Room to Move

- โอเคไหมคะ - ค่ะ

- ลูกคนแรกเหรอคะ - ค่ะ

โอเค

นี่หัวใจลูกกำลังเต้นนะคะ

ตรงนี้คือส่วนท้อง

นี่ไตข้างขวา

ไตข้างซ้าย

กระดูกสันหลัง

กระดูกก้นกบ ส่วนเอว

ส่วนอก หัวไหล่ ข้อศอก

มีพื้นที่ให้เคลื่อนไหวเยอะเลยค่ะ

นี่คือส่วนหัวของเด็กค่ะ

ที่เห็นนี่คือขอบโครงกะโหลกเวลามองจากด้านบน

ดูเข้าไปในสมอง

โครงสร้างร่างกายดูปกติดีนะคะ ขนาดตัวเด็กก็ตามเกณฑ์

กระเพาะ กระดูกสันหลัง กระเพาะปัสสาวะ ไต หัวใจ

เท่าที่เห็นในทารกวัยนี้ ทุกอย่างดูปกติหมดค่ะ

(ความแตกต่างของการทำงาน ทางจิตหรือระบบประสาท)

สวัสดีค่ะ ทุกคน

สวัสดี

โอเค เรามีเวลาอยู่ด้วยกันไม่นาน เพราะงั้น…

ฉันรู้ว่าหลายคนกำลังจะเรียนจบเร็วๆ นี้

และการออกไปสู่โลกกว้าง มักจะมีเรื่องที่เราไม่รู้เยอะแยะมากมาย

และนี่คือช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือน เราต้องดิ้นรนหาคำแนะนำจากทุกที่

และต้องมองไปรอบตัว เพื่อทำความเข้าใจว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร

ฉันแค่อยากจะเตือนสติทุกคนว่า จงอย่าลืมตัวตนของเรา

และมองลึกลงไปข้างใน เชื่อมั่นในตัวเองเข้าไว้

เพราะเรามีคำตอบในใจมากกว่าที่ตัวเองคิดว่ามี

ฉันรู้สึกกลัว

ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามันจะยากขนาดนี้

การที่ต้องเรียนรู้สิ่งเหล่านี้เกี่ยวกับตัวเอง

มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ

มีค่ะ

แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง ฉันก็คิดเชื่อมโยงของฉันไปเองว่า

การมีความอยากรู้อยากเห็น หรือการตั้งคำถามเป็นเรื่องที่อันตราย

สิบและหนึ่ง…

ผู้คนจำเป็นต้องเข้าใจว่า

คนบางคนเขารับรู้โลกในวิธีที่ต่างออกไป

แต่วิธีที่คุณรับรู้โลกใบนี้น่ะ มันยอดเยี่ยมและน่าทึ่งมากเลยนะ

ถ้าฉันเต้นไม่ได้ ฉันก็คงไม่รู้จักตัวเอง

แต่เพราะแบบนี้แหละค่ะ มันถึงทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด

ยังไงเหรอคะ

ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเมื่อเรารู้

และสามารถเรียกชื่อประสบการณ์ และความรู้สึกต่างๆ ที่เรารับรู้มาตลอด

มันทำให้ทุกอย่างดูชัดเจนขึ้นมาก

ฉันรู้สึกมาตลอดเลยว่า มีอะไรบางอย่างที่มันแปลกๆ

ตอนนี้ทุกอย่างรู้สึกไม่เหมือนเดิมเลย

เราพบว่ามีความท้าทายอยู่สามด้านด้วยกัน

ด้านการสื่อสาร

ด้านการเข้าสังคม

และพฤติกรรมซ้ำๆ ที่เป็นแบบแผน

คุณเข้าข่ายทั้งสามด้านที่ว่ามาเลยค่ะ

ซึ่งฉันต้องประเมินพัฒนาการที่ผ่านมา

ผ่านประวัติและพัฒนาการช่วงวัยเด็กของคุณ

มันมีปัจจัยทางชีวประสาท ที่หล่อหลอมตัวตนของเรา

ซึ่งเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงต้นของวัยเด็ก

และจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต

และคุณมีคุณลักษณะตรงตามเกณฑ์ ของกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม

กลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม คือภาวะบกพร่องทางพัฒนาการที่ซับซ้อน

ซึ่งส่งผลให้เกิดความท้าทายอย่างต่อเนื่อง ในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม

การพูด การสื่อสารผ่านอากัปกิริยา รวมถึงพฤติกรรมที่จำกัดหรือซ้ำซาก

โดยปกติแล้ว โรคออทิสติกมักจะได้รับการวินิจฉัย ในช่วงวัยหัดเดินหรือวัยเด็กตอนต้น

ผลกระทบของโรคออทิสติกและความรุนแรง จะแตกต่างกันไปในแต่ละคน

มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ

จะเอาอะไรไหม

แค่รู้สึกเหมือน…

รู้สึกโล่งใจยังไงไม่รู้

นึกภาพไม่ออกเลย

วันนี้ฉันได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ

ว่าเข้าข่ายกลุ่มอาการ ออทิสติกสเปกตรัมระดับหนึ่ง

"ต้องการการสนับสนุน"

เตรียมเก็บกระเป๋า

(เอียน สจวร์ต สามี โปรดิวเซอร์)

เก็บกระเป๋าเหรอ

- ใช่ - จะไปไหน

- เตรียมตัวเดินทางครั้งใหญ่ไง - อ๋อ

ลืมไปว่าคุณไม่ชอบคำเปรียบเปรย

ไม่เก็ตเลยสักนิด

ค่ะ ฉันมีความรู้สึกเยอะแยะไปหมดเลย แบบ…

รู้สึกเหมือนไม่ไว้ใจความคิด หรือพื้นที่ในหัวของตัวเองยังไงไม่รู้

มันเหมือน…

พอฉันอ่าน… ลักษณะอาการ

ของคนที่เป็นออทิสติก หรือกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัมระดับหนึ่ง

ฉันรู้สึกเหมือนกำลังอ่าน เรื่องราวในชีวิตตัวเองเลย

มันชัดเจนมากและฉันก็รู้สึกอินไปกับมันสุดๆ

แต่เดี๋ยวฉันก็รู้สึกว่าตัวเองมโนไปเอง หรือรู้สึกว่ามันไม่จริงหรอก

หรือฉันแค่กำลังมองหาทางลัดเพื่อแก้ปัญหา

เหมือนเป็นการต่อสู้ทางความคิด แบบแปลกๆ ในหัวฉัน

แต่วันนี้ฉันได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการแล้ว

ฉันก็เลย… พอจะหายใจได้บ้าง

และได้… รู้จักตัวเอง

ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเคยมี…

ความเป็นไปได้หรือโอกาสที่จะทำแบบนั้นเลย

มันดูเป็นเรื่องใหญ่มาก แต่ในอีกมุมหนึ่ง

ก็รู้สึกมีความหวัง

และฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ

ที่มีโอกาสได้ผ่านกระบวนการนี้มาได้

แล้วทำไมถึงกลัวล่ะ

การถ่ายสารคดีคือฝันร้ายที่สุดของฉัน

การที่ต้องสื่อสารกับคน

ในระดับที่ลึกซึ้งขนาดนี้ แล้วก็…

ฉันก็ไว้ใจอเล็กซ์แหละ แต่… ฉันไม่ชอบทำเรื่องที่ตัวเองทำไม่เป็น

แต่คุณก็รู้คำตอบดีนี่นา

เพราะทุกอย่างที่คุณทำได้ตอนนี้ คุณเคยทำไม่เป็นมาก่อน

อะไรที่ทำให้คุณเอาชนะช่วงเวลาเหล่านั้นได้

งงเลยว่า "อยู่ไหนแล้วเนี่ย" เป็นไงบ้าง

- ยินดีที่ได้รู้จักครับ - เช่นกันครับ

- นี่เอียน - สวัสดีครับ เอียน ผมอเล็กซ์

ฉันเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ควรทำ

ฉันก็เลยจะทำ

นี่เจมส์ค่ะ

- ว้าว ดูหน้าสิ - ว้าว จัดเต็มจริงๆ

- ฮีเสิร์ฟจ้ะ - เสิร์ฟจริงๆ

และตำนานตัวจริงเสียงจริง ผมไม่…

- งานแสดงครั้งแรกของฉัน - รูปนั้นน่ะ…

- ดูมือ… - ใช่ไหมล่ะ

- ขอติดไมค์ให้ได้ไหม - ได้สิ

ส่วนหนึ่งที่ฉันเครียดก็เพราะ ฉันไม่รู้ว่าหนังสารคดีสร้างยังไง

หรือเธอทำงานยังไง และ…

- คุณก็ถ่ายผมด้วยนี่นา - ใช่ ผมถ่ายอยู่ตลอด

ผมแค่พยายามจะเก็บภาพ ตอนที่เธอใช้ชีวิตตามปกติในพื้นที่ต่างๆ

และมันก็ออกมาดีมากเลย

มันแปลกดีนะ เพราะทุกคนที่ฉันเจอตอนนี้

ไม่รู้เรื่องนี้เลย

แล้วพอต้องมาคิดเรื่องการถ่ายทำทั้งหมดนี่

ทุกอย่างมันดูเหลือเชื่อไปหมด

ทุกอย่างมัน…

ทุกวันเหมือนเป็นวันที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ช็อกแน่นอน

ว้าว ดูสิ

ฉันมีความกล้า

ที่จะทำสิ่งต่างๆ ในนามของการเต้น

ที่ฉันคงทำไม่ได้ในฐานะเจนน์ที่เป็นคนธรรมดา

- อย่างที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้ - เหมือนกัน

และอีกหลายอย่างในชีวิตฉัน

เพราะว่าในส่วนลึกของทุกการปฏิสัมพันธ์

หรือทุกโอกาส หรือทุกงานที่เข้ามาคือ

"ไม่นะ ฉันไม่อยากทำเลย"

ความรู้สึกวิตกกังวลเกิดขึ้นมาในทันทีทันใด

แต่ฉันก็ทำอยู่ดี

เหมือนกันเป๊ะเลย

แต่คิดว่าโปรเจ็กต์นี้ไม่เหมือนแบบนั้นนะ

- ถึงจะยังไม่รู้ว่ามันจะออกมาแบบไหน - โอเค

โดยส่วนใหญ่แล้ว งานของฉันวนอยู่กับสิ่งที่การแสดงให้กับคนดู

แต่ฉันอยากสำรวจมาตลอดว่า

การแสดงให้อะไรกลับคืนสู่ตัวศิลปินเองบ้าง

- เข้าใจ - และนั่น…

ทำให้ฉันหันมาสนใจ เรื่องจิตบำบัดผ่านการเคลื่อนไหว

ซึ่งก็เป็นคำที่ดูหรูหรา

ที่ใช้เรียกการ "สื่อสารผ่านการเต้น ในยามที่คำพูดใช้ไม่ได้ผล"

- ใช่ - นี่เป็นสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่

- และเธอก็เป็นคนแรกที่ฉันนึกถึง - นั่นสิ

ฉันรู้ว่ามันผ่านมาหกปีแล้ว แต่ฉันติดต่อมาหาเธอ

เพราะฉันติดตามผลงานเธอมาตลอด ตั้งแต่เราทำมิวสิกวิดีโอด้วยกัน

ฉันว่ามันคือโชคชะตานะ ที่หลังจากเวลาผ่านไปนานขนาดนี้

ฉันส่งข้อความหาเธอ ในวันเดียวกับที่เธอได้รับผลวินิจฉัยพอดี

ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลย มันตื้นตันมาก

ผมเพิ่งกลับจากแอลเอเมื่อคืนก่อนหน้า

มีนัดของเธอเช้าวันถัดไป แล้วตู้ม อีเมลก็เด้งเข้ามา

- ครับ - นัดครั้งนั้นคือสุดๆ ไปเลย

อะไรคือแรงจูงใจให้เธอเข้าสู่ วงการศิลปะการแสดงและการเต้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันจะตอบว่า…

ฉันถูกชี้นำให้เข้าสู่วงการ

และก็ตกหลุมรักมัน

และ… มันรู้สึกเหมือนเป็นจุดมุ่งหมายของฉัน

และสิ่งที่ฉันควรทำในชีวิตนี้

และมันคือพรสวรรค์ของฉัน

และมันคือวิธีที่ฉันเชื่อมโยงกับผู้คน

และมันคือวิธีที่ฉันช่วยเหลือผู้คนได้

แต่ฉันรู้สึกมาตลอดว่ามีคนชี้นำ

หรือนำทางให้ฉันใช้ชีวิต

ซึ่ง… ตอนนี้ก็ยังรู้สึกแบบนั้นกลายๆ

แต่… ฉันคิดว่าฉันแค่…

ที่ฉันหมกมุ่นกับการเต้นขนาดนี้ อาจเป็นเพราะฉันเป็นออทิสติกนั่นแหละ

และมันช่วยฉันได้

ในแบบที่ฉัน… เพิ่งจะเข้าใจตอนนี้

โอเค มาดูกันว่าจะเป็นยังไงต่อไป

เริ่มแบบค่อยเป็นค่อยไป ฉันคอยติดตามเธอไปเงียบๆ

- โอเค - แล้วดูว่าจะได้อะไรไหม

งั้นก็มาเริ่มกันเลย

(โรงเรียนมาร์ธาแกรห์ม สตูดิโอหนึ่ง)

ห้า หก เจ็ด และ…

และหนึ่ง สอง…

เอาเลย แบร์รี่

ห้า หก…

เยี่ยม

ใช่ กางออกเยอะๆ…

ใช้พื้นที่ของตัวเองซะ

นั่นแหละ ใช่

มองมาทางนี่ ให้ฉันดูหน่อย

เริ่มแรกก็เป็นแค่การเต้นเฉยๆ

แต่นี่มันก็หลายปีแล้ว…

กางแขนออก ดอกไม้บาน

ที่มันไม่ได้ทำหน้าที่ เป็นเครื่องบำบัดจิตใจให้กับฉันเลย

พอมาถึงจุดหนึ่ง

การเต้นเริ่มสูบพลังไปจากฉัน มากกว่าที่มันมอบให้ฉัน

ใช่

ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง เวลาที่ฉันมองพวกคุณเต้น

ถ้าฉันไม่สามารถสบตาคุณได้

ฉันจะเชื่อมโยงกับพวกคุณไม่ได้จริงๆ