A Man to Kill (Un homme à abattre)

EEN UIT DE WEG TE RUIMEN MAN

Dus raakten jullie in paniek?

Eén getuige en jullie waren erbij.

We hadden geen keuze.

Jullie waren slecht voorbereid.

Echt jammer dat je er niet bij was.

Het is een wonder dat het niet eerder gebeurde.

Hier, je papieren.

Je denkt ook aan alles, hè?

Nu krijgen ze natuurlijk argwaan. - Niet meteen.

Het onderzoek duurt enkele dagen. - Twee à drie, meer niet.

Julius moet het snel weten.

Ik bel hem, en we maken een afspraak met Fernandez.

Eigenlijk was het goed dat die vent vermoord werd.

Nu moet Julius iets besluiten over de liquidatie van Schmidt.

Hij is amper veranderd.

Hij heeft dezelfde neus als 20 jaar geleden.

Alleen de neus.

Dat vind ik niet.

Licht aan.

Zeg, Nils. Deze naam, zegt dat je iets?

De man die ze vermoord hebben.

Vast een oude kennis van Schmidt, daar hebben we niets aan.

Nee.

Hier zijn de fotokopieën die ik in Duitsland voor Julius maakte

van de burgerlijke stand.

De foto's uit Zuid-Amerika, die hebben jullie.

Dit is in 1940, toen hij bij de SS begon.

Porto Alegre, 1955.

Deze, van een architectencongres in Rio in 1958, was lastig te nemen.

Weet u zeker dat ze hem nog niet hebben gevonden?

Vanmorgen niet, we hebben alle kranten uitgeplozen.

Het is erg.

Heel ernstig.

De politie gaat zich ermee bemoeien.

We hadden geen andere oplossing. - Ik weet het.

Julius, er is nu haast bij.

Het lijk kan op elk moment worden gevonden, we moeten opschieten.

Pak de bandrecorder.

Je zult het zien, er is geen twijfel mogelijk.

Hij is wantrouwend nu.

Als hij wil vluchten, moeten we snel zijn.

Ja, Georges. Maar we moeten geen domme dingen doen.

Ik wil me niet vergissen.

Voor elke opname

noteerden we stipt de datum, zoals u in de schriften kunt zien.

Ik bewaarde alles, zelfs de beelden die onbelangrijk leken.

Het geringste detail, gebaar, kan een herinnering bij je opwekken.

We beginnen.

We zagen hem voor het eerst in dit stadion.

Nils liet ons dit op 17 september zien.

Dat is hem.

We durfden eerst niet van dichtbij te filmen,

maar toch is hij goed herkenbaar.

Daar. Voor de man met het witte jasje.

Hij is de enige die niet applaudisseert.

Hier woont hij, in een volksbuurt.

Het beeld beweegt, we hadden de slag nog niet te pakken.

Hier huurden we een kamer om Schmidt op de 8e verdieping te surveilleren.

Dit is ons zicht op zijn appartement.

De ingang van zijn flat.

Hij verdient niet veel.

Dit is Casa Santa Voce, daar heeft hij zijn architectenkantoor.

Daar gaat hij zijn kantoor in.

Ziet u, hij kijkt constant achterom.

Nu ga je een standaarddag zien.

Om 7.30 uur opent hij de luiken.

Overal op zijn traject installeerden we observatieplekken.

Omdat hij vaste gewoontes heeft,

konden we een montage maken van een gebruikelijke dag van hem.

Een half uur later is hij aangekleed.

Wat doet hij? - Hij geeft een dier te eten.

Wat voor dier? - Dat weten we niet.

Om 8.15 uur gaat hij naar zijn werk.

Hij vertrekt te voet,

maar verandert van gedachten en neemt de bus.

Kijk maar.

Nu moet hij overstappen en steekt het Place del Liberator over.

Het is een andere man.

Hij was blond, had een kinderlijk gezicht,

keurig verzorgde handen.

Hij stapt uit bij de haven, vlak bij zijn kantoor.

Kijk zijn jaszak eens. Is hij gewapend?

Nee, dit is de linker jaszak.

Hij rook zo sterk naar eau de cologne als hij langs ons liep,

dat die geur lang het symbool van pijn is gebleven voor mij.

Hij was van hen allen de wreedste, de meest ongevoelige.

Hij schold ons nooit uit. Hij veinsde beleefdheid,

soms noemde hij me monsieur, in het Frans.

Hij komt aan op zijn werk om 8.55 uur.

Hij is klaar om 18.00 uur en gaat naar huis.

Hoewel zijn tijdschema stipt is, zijn er altijd mensen.

Hem ontvoeren is onmogelijk, dus bedachten we het plan van de villa.

Om 18.40 uur komt hij thuis.

Bemerkte u een probleem met zijn smaak voor kleren?

Zijn kleding? Nee, integendeel, hij heeft deze mantel,

twee regenjassen,

en sinds we hem surveilleren, draagt hij constant dit kostuum.

Fernandez heeft contact met hem opgenomen,

en vroeg hem een project te bestuderen.

We hebben zelfs een geluidsopname van hem aan de telefoon.

U weet toch dat in die wijk slechts acht verdiepingen zijn toegestaan,

en dat de bouwstijl officieel voorgeschreven is?

Hebt u een streefdatum?

Mijn cliënten hebben natuurlijk haast.

Momenteel hebben we het erg druk.

Alleen al in deze stad leiden we drie constructies.

We zouden met de werkzaamheden kunnen beginnen,

als we het eens worden, over een à twee maanden.

Maar we kunnen wel nu het project opstarten.

Kunt u het huis komen bezoeken? - Natuurlijk

Hebben uw cliënten een vastomlijnd doel?

Een bureau voor een grafische uitgeverij.

Prima. Laat me weten welk moment u het beste schikt voor een afspraak

enkele dagen van tevoren.

Ik ben vaak in de wijk Barrio Tabasco.

Hij is het, hè?

Ik weet het niet.

Misschien.

Het maakt niets bij me wakker.

Ik ben er niet zeker van.

Maar zijn stem dan? - Nee.

Die is verdraaid en hij praat in het Frans.

U heeft hem in situaties meegemaakt die u niet kunt vergeten.

Dat is waar, maar dat is 25 jaar geleden.

25 jaar...

Ik herinner me de jonge officier in uniform goed,

maar ik zie nu een oudere, dikker geworden werknemer,

van ruim 50 jaar.

Hij is het, dat is duidelijk. - Er mag geen twijfel mogelijk zijn.

We hebben weinig tijd. - Ja, dat weet ik.

We hebben u nog meer te vertonen.

Al dat werk voor niks. - Nee, dit is er nog.

Je bent te lomp met hem.

Je wilt per se dat hij Schmidt herkent.

Hij heeft Schmidt 20 jaar geleden gekend, wij niet.

Nu ziet hij een andere man voor zich.

Een miniem detail, een gebaar en...

Gun hem de tijd.

Op een dag verborgen we een camera in een koffertje.

Hier in het restaurant zag ik hem voor het eerst van dichtbij.

Kijk naar zijn ogen.

Nooit rust zijn blik op iets of iemand.

Kijk nu aandachtig, want die dag dacht ik

dat hij de camera hoorde.

Ik bleef doodstil zitten.

En toen heb ik hem aangekeken,

zijn blik kruiste de mijne,

maar bleef vaag, alsof hij een stamgast herkende.

Hij had niets bemerkt.

Ik was echt bang op dat moment.

Dat is zijn buurman. - Een muzikant.

En nu ga je zijn vriendinnetje zien.

Daar is ze, Olga. - Ze geeft les in tekenen.

Hier zien we haar beter in beeld.

Ditmaal komt ze bij hem thuis.

Dat is uitzonderlijk, normaliter gaat hij op vrijdag naar haar toe.

Hij gaat nooit naar toneel noch bioscoop.

Hij verschuilt zich niet echt, maar...

Hij heeft geen enkel contact met de wereld om hem heen.

Ze hebben drie uur samen doorgebracht.

Dit is zijn enige relatie,

behalve natuurlijk met het netwerk dat u straks ziet.

Wat bezielt hem? - Vast de telefoon.

Wellicht een afspraak met het netwerk.

Toen ging hij naar beneden om op straat te wachten.

Stop even.

Wat is er?

Kan ik die opname nog eens zien? - Ja, natuurlijk.

Dit is het eerste gebaar van Schmidt dat ik herken.

Hij deed dat precies zo, elke ochtend,

met zoveel nadruk zijn peuk uittrappen,

zodat niemand er van kon profiteren.

Het is niet genoeg om te beslissen.

Ga verder.

Hij heeft gewoontes van iemand die alleen woont.

Nu komen de beelden die bewijzen

dat Schmidt deel uitmaakt van een netwerk.

Deze taxi lijkt heel gewoon,

maar tijdens onze lange observatie hebben we het volgende bemerkt:

hij wacht altijd op dezelfde taxi voor zijn kantoor.

We weten dat de chauffeur Kuntz heet en in een garage werkt.

Kuntz komt hem vaak thuis ophalen.

Als Schmidt niet staat te wachten, gaat Kuntz naar boven.

Kuntz is vast en zeker gewapend.

We hebben ze een keer gevolgd

en ingehaald om het gezicht van Kuntz beter te zien.

Het is vaag, maar het was veel te riskant.

Schmidt laat zich nooit ergens afzetten, ze rijden gewoon rondjes.

We hebben hun foefje diverse malen vastgesteld.

In de taxi wordt vast post van het netwerk doorgegeven.

Eens per maand rijdt Kuntz hem hierheen.

Naar wie?

Daar zijn we nooit achter gekomen, hij blijft er heel kort.

Kijk naar die man in een regenjas.

Die man hebben we vermoord.

Er komen zo beelden waarop hij beter te zien is.

Hier. Dit is hem

We stonden op Schmidt te wachten,

maar toen is die man gekomen.