As primeras 200 linias.
เป็นครั้งคราว
เธอเริ่มงัดเข้าไปในบ้านของยามากะ
ยามากะ
รักแรกของเธอน่ะ
เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้น
เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอรัก
เธอก็ไม่เคยอยากให้เขารู้
สำหรับเธอมันก็เลยโอเค
แต่เธออยากรู้จักเขาให้มากขึ้นอีก
เธออยากจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา
โดยไม่ให้เขารู้จักเธอ
เธอก็เลยแอบเข้าไป
ใช่
ตอนที่เขาไปโรงเรียน
เธอจะแกล้งทำเป็นป่วย
แล้วออกมาก่อน
ยามากะเป็นลูกคนเดียว
พ่อของเขาเป็นพนักงานออฟฟิศ
แม่เป็นครู
เธอก็เลยรู้ว่า
ไม่มีใครอยู่บ้านตอนกลางวัน
แล้วเธอเข้าไปได้ยังไง
ในเมื่อเป็นแค่เด็กวัยรุ่นทั่วไป
เธอก็เดาเอา
ลองรื้อใต้กระถางต้นไม้ตรงประตูหน้า
ก็เจอกุญแจ
ประมาทจริงบ้านนี้
เธอก็เลยใช้มันไขเข้าบ้าน
เธอขึ้นไปชั้นบนแล้วเปิดประตู
ตัวเลขหลังเสื้อทีมฟุตบอล
ที่แขวนอยู่
ทำให้เธอรู้ว่านี่คือห้องของเขา
นับว่าเรียบร้อย
สำหรับห้องของเด็กอายุ 17
แล้วเธอก็รู้สึกได้ว่า
เขามีพ่อแม่ที่เข้มงวด
โดยเฉพาะแม่
เธอสูดหายใจ
เธอเฝ้าฟัง
เธอได้ยินเสียงความเงียบ
ความเงียบที่ขยายตัวออก
เหมือนเสียงที่ได้ยินผ่านหูฟัง ถมห้องจนเต็ม
เธอนอนลงบนเตียงของยามากะ
พยายามกลั้นความรู้สึกอยากช่วยตัวเอง
ทำไมล่ะ
ละครทีวีมันทำไม่ได้เหรอ
เปล่า
เธอมีกฎของตัวเอง
สิ่งที่เธอจะอนุญาต
หรือไม่อนุญาตตัวเองให้ทำ
เธอแอบเข้าบ้านเขาได้
แต่จะไปช่วยตัวเองที่นั่นไม่ได้
ใช่
จากนั้นเธอก็เริ่มทิ้ง
ผ้าอนามัยแบบสอดที่ยังไม่ได้ใช้
ไว้ในห้องเขา
ผ้าอนามัยแบบสอด
นั่นละ
เพี้ยนมาก
เกินไปนิด
จะเอาไปทำละครทีวีได้เหรอ
ไม่ต้องห่วง
โปรดิวเซอร์บอกว่าเป็นรายการล้ำๆ
สำหรับฉายตอนดึก
ก็นะ
แล้วเธอก็เอาผ้าอนามัยอันใหม่
ออกมาจากกระเป๋านักเรียน
แล้วก็เอาใส่ในลิ้นชักของเขา
มันจะเป็นยังไงนะ
ถ้าแม่เจ้ากี้เจ้าการของเขาเจอเข้า
จู่ๆ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นกับความคิดนี้ขึ้นมา
เธอเป็นคนพิลึกนะ
ผ้าอนามัยจะเป็นเครื่องหมาย
ว่าเธอเคยไปที่นั่น
เครื่องหมาย
หลังจากนั้นเธอก็ยังแอบเข้าไปเรื่อยๆ
เธอรู้ว่ามันเสี่ยง
เธอเป็นคนประเภทที่ได้รับความไว้ใจ
จากพ่อแม่ ครูอาจารย์
มันเลยมีเดิมพันสูงมาก
ไงก็เถอะ เธอหยุดไม่ได้
เธอหยุดไม่ได้
เธอสูดดมไปทั่วห้อง
ค้นหากลิ่นเจือจางของเขา
แล้วเธอก็จะหยิบของติดมือ
จากห้องเขาออกมาตลอด
พวกดินสอหรืออะไร
ที่เขาคงไม่สังเกตว่ามันหายไป
และเพื่อแลกเปลี่ยน
เธอก็จะทิ้งของของเธอเอาไว้
และตรงจุดที่ท้าทายที่สุด
เธอถอดกางเกงในของเธอ
แล้วซ่อนไว้ในส่วนลึกสุด
ของลิ้นชักโต๊ะเขา
เธอรู้สึกว่าเธอกับเขา
ค่อยๆ ผสานเข้าหากัน
ผ่านการแลกเปลี่ยนข้าวของ
และเธอได้มอบความเข้มแข็งแก่เขา
ในการหนีไปจากการควบคุมของแม่
แค่นี้แหละสำหรับวันนี้
เข้าใจแล้วละ
อยากรู้เรื่องต่อมั้ย
แหงสิ
ควรรอสักนิดหรือให้เขียนเลย
แบบไหนดี
คุณรออีกสักหน่อยดีกว่า
นั่นสิ
ฉันเองก็อยากรู้เรื่องต่อเหมือนกัน
นี่คุณไม่รู้จริงๆ เหรอ
ไม่สักนิด หรือฉันต้องรู้
ที่จริงผมคิดว่าคราวนี้
อาจจะเกี่ยวกับรักแรกของคุณ
ไม่ใช่สักหน่อย!
ขอบคุณนะ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
เริ่มแสดงกี่โมงนะ
หกโมงครึ่ง ประตูเปิดหกโมง
ฉันคงเสร็จใกล้ๆ ตอนนั้นเลย
ไม่ต้องมาก็ได้นะ
อย่าต้องหนีประชุมเลย
ฉันจะไป
ฉันอยากดูละครของคุณ
- สู้ๆ นะ - ขอบคุณ
ไม่ได้เรื่องเลย
คุณบอกว่าเราต้องกลับมาใหม่พรุ่งนี้
ใช่
เราจะได้เอาเชือกดีๆ มาด้วย
ใช่เลย
- ดีดี้ - อือ
ผมทำต่อไปแบบนี้ไม่ไหวแล้ว
ถึงยังไงก็ต้องทำอยู่ดี
ถ้าเราแยกกัน มันคงดีกว่านี้
พรุ่งนี้มาแขวนคอตายกัน
เว้นแต่โกโดต์จะมา
แล้วถ้าเขามาล่ะ
เราก็จะรอดไง
งั้นก็… ไปกันหรือยัง
อะไรนะ
ใส่กางเกงก่อน
ครับ
เข้าไปได้ไหมคะ
เชิญครับ
(ห้องแต่งตัว 1 คุณยูสุเกะ คาฟุกุ)
อะไร
เจ๋งมาก
ใช่มั้ย ดีใจที่ชอบ
ฉันมีคนอยากแนะนำให้รู้จัก
ได้สิ ให้ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ
ทาคัตสึกิ
สวัสดีครับ ผมทาคัตสึกิครับ
ภรรยาของคุณเชิญผมมาครับ
อย่าเรียกภรรยาสิ
ผมเห็นคุณในทีวีบ่อยเลย
ขอบคุณครับ
เขาทำงานกับฉันด้วย ได้บทดีเลย
เขาได้บทดีๆ ตลอด
ดีกว่าที่เคยเลยละ
เขาได้บทคนที่นางเอกชอบ
อ้อ
พอฉันบอกเรื่องละครของคุณ
ตอนที่นัดคุยเตรียมงาน
เขาก็บอกว่าอยากดู
ผมเคยได้ยินเรื่องวิธีแสดงของคุณ
แล้วก็สนใจมาตลอดครับ
มันต่างกันมาก
เวลาใช้หลายภาษา
ครับ
ผมไม่แน่ใจว่ารู้สึกถูกไหม
แต่มันกระทบใจมากครับ
จริงเหรอ
เธอนี่ประหลาดจริง
คุณโอโตะละก็
จริงๆ นะครับ
ครับ ขอบคุณมาก
ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ
ผมต้องเปลี่ยนเสื้อ ไว้คุยกันนะ
ค่ะ
งั้นขอตัวก่อนนะครับ
เก่งมาก
ขอโทษนะ ผมทำคุณตื่นหรือเปล่านี่
คุณคงจะเหนื่อย
ผมบินเก้าโมงที่นาริตะ
ต้องรีบแล้ว
เจอกันนะคะ
เจอกัน
คุณไม่ต้องมาส่งก็ได้นะ
นี่ค่ะ คุณลุงวานยา
ฉันอัดเสียงไว้แล้ว
ต้องใช้พอดีเลยใช่ไหม
ขอบคุณมาก
คุณจะตกเครื่องเอานะ
เจอกัน ดูแลตัวเองด้วย
เจอกัน
นี่ ดื่มชากันมั้ย
ไม่รู้สึกอยากดื่มเลย
งั้นวอดก้าไหม
ไม่มีใครรู้เลยว่าฉันรู้สึกยังไง
กลางคืนก็นอนไม่หลับ
ทั้งหงุดหงิดและโกรธ
ฉันเสียเวลาไปเปล่าๆ
No comments yet. Be the first to leave one.