The Host (괴물)

9. luty, 2000 Kostnica, Baza Armii USA - Yongsan, Korea

Panie Kim.

Nienawidzę kurzu.

Ja... Ja to wytrę jeszcze raz.

Nie musisz teraz tego robić.

Może najpierw pozbądź się tego?

To jest formalina.

Formaldehyd, będąc dokładnym.

A jeszcze konkretniej - brudny formaldehyd.

Każda butelka pokrywa jest kurzem.

Wylej je do zlewu.

Przepraszam?

Opróżnij każdą z tych butelek.

Ale.. to toksyczne chemikalia,

a reguły jasno mówią, że...

Proszę je wylać, panie Kim.

Jeżeli wyleję je do zlewu,

trafią do rzeki Han.

Zgadza się.

Wylejmy je do rzeki Han.

Ale wie pan,

to nie są zwykłe chemikalia...

Rzeka Han jest bardzo szeroka, panie Kim.

Postarajmy się być tolerancyjni.

A zresztą...

To rozkaz.

Więc zacznij wylewać.

Czerwiec 2002, rzeka Han

Co to u diaska jest?

Co?

To jest ohydne.

Czy to mutacja?

Nie żyje?

Nie, przed chwilą się poruszyło.

Taa? Czekaj...

Mój kubek!

Mało brakowało.

Moja córka mi go dała.

Patrz, odpływa.

Ile to miało ogonów?

Nabrałeś mnie. Aż skóra cierpnie.

- Panie Yoon! - Proszę pana!

Co ty do cholery wyprawiasz?

Nie rób tego!

Nie! Nie!

Widzieliście to?

Tam...

W wodzie!

Coś ciemnego, w wodzie...

Naprawdę nie widzieliście?

O czym ty do cholery mówisz?

Idioci, do samego końca.

Miłego życia.

THE HOST

Witamy, czego sobie życzysz?

- Ile to kosztuje? - 75 centów.

Znowu? Podnieś głowę.

Raz, dwa, trzy... Proszę bardzo.

Tato!

Hyun-seo? Hyun-seo...

Zaczekaj!

Skoro już nie śpisz...

Trzy kałamarnice do maty nr 4, usmaż je szybko.

Jejku, ileż można spać?

Hyun-seo!

Hyun-seo!

Tutaj jesteś.

Ał, to bolało.

Czy twój wuj dobrze się spisał?

W końcu przyszedł.

Martwiłem się.

Byłam jedyną osobą, której wujek przyszedł na dzień rodziców.

Dlatego cały czas dzwoniłem, ale nie odbierałaś.

Dlaczego nie odbierałaś?

Myślisz, że ten telefon może złapać sygnał?

Wstydzę się z niego korzystać przy ludziach. Weź go.

A co z nim nie tak?

A co do wuja...

Czułam od niego alkohol, gdy stał z tyłu klasy.

Co za gnojek, upijać się o tej porze.

Zaczęło się już dziadku?

Co?

Dzisiejsze zawody Nam-joo. Nie oglądamy?

Och, Nam-joo! Racja...

Dlaczego jeszcze nie ma?

- Wiesz co to jest? - Co?

Oszczędzam na nową komórkę dla ciebie.

Dużo, co?

To wszystko dziesięciocentówki! Nie wystarczy.

Jest też parę ćwiartek...

Co ten grosik tutaj robi?

To wszystko z automatu do drobnych, co? Poskarżę dziadkowi.

- Proszę bardzo, powiedz staruszkowi. - Staruszkowi?

To nieboszczyk.

/- Dziś rano, w rzece Han w Seulu.../ - To obrzydliwe.

Dlaczego nie puszczą gry?

Przełącz na 505, na kanał sportowy.

O, jest!

Zrobiłam to dla niej. Ciocia!

Trafia w 10, za każdym razem!

- Park Nam-joo! - Dziadku!

Staruszek musi doglądać sklep, obejrzyjmy sami.

Co masz na myśli? Wszyscy musimy jej kibicować.

Dziadku!

Niech staruszek sobie smaży swoje kałamarnice.

Słomka...

Napijmy się czegoś zimnego. Proszę.

To jest alkohol!

Jesteś już w szkole średniej.

- Czy ty na pewno jesteś moim ojcem? - Gdy twój tata był w średniej...

Super! Półfinały!

Wygląda super.

To jest gorzkie!

Dalej park Nam-joo!

Kto inny mógłby się tak długo zbierać do oddania strzału?

- Zaczyna się. - Jest Nam-joo. Oglądasz?

Czas na złoto!

Nie mogę oglądać jej zawodów, za bardzo się denerwuję.

Tym razem złoto!

Gang-du.

- Tak? - Chodź na zewnątrz.

- Muszę to zobaczyć. - Chodź na chwilę.

Już!

Dostałem reklamację z maty nr 4.

Ich kałamarnica miała tylko 9 macek.

Zjadłeś jedną?

Nie...

Nie kłam! Dlaczego dotykasz czegoś, co nie jest twoje?

Pomyśl z perspektywy klientów. Kałamarnica...

Korpus smakuje wyśmienicie, ale macki...

...zwłaszcza te dłuższe, mają w sobie coś specjalnego, prawda?

Z perspektywy płacących klientów, to bardzo ważne.

Zabierz to do maty nr 4. Powiedz, że jest na nasz koszt.

...4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.

Mata nr 4.

- Przyniosłem zamówienie. - Proszę tu położyć.

Na co patrzycie?

Coś tam jest. Chodź.

- Tam, pod mostem. - Widzisz?

- Widzisz to? - Jak długo to tam jest?

- Jakiś czas. - Mówiłam ci.

Może to część jakiegoś rusztowania.

- Może coś powiesili...? - Nie.

Wątpię. Porusza się.

Właśnie się poruszyło. Prawda?

Perfekcyjnie!

Ona jest niesamowita!

Nie mówię tego dlatego, że jest moją córką.

Jak ona mogła tam trafić?

Właśnie!

Nie mogę uwierzyć!

Zamknijmy już na dziś.

Spada...

Duże jest.

Boże, ale to duże.

Widzieliście? Zjadło puszkę!

- Może to delfin. - Za jednym zamachem.

Poczęstuj się też orzeszkami!

Odpływa.

Zniknęło.

To na pewno delfin amazoński.

Tym razem jest 10 macek. Proszę pana.

Tym razem jest 10 macek. Proszę policzyć.

Uciekajcie! Uciekajcie!

/Autostrada Kyung-boo jest dziś lekko zakorkowana,/

/ruch z Soowon do mostu Dongjak odbywa się powoli,/

/Droga z Pusan.../

Otwierajcie!

Young-ho!

Mój syn musi tam być.

Pomocy, ludzie! Pomocy!

Tam są ludzie. Muszę im pomóc.

Proszę pana, moje dziecko...

/Donald, nie idź. Donald, przestań! Wracaj!/

Zrobisz sobie krzywdę. Donald!

Pomogę ci! Pomogę ci!

Hej gościu! Nie uda nam się otworzyć tych drzwi.

/Donald!/ /Gdzie idziesz?/

/Donald!/ /Wracaj!/

Szybciej! Chodźmy!

Rzuć z całych sił!

/Donald!/

/- Półfinały.../ - Strzelaj!

/To ostatni strzał tych półfinałów./

/To nie czas na opuszczanie łuku./

Strzelaj!

/Jeżeli nie zmieści się w czasie.../

Strzelaj!

2,1...

/Nie, zegar!/

Mogłaś strzelić.

/Piętą Achillesową Park jest zbyt długie celowanie./

/Dziś kosztowało ją to zwycięstwo.../

/Nie powinna była tego robić. Zmarnowała zbyt dużo czasu./

/Teraz Park może jedynie kibicować Yoon Ock-hee,/

/aby ta dostała się do finału kobiet./

Hyun-seo!

- Hyun-seo! - Wracaj!

Gang-du!

- Hyun-seo! /- Trzymaj się!/