کاری بود

که پس از جنگ جهانی دوم حاکم شده بود

این دوران، دهه‌ی شصت پرهیاهو بود

دوران سکس، مواد مخدر و راک اند رول

در چشم‌انداز نیاز و طمع، دو مرد خودنمایی می‌کردند

که دنیای زیرزمینی بریتانیا و مردم به یک اندازه

آن‌ها را «دوقلوهای مخوف» می‌نامیدند: رونالد و رجینالد کری

برادران کری کنترل نیمی از جرایم لندن را در دست داشتند

در حالی که باند ریچاردسون بقیه را قبضه کرده بود

رانی و رجی کری نمونه‌های واقعی تبهکارانی بودند

که در لندنِ پس از جنگ بزرگ شده بودند

سرسخت، با اعتمادبه‌نفس، مدبر، گاهی خطرناک

و همیشه آماده برای سوءاستفاده از نقاط ضعف انسانی

در آن زمان، لری پوپ یک نیروی تازه‌کار بود

که به‌تازگی به نیروی پلیس پیوسته بود

او که اکنون بازنشسته شده، به یاد می‌آورد که چقدر

برادران کری بر لندن و افسران پلیسی مثل او تأثیر داشتند

جرایم سازمان‌یافته در بریتانیا در دهه‌ی هفتاد

چهره‌ای از نوع جرایم دوقلوهای کری داشت

زمانی که بحث خشونت میان خودشان نبود

یکی از خشن‌ترین جرایمی که داشتیم

در دهه‌های شصت و هفتاد، سرقت از بانک بود

باندهای دیگری هم در آن زمان بودند

نام‌هایی که مطرح می‌شوند ریچاردسون‌ها هستند

که بسیار مشهور و شناخته‌شده بودند

گروه‌های دیگری هم بودند، مثل برادران تیپس

که به یاد دارم گاراژ ضایعات فلز داشتند

چندین باند دیگر هم در حال قدرت گرفتن بودند

و بعد اتفاقاتی می‌افتاد

و آن‌ها یا توسط تلاش پلیس متلاشی می‌شدند

یا به دلیل برخی مشکلات داخلی دیگر از بین می‌رفتند

استاد جامعه‌شناسی

در دانشگاه دورهام انگلستان

دیک هابز، که مطالعه‌ای دقیق روی تبهکاران بریتانیایی انجام داده

می‌گوید دوقلوهای کری به شدت تحت تأثیر بودند

۱۹۳۰ تحت تأثیر فیلم‌های گانگستری آمریکایی دهه‌ی

از بسیاری جهات، چیزی که باید به خاطر داشت

درباره‌ی دوقلوهای کری این است که آن‌ها فعالیت می‌کردند

در سایه‌ی مافیا

آن‌ها عاشق مافیا بودند، مثل گانگسترهای شیکاگو لباس می‌پوشیدند

گاهی مثل گانگسترهای شیکاگو حرف می‌زدند

آن‌ها ماشین‌های آمریکایی سوار می‌شدند

الگوی گانگستر آمریکایی یک مدل ایده‌آل بود

برای افرادی مثل دوقلوهای کری تا از روی آن تقلید کنند

از بسیاری جهات، اگر الان به آن‌ها نگاه کنید

کاملاً مضحک به نظر می‌رسند

بنابراین فکر می‌کنم تأثیر مافیای آمریکا

بر صحنه‌ی جرم و جنایت بریتانیا، بیشتر در حوزه‌ی تصویرسازی بود

تا ساختار

دیک هابز که نویسنده‌ی کتابی است

به نام «کاسبی کثیف» که به بررسی جنایتکاران انگلیسی می‌پردازد

و اخاذی‌های آن‌ها، معتقد است مافیای آمریکا

هرگز قصد نداشت مستقیماً جرایم سازمان‌یافته را کنترل کند

در بریتانیا

مافیای آمریکا و جرایم سازمان‌یافته‌ی آمریکایی

همیشه در بریتانیا حضور داشته‌اند

قطعاً در دهه‌ی ۱۹۶۰ در اروپا حضور داشتند

یا بهتر است بگویم در لندن، در رابطه با قمار

و تبهکاران محلی از آن‌ها استقبال می‌کردند

چون نفوذ و قدرت زیادی با خود می‌آوردند

آن‌ها با خودشان پول می‌آوردند

و همچنین جذابیتی با خود می‌آوردند

که جرایم سازمان‌یافته بریتانیا هرگز از آن برخوردار نبود

مثلاً در کلونی کلاب

در «وست اند» لندن، با وضعیتی روبرو بودید

که جورج رافت، ستاره‌ی سینمای آمریکا

که ارتباط نزدیکی با اوباش آمریکایی داشت

تقریباً در آن‌جا مستقر بود

پول‌های زیادی از مافیا در کلونی کلاب جابجا شد

و فکر می‌کنم این واقعاً شروعی بود برای مسیری

که جرایم سازمان‌یافته جهانی قرار بود در آینده طی کند

این‌که شما می‌توانستید حضوری داشته باشید

می‌توانستید حضوری تجاری داشته باشید

و همکاری‌های رسمی، اما عمدتاً غیررسمی

با تبهکاران محلی شکل می‌گرفت

حتی اگر مافیا کنترل کامل را می‌خواست

کنترل کامل بر دنیای زیرزمینی بریتانیا

بعید بود که به آن هدف دست یابد

به گفته‌ی روزنامه‌نگار تحقیقی

و نویسنده‌ی حوزه‌ی جرایم سازمان‌یافته، باب باتوم

این موضوع واقعاً مظهر نوعی سندروم است

که مختص بریتانیاست؛ و آن این است که بریتانیا