In the Hand of Dante

Ο Δάντης Αλιγκέρι γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1265.

Πέθανε το 1321.

Η Θεία Κωμωδία,

ένα ταξίδι στην Κόλαση, το Καθαρτήριο και τον Παράδεισο,

είναι ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Όχι μόνο διαμόρφωσε την ιταλική γλώσσα,

αλλά επαναπροσδιόρισε την ανθρώπινη φαντασία.

Ο Νικ Τόσιζ, Αμερικανός συγγραφέας, γεννήθηκε στο Νιούαρκ το 1949.

Πέθανε το 2019.

Ήταν λογοτεχνικός εικονοκλάστης,

και η πένα του αποτύπωνε τη σκοτεινή ποίηση του σύγχρονου κόσμου.

Ό,τι έγραψα από καρδιάς κι ό,τι συνεχίζω να γράφω

δεν πρέπει ν' αλλάζει, ούτε καν στο ελάχιστο,

για να δείχνει την καρδιά κάποιου άλλου

ή την ψεύτικη, πλαστική, τεχνητή καρδιά αυτής της αγοράς,

που κάποτε ήταν ένας κόσμος.

Τα βιβλία μου δεν σηκώνουν διορθώσεις. Δεν κάνεις μανικιούρ σε λεοπάρδαλη.

Όπως είπε ο Φόκνερ, "Μεθώ, τρελαίνομαι, πέφτω από άλογα.

Όλα τα δέχομαι, αλλά όχι διορθώσεις στη γραφή μου.

Προτιμώ να δω τον αλογατάρη να πηδάει τη γυναίκα μου

απ' τις διορθώσεις".

Πράγματι, οι καλοί επιμελητές δεν διορθώνουν.

Συνωμοτούν με τον καλλιτέχνη για να επιφέρουν ελευθερία.

"Πείτε μου, κύριε Φόκνερ,

τι σκεφτόσασταν όταν το γράφατε αυτό;"

"Τα λεφτά".

Δεν είναι εξαιρετικό; Είπε "Τα λεφτά".

Τα λεφτά…

Πολύ σωστά.

Μόνο ο καλλιτέχνης κοπιάζει για τους αγαπημένους του,

και κυρίως για τους απογόνους του.

Μόνο αυτοί θα δουν τα γαμημένα τα λεφτά.

Δεν πληρωνόμαστε με την ώρα ούτε με τον μήνα.

Πληρωνόμαστε μετά θάνατον, όταν τα 'χουμε κακαρώσει πια.

Τι είναι…

Τι είναι όλα αυτά;

Αυτά;

Δεν κάνω ποτέ αυτό που θέλω,

κι αυτό είναι κάτι που θέλω να κάνω.

Είναι μια μετάφραση της Θείας Κωμωδίας.

Ξέρω τόσο καλά αυτό το ποίημα. Λες και το έγραψα εγώ.

Το επεξεργάζομαι εδώ και δέκα χρόνια.

-Άλλαξες τη φόδρα, σωστά; -Ναι.

Είσαι ακόμα κομψότατος.

Ευχαριστώ πολύ.

Μην ανησυχείς.

Όταν φυσήξει αέρας, θα σου φορέσουμε παλτό.

Ποιος είναι ο Δάντης;

"Ποιος είναι ο Δάντης;"

Ένας συγγραφέας, από πολύ παλιά.

Έγραψε ένα πολύ διάσημο ποίημα,

την Κωμωδία, που αργότερα ονομάστηκε Θεία Κωμωδία.

-Σωστά. -Ναι.

Αλλά, βλέπεις, ο Δάντης παγιδεύτηκε.

Τον φυλάκισε η ομοιοκαταληξία και το μέτρο.

Τι ελπίδα υπάρχει έτσι;

Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τέλειος.

Και το έργο έχει ψεγάδια, ως αποτέλεσμα.

Ναι, καταλαβαίνω.

ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ

ΝΙΟΥΑΡΚ, 1969

Γεια σου.

Γέροντα.

Γεια, θείε.

Είσαι λες κι είδες φάντασμα. Τι έγινε;

Σκότωσα ένα παιδί.

-Πότε; -Μόλις τώρα.

-Πού; -Στο εργοστάσιο γυαλιού.

-Πώς; -Του έκοψα το λαρύγγι.

Ήταν απ' τη γειτονιά;

Δεν τον είχα ξαναδεί.

Πού είναι το λεπίδι;

Το μαχαίρι με το οποίο τον σκότωσες.

Το πέταξα στον υπόνομο.

Γιατί το έκανες;

Κρατούσε ένα μεγάλο μαχαίρι και ρώτησε αν θέλω να πεθάνω.

Άρα δεν το ξεκίνησες εσύ, αλλά εκείνος.

-Ναι. -Μάλιστα.

Πώς νιώθεις;

Έλα, κάτσε εδώ.

Τι λες…

Τι λες, θα το κάνεις επαγγελματικά στο εξής;

Νιώθεις σκληρό αντράκι τώρα;

Όχι.

Ωραία, γιατί δεν είσαι.

Να θυμάσαι τι σου έλεγα πάντα.

Τον χρυσό κανόνα.

"Αγάπα τον πλησίον σου".

Σωστά.

Να μη γίνεις σαν το παιδί που πέτυχες στον δρόμο.

-Εντάξει; -Εντάξει.

Να μην προκαλείς μπελάδες σε κανέναν.

Και τι…

Και τι άλλο; Όπως σου έχω μάθει.

Να μην προκαλώ μπελάδες και να μην ανέχομαι ανοησίες.

Επομένως, δεν ανέχτηκες τις ανοησίες του.

Σωστά.

Είσαι σίγουρος πως δεν ήταν απ' τη γειτονιά;

Δεν τον έχω ξαναδεί.

Έλα εδώ.

Θείε.

Τι;

Να πω ό,τι σου είπα όταν εξομολογηθώ;

Τι εννοείς; Πού να εξομολογηθείς;

Για την πρώτη Θεία Κοινωνία μου.

Σωστά, αυτό.

Ο Θεός είναι πανταχού παρών, σωστά;

-Σωστά. -Σωστά.

Και ακούει τα πάντα, σωστά;

Σωστά. Βλέπει και ακούει τα πάντα.

Ναι. Άρα ποιος είναι πιο σημαντικός;

Ο Θεός ή ο ιερέας;

Ο Θεός.

Άρα ο Θεός σ' άκουσε που εξομολογήθηκες τώρα.

Τα είπες όλα δυνατά.

Τα άκουσα κι εγώ και ο Θεός.

Έτσι το κάνουμε, δηλαδή;

Έτσι το κάνω εγώ, ναι.

Αυτό ήταν; Πάει η αμαρτία μου;

Ποια αμαρτία;

Δεν αμάρτησες.

Αυτός ο κουτεντές που σου έβγαλε μαχαίρι,

χωρίς λόγο κιόλας,

αυτός είναι που αμάρτησε.

Κι ο Θεός τον τιμώρησε.

Μέσω εσένα.

Ευχαριστώ, θείε.

Είμαστε φίλοι, σωστά;

Ναι, φίλοι.

Να θυμάσαι.

Ό,τι συμβαίνει ανάμεσα σ' εμάς και τον Θεό…

Είναι ξεχωριστά αυτά τα πράγματα.

Δεν πρέπει να λες σε κανέναν αυτά τα πράγματα.

Αυτό είναι αμαρτία.

Πολύ βαριά αμαρτία.

Εντάξει;

Εντάξει.

Εκεί έξω είναι η βρύση.

Πλύνε τα χέρια σου. Είναι βρόμικα.

Κατάλαβα.

Και, κυρίως, πήρα άφεση αμαρτιών.

Και δεν το είπα ποτέ σε κανέναν.

Το παραδέχτηκα μόλις;

ΜΠΟΡΑ ΜΠΟΡΑ, 2001

Τα λευκά άνθη γαρδένιας,

και τα βιολετί άνθη, και τα κόκκινα άνθη,

και τα ροζ άνθη,

και τα κίτρινα άνθη πολλών άλλων λουλουδιών,

και άλλες πολλές ευωδιές

βγήκαν στον ήλιο και τη σκιά

απ' το κατάφυτο, σκούρο πράσινο.

Εκεί στέκονταν τα ορθάνοιχτα μνημεία στη σκοτεινή μαγεία του ήλιου,

τα ξεθωριασμένα πετρογλυφικά,

τα ανασηκωμένα και λεία, φθαρμένα ιερά με κοράλλια,

με τα μάραε των ανθρωποθυσιών ως και τα τέλη του 19ου αιώνα

και τη μυρωδιά απ' τις θυσίες και τον κανιβαλισμό,

ανακατεμένη με το άρωμα των λευκών ανθών,

και των βιολετί ανθών, και των κόκκινων ανθών,

και των ροζ ανθών,

και των κίτρινων ανθών.

Υπήρχαν εννέα ουρανοί.

Όχι παράδεισοι. Ουρανοί.

Όση αλήθεια γνώριζε ο Δάντης είχε ξεκινήσει μ' αυτήν την αποκάλυψη.

Ο πρώτος ουρανός που είχε γνωρίσει

είχε με τα χρόνια γίνει ο πιο σπάνιος όλων των ουρανών.

Ήταν ο μεγάλος ουρανός της απεραντοσύνης,

που περιλάμβανε την έλευσή του, την ύπαρξη, το τέλος και τη νύχτα του.

Ο Δάντης ήταν το παιδί της μαγικής κορυφής του λόφου.

Μα κι εγώ το ίδιο.

Έναν απ' τους εννέα ουρανούς ο άνθρωπος τον βλέπει μόνο μία φορά.

Τη μέρα που πεθαίνει.

ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΛΕΙΣΤΑ

Ήταν κατακαλόκαιρο στη Νέα Υόρκη, τότε που ο ουρανός τη μέρα

έχει μια αποπνικτική λευκή λάμψη ως το έδαφος,

και η σκοτεινή νύχτα ήταν ένα ανακάτωμα χλομών αστεριών.

Ο Λούι ένιωθε να του ταιριάζει.

Άναψε ένα τσιγάρο και ρούφηξε τον καπνό.

Ήταν αργά, μα όχι για εκείνον.

Κάνεις επισκέψεις, φίλε μου;

Μη με λες έτσι.

Φέρε μου ένα ποτό κι ένα τασάκι.

Έχουμε μια καινούργια γκράπα. Πολύ καλή.

Άντε γαμήσου.

Δώσ' τη στα κορόιδα.

Βάλε μου ένα Dewar's και νερό με πάγο.

Γάμα το τασάκι. Έχω το πάτωμα.

Πώς πάει, Λου;

Ξέρεις τώρα…

Τον παλιό καιρό, όταν ήμουν παιδί,

οι γέροντες έλεγαν "Το μουστάκι κάνει τον άντρακλα".

Σήμερα, όποτε βλέπω άντρα με μουστάκι,

σκέφτομαι ότι είναι μπάτσος ή αδερφή.

Ή και τα δύο.

Καλύτερα να το ξυρίσω, τότε, Λου.

Μπα, άσ' το.

Μπάτσο πατέρα δεν έχεις;

Απ' αυτόν θα πήρες το αδερφίστικο ή μπατσίστικο στοιχείο.

Σου πάει.

Το μουστάκι.

Ξέρεις…