Lighthouse Lesvos

ΠΑΡΑΛΙΑ ΦΑΡΟΣ - 19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ: ΠΚ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΑΝΕΜΟΥ: 35 ΚΟΜΒΟΙ

ΣΩΣΤΙΚΗ ΛΕΜΒΟΣ 1 ΠΗΔΑΛΙΟ: ΡΤ - ΠΛΗΡΩΜΑ: ΛΠ

Διακόσια άτομα σε μια βάρκα.

Μας έδωσαν τηλεφωνικώς μια σίγουρη τοποθεσία.

Θα τους παραλάβουμε με τη σωστική μας λέμβο Red Mist.

ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΗΣ

Θα το αναλάβουμε, μόλις φτάσουμε…

Έρχεται γρήγορα.

Ρόμεο… Εδώ φάρος Μόλυβος.

ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ, 48 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ

Φάρος Μόλυβος, εδώ Ρόμεο. Όβερ.

Ρόμεο, ασύρματος στο 87.

Καλή επιστροφή, έλεγχος, ακούω καθαρά, όβερ.

Κι εγώ ακούω καθαρά, Ευχαριστώ.

Θα αρχίσουμε την εκπαίδευση με τον κύριο Τζένκινς.

Μα πρώτα απ' όλα, θα φτιάξουμε καφέ για όλους.

Μετά, θα περιμένουμε τις βάρκες,

επειδή εδώ και δύο μέρες φυσούσε πολύ και δεν ήρθαν βάρκες.

Και τις περιμένουμε σήμερα, γιατί ο καιρός είναι τέλειος.

Έρχονται πολλές βάρκες εδώ.

Είμαι έτοιμοι 24 ώρες το 24ωρο, πάντα.

Αυτό που κάνουμε είναι να ερχόμαστε σε αυτόν τον όρμο εδώ.

Ερχόμαστε με χαρά, ξέροντας ότι έχει βράχια,

κι ότι μπορεί να παγιδευτούμε.

Σβήνουμε τη μηχανή και μπαίνουμε σιγά-σιγά.

Αν αυτό σκάσει, μένει ακόμα κάτι,

μα θες να επιστρέψεις.

Δεν θες να κάνεις κάτι παραπάνω.

Εκτός κι αν μπορείς ακόμα να σώσεις κάποιον.

Τότε αποφασίζεις εσύ.

Με λένε Ρόμπιν Τζένκινς.

Εκπροσωπώ το κολέγιο UW Atlantic College.

Ήρθα εδώ πριν τα Χριστούγεννα με μια σωστική λέμβο,

η οποία σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από φοιτητές του κολεγίου.

Τη δωρίσαμε στη σχολή ναυαγοσωστικής Lifeguard Hellas,

που επιβλέπει την παραλία αυτή,

την παραλία του Φάρου στον Μόλυβο.

Πρόκειται για ένα από τα σημεία που είναι πιο κοντά στην Τουρκία.

Οι πρόσφυγες έρχονται με υπερφορτωμένες, φουσκωτές βάρκες,

τις οποίες πωλούν οι διακινητές εκεί.

Η μηχανή της βάρκας έχει ελάχιστη απόδοση. Μετά βίας φτάνουν εδώ, αν είναι τυχεροί.

Εδώ έχουμε το σημείο άφιξης.

Αν φτάσουν εδώ, υπάρχουν ναυαγοσώστες

που μπορούν να τους παραλάβουν.

Οι βάρκες είναι ταχύτατες, φτάνουν τους 25 κόμβους.

Έτσι, φτάνουμε γρήγορα.

Εδώ, εξασφαλίζουμε την ασφαλή άφιξη

των σκαφών που καταφτάνουν.

Ονομάζομαι Νίκος Μαυρέας.

Είμαι από την Καλαμάτα.

Ήμουν επαγγελματίας αθλητής ράγκμπι και εργάζομαι ως προσωπικός προπονητής.

Πήγα στη βάρκα, όταν έφτασαν. Χτύπησαν στα βράχια.

Και γέμισε η θάλασσα πετρέλαιο λόγω διαρροής.

Ναι. Και… γαμώτο. Μυρίζει.

Στις 28 Οκτωβρίου, είδα στις ειδήσεις

ότι μια βάρκα βυθίστηκε και σκοτώθηκαν πολλοί άνθρωποι.

Είδα τους Ισπανούς ναυαγοσώστες που ήταν εκεί

να λένε ότι διάλεγαν ποιοι άνθρωποι θα ζούσαν.

Δεν ήταν πολλοί, για να τους σώσουν όλους.

Έτσι, άνθρωποι πέθαναν μπροστά στα μάτια τους.

Ένιωσα ότι αν αυτό συνέβαινε στη χώρα μου, θα έπρεπε να είμαι εκεί.

Γι' αυτόν τον λόγο ήρθα.

ΛΙΜΑΝΙ ΜΟΛΥΒΟΥ - ΛΕΣΒΟΣ

Είπες ότι αυτό το μωρό είναι δέκα ημερών.

Και γεννήθηκε τον Φεβρουάριο.

Σε νοσοκομείο;

Δεν ξέρω, μα μπορώ να ρωτήσω.

Να ρωτήσω για άλλα συμπτώματα;

Αν κουνιέται πολύ. Μα φαίνεται να είναι υγιές.

Και είναι καλό να καλύπτουμε το κεφάλι.

Θα το μεταφράσεις;

Είναι πολύ καλό που καλύπτει το κεφάλι,

γιατί χάνουν πολλή θερμοκρασία από το κεφάλι.

Άρα είναι καλό αυτό που κάνει. Τέλεια.

Είναι ζεστή και μια χαρά.

ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Πάντα ήθελα να κάνω τέτοια πράγματα.

Έχω λάβει καλή εκπαίδευση από το Ναυτικό

και τώρα είμαι στη σχολή ως διασώστης.

Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε. Είναι μια τεράστια κρίση.

Η παραμικρή βοήθεια είναι σημαντική.

Είμαι ο Τζόσουα Μορόλες, 22 ετών.

Είμαι κολυμβητής διάσωσης στο Ναυτικό των ΗΠΑ.

Είμαι ο Ματ Τσάμπερλεϊν

και είμαι κολυμβητής διάσωσης στο Ναυτικό των ΗΠΑ.

Ήρθαμε στη Λέσβο, για να βοηθήσουμε τη Lifeguard Hellas

στο έργο διάσωσης στην παραλία Φάρος.

Βοηθάμε, όπως μπορούμε.

Με τα προσόντα που έχουμε από το Ναυτικό

και την εκπαίδευσή μας εδώ και τέσσερα έτη βοηθάμε τους πρόσφυγες.

Το να το βλέπεις αυτό

αντί να το διαβάζεις σε ένα άρθρο ή να το ακούς

ή να μιλάς σε κάποιον γι' αυτό στις ΗΠΑ

είναι τόσο διαφορετικό, γιατί βλέπεις από πρώτο χέρι

τι βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, οι άνδρες και τα γυναικόπαιδα,

οι πρόσφυγες.

Έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους

και είναι αφυπνιστικό να ξέρεις ότι είσαι ένας μικρός κρίκος

σε μια αλυσίδα χιλιάδων χιλιομέτρων.

Αν σκεφτείς τους χιλιάδες ανθρώπους και τους πόρους που απαιτούνται…

Είναι συγκλονιστικό το τι έχασαν

και το τι πρέπει να τους επιστραφεί τώρα.

Είναι…

Τη θεωρώ μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις και απαιτεί τη δράση των σημερινών γενεών.

ΦΑΡΟΣ ΚΑΡΑΚΑΣ - ΖΩΝΗ 5

Ονομάζομαι Ίαν Τζόνσον.

Είμαι από τη Νήσο Ουάιτ στο Ην. Βασίλειο.

Ήρθα εδώ μόλις πριν από δύο εβδομάδες.

Είμαι συνταξιούχος γιατρός.

Ήρθα να δω τι μπορώ να κάνω

και βρήκα αυτό το μέρος, τον Φάρο Κάρακα

στη Λέσβο.

Είναι από τα πιο επικίνδυνα σημεία αφίξεως στο νησί.

Υπάρχουν εθελοντές σε διάφορα σημεία,

μα δεν είμαστε πολλοί εδώ.

Όταν κατεβαίνεις με το αμάξι εδώ,

καταλαβαίνεις γιατί είναι δύσκολο να φτάσεις.

Στη βραδινή βάρδια,

ερχόμαστε από νωρίς, για να κάνουμε το μέρος κατοικήσιμο.

Το κτίριο είναι διατηρητέο.

Δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά.

Μα του προσθέσαμε μια υποτυπώδη μόνωση

και μέσα μπορείς να κοιμηθείς όπως-όπως.

Αυτή είναι η σουίτα.

Συνήθως υπάρχει κάποιος μέρα και νύχτα.

Τώρα είμαστε δύο εντός της ημέρας,

μα το βράδυ είμαστε συνήθως έξι-επτά άτομα.

Δύο ή τρεις θα είναι στην κορυφή του λόφου

να κοιτούν με μια θερμική κάμερα.

Εδώ κάτω, υπάρχουν απλώς άνθρωποι που περνούν τον χρόνο τους.

Κάποιοι κοιμούνται σε μία από τις σκηνές έξω.

Το μέρος το επανεξοπλίζουμε

με πολλά επαναχρησιμοποιημένα υλικά.

Φτιάχνουμε ορισμένα ράφια με τα καλύμματα των μηχανών.

Έχουμε εκατοντάδες τέτοια καλύμματα…

Δείτε αυτό το Yamabisi.

Είναι πρώτης ποιότητας υλικό.

Και αυτά είναι δοκάρια πρύμνης, με τα οποία φτιάχνουμε ράφια.

Εδώ είναι το ιατρείο.

Γίνεται χαμός, μα σώζουμε κόσμο από τους γκρεμούς

προσφέροντας ιατρική βοήθεια.

Έχουμε κουβέρτες διάσωσης, στεγνά ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης.

Κι εκεί φτιάξαμε το πάτωμα. Είναι σκέτο χώμα.

Επομένως, βάλαμε παλέτες

και γεμίσαμε τα κενά με το ύφασμα των ψευτο-γιλέκων.

Ανοίξαμε πολλά γιλέκα στη μέση

και τα παραχώσαμε από κάτω, για να φτιάξουμε ένα είδος μόνωσης.

Μόλις έφτιαξα ένα ωραίο γεύμα,

που δεν θα έδινα ούτε στον σκύλο μου μα είναι νόστιμο.

Υπήρχαν κλινοσκεπάσματα εδώ μέσα,

κι έτσι κρατάμε κουβέρτες.

Επικρατεί χάος, μα κάθε μέρα το ξαναφτιάχνουμε.

Αν έρθει η βραδινή βάρδια και έχουν κάποια άφιξη,

γίνονται χάλια.

Την επομένη, τα ξαναφτιάχνουμε και τα βελτιώνουμε.

Η μικρή μας έπαυλη.

Οι πρόσφυγες που έρχονται ελκύονται από το φως.

Κι αν χτυπήσουν στα βράχια, την έχουν πατήσει,

γιατί οι υπερφορτωμένες φουσκωτές βάρκες σκάνε στα βράχια

κι εκείνοι πέφτουν στη θάλασσα.

Και πεθαίνουν μόλις 20 μέτρα από εδώ.

Περίπου τέσσερις μέρες πριν, ήρθαν τρεις βάρκες μες στη νύχτα

και η πρώτη ήταν αυτή η μικρή πλαστική βαρκούλα εκεί κάτω,

μήκους τεσσάρων μέτρων με μικρό εξωλέμβιο κινητήρα

και 16 άτομα.

Στην αρχή άκουσα… Κοιμόμουν σε μια σκηνή στη γωνία.

Βασικά είχα ξαπλώσει.

Άκουσα το βουητό της μηχανής.

Κάποιοι με θερμική κάμερα στην κορυφή

δεν την είχαν δει.

Άκουσα απλώς το βουητό της μηχανής

και ξαφνικά τα ουρλιαχτά

από γυναίκες και παιδιά που κινδύνευαν.

Μάλλον θα χτύπησαν στα βράχια.

Ήμαστε έξι εκείνο το βράδυ

και τρέξαμε όλοι.

Μπήκαμε στο νερό, τραβήξαμε τη βάρκα έξω με ασφάλεια και τους βγάλαμε όλους.

Γυναίκες, παιδιά, παιδιά με…

Έπρεπε να ανεβάσουμε πάνω ένα παιδί με εγκεφαλική παράλυση.

Υπήρχαν άτομα 70 και 80 ετών.

Ήταν μια δύσκολη νύχτα.

Σοκαρίστηκα. Δεν είχα ξανακούσει άτομο να ουρλιάζει

για τη ζωή του.

Άθλιο συναίσθημα.

Και οποιαδήποτε στιγμή, μέρα ή νύχτα, καλούμε

και έρχονται ντόπιοι με αγροτικά αυτοκίνητα.

Είναι παράνομο, γιατί μπορεί να φυλακιστείς

για διακίνηση ανθρώπων. Ξέρετε, ηλίθιες νομοθεσίες.

Μα φέρνουμε κόσμο και τους παίρνει.

Έχουμε ένα μικρό σημείο διέλευσης.

Ένα αναδιαμορφωμένο τυροκομείο.

Τους πάμε εκεί και τους δίνουμε ζεστό ρόφημα και άλλα.

Μένουν εκεί για μισή με μία ώρα,

ώσπου να έρθει το λεωφορείο για τους ΓΧΣ.

Τώρα, περνάμε

στο στάδιο της εκπαίδευσης στη βάρκα,

που είναι αρκετά τεχνική.

Μάθαμε το πώς να οδηγούμε τη βάρκα με την όπισθεν σε στενά σημεία

με τη χρήση της άγκυρας.