David Byrne's American Utopia

ممنونم. خیلی ممنون

ممنون که اومدین

ممنون که، ممنون که از خونه‌هاتون زدین بیرون

اسم من دیوید بایرن هست

سپاسگزارم

نمی‌تونم بابتش اعتباری برای خودم قائل بشم

انتخاب دیگه‌ای نداشتم

چند روز پیش یه مطلبِ غافلگیرکننده و شگفت‌انگیز خوندم

خوندم که مغزِ نوزادها

صدها میلیون اتصالِ عصبیِ بیشتر

نسبت به ما بزرگسال‌ها داره

و همین‌طور که بزرگ می‌شیم

این اتصال‌ها رو از دست می‌دیم

با خودم فکر کردم که خب، این یعنی چی؟

یعنی نوزادها از ما باهوش‌ترن؟

و این‌که هر چی بزرگ‌تر می‌شیم

احمق و احمق‌تر می‌شیم

تا این‌که می‌رسیم به

به یه سطحِ ثابتی از حماقت؟

که الان اکثرِ ما همون‌جاییم

خب

اتفاقی که می‌افته اینه که

ما اون اتصال‌هایی رو که برامون مفید هستن حفظ می‌کنیم

و بله، یه فرآیندِ هرس کردن و حذف کردن وجود داره

و از شرِ خیلی از اتصال‌های دیگه خلاص می‌شیم

تا اون‌هایی که باقی می‌مونن

تعریف کنن که ما به عنوان یک فرد کی هستیم

و ما به عنوان یک انسان کی هستیم

اون‌ها تعریف می‌کنن که ما چطور جهان رو درک می‌کنیم

و جهان به نظرمون یه منطقی پیدا می‌کنه

و شاید حدودِ همون موقع‌هاست که

شروع می‌کنیم به پرسیدنِ سوال‌های مختلفی از خودمون، مثلِ:

من کی هستم؟

چی می‌خوام؟

این چطوری کار می‌کنه؟

اون آدم‌ها اون‌جا دارن چیکار می‌کنن؟

منم باید اون کار رو بکنم؟

دارن به من نگاه می‌کنن؟

اون‌ها هم مثلِ من هستن؟

برم باهاشون حرف بزنم؟

هوم، شاید نه

سعی می‌کنیم ازش سر در بیاریم و فکر می‌کنیم که آیا

می‌دونی، فکر می‌کنیم که آیا منطقی پشتش هست

و فکر می‌کنیم که قراره اصلاً معنایی داشته باشه یا نه

ممنونم

خیلی ممنون

می‌دونین

ارتباط گرفتن با آدم‌ها سخته، اما می‌دونم

می‌دونم که باید این کار رو بکنیم

این آدم‌های این‌جا، همه‌شون از طریقِ اپلیکیشن‌ها با هم آشنا شدن

و واقعاً هم براشون جواب داده

این آدم‌های اون‌ور هم

نیازی به اپلیکیشن ندارن

فقط اعتماد‌به‌نفس‌شون به‌شدت بالاست

خب، شاید بعضی‌هاشون دارن بلوف می‌زنن

شاید بعضی‌هاشون دارن تظاهر می‌کنن، اما اهمیتی نداره

چون به هر حال برای اون‌ها جواب داده

این وسط من هم، خب، می‌دونین، دارم تماشا می‌کنم

سعی می‌کنم ازش سر در بیارم

واقع‌بینانه که نگاه کنیم

واقع‌بینانه، هیچ‌وقت نفهمیدم که چرا

چرا نگاه کردن به یه آدم باید جذاب‌تر از

نگاه کردن به هر چیزِ دیگه‌ای باشه

مثلاً یه دوچرخه یا یه غروبِ زیبا

یا مثلاً، هوم، یه کیسه چیپسِ خوشمزه

ولی، آره، نگاه کردن به آدم‌ها؟

بهترین کاره