Be Melodramatic (멜로가 체질)

อินกุก...

แปลกจัง

เป็นไปไม่ได้

แต่แม่รู้สึกตัวเบาจัง

แหงสิฮะ ก็เรานอนกันไม่ตื่นแบบนี้

เข้าใจแล้ว

- นี่ไม่ใช่เสาร์อาทิตย์เหรอ - ไม่ใช่ฮะ

- ไม่ใช่วันหยุดเหมือนกันใช่มั้ย - ไม่ใช่ฮะ

ฮวังอินกุก ลูกได้ยินนาฬิกาปลุกใช่มั้ย

ทำไมถึงไม่ตื่น

ทำไมไม่ปลุกแม่

ตั้งใจจะไปสายใช่มั้ย

ไม่รู้ฮะ

ตายแล้ว

ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ

- หวัดดีครับ - หวัดดีครับ

หวัดดีค่ะ

เป็นยังไงบ้าง

เดี๋ยวฉันเก็บเอง

นายต้องไปทำงาน

นอนไม่หลับด้วยใช่มั้ย

เป็นห่วงฉันเหรอ

ขอโทษนะ

เดี๋ยวฉันเก็บเอง

- สวัสดี - สวัสดีครับ

สวัสดีครับ

คุณฮวังยังไม่มาเหรอ

คือ...

- ตอนบ่ายประชุมนะ - ครับ

งานก็ไม่ได้ด่วน ทำไมต้องอยู่ทำต่อทั้งคืนด้วย

ก็แค่ว่า...

มีงานต้องทำเยอะขึ้น ฉันเลยเครียดกว่าเดิม

ฉันปวดหัวน่ะ

ปวดหัวแล้วยังทำงานอยู่ได้ยังไง

มันแปลว่าคุณน่ะเป็นพวกบ้างาน

บ้างานก็ยังดีกว่าติดยานะ

คนส่วนใหญ่จะพักงานเวลาปวดหัว

ก็จริงนะ

ทำไมจู่ๆ ถึงมาจ๊อกกิงล่ะ

เธอนอนไม่พอด้วยซ้ำ

ก็ใช่น่ะสิ ทำไมนายไม่ยอมให้ฉันนอน

คนอื่นจะคิดลามกนะ เวลาเธอพูดแบบนั้น

ไม่เหนื่อยเหรอ

เวลาเจอสี่คนนั้นฉันรู้สึกอึดอัด

พวกนั้นเหรอ

พวกเธอดูไม่ได้แก่อย่างที่ฉันคิด

ใคร เธอเหรอ

พวกหล่อนสิ

แล้วยังไง มันเป็นยังไง

ก็สวยกว่าที่ฉันคิดน่ะสิ

แล้วยังไง เธอสวยกว่านี่

เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว

แล้วยังไง มีปัญหาตรงไหน

ฉันสวยกว่า

แต่ก็ไม่ได้สวยกว่ามาก

ให้ตาย

ฉันเป็นดารา ก็ต้องมีทำสวยบ้าง

แต่ต่อให้ไม่ทำสวย ฉันก็สวยกว่าอยู่แล้ว

งั้นฉันควรจะสวยให้มากกว่านี้อีก

แต่ก็รู้สึกว่าไม่ได้สวยนำคนอื่นขนาดนั้น

แปลว่าสวยกว่า แต่ไม่ได้สวยขนาดนั้น

เธอไม่ได้สวยนำพวกเขาไปขนาดนั้น

เธอก็เลยอึดอัดน่ะเหรอ

พวกนั้นไม่ควรต้องมาแข่งกันด้วยซ้ำ

ฉันว่าเหมือนเธอคิดจะแข่งอยู่ฝ่ายเดียวนะ

ลุกขึ้นเร็ว

โอเค ฉัน...

ถ้านอนไม่พอแล้วไปวิ่ง เธอจะแก่เอานะ

หยุดวิ่งได้แล้ว หยุด!

แต่...

แต่... ให้ตายเถอะ

[จูยอนกับชินแอมองโฮพัลอย่างน่าสงสาร แล้วขยิบตาให้]

- จินจู - หืม

มันยากใช่มั้ย

ไม่เป็นไร แค่รู้เหมือนจะตายนิดหน่อย

งั้นคงไม่เป็นไรมั้ง ถ้าไม่ได้รู้สึกเหมือนจะตายมากขนาดนั้น

ฉันมีความสุข

พักซะหน่อยสิ

ฉันก็ว่างั้นแหละ

- ควรจะพักยังไงดี - ลุกขึ้นมานั่ง...

แล้วก็เขียนบทต่อ

ใช่ แบบนั้นแหละ

ให้กำลังใจกันดีจัง

ดีใจที่ได้รู้นะ

จู่ๆ จะบอกให้คนเขียนบทเขียนเรื่อง...

เก้าอี้นวดตัวได้ยังไง เธอยุ่งเขียนสคริปต์ละครอยู่นะ

การใส่สินค้าเพิ่มในฉากมันก็ดี แต่...

ไม่รู้ล่ะ

อย่าเพิ่งไปกวนคุณอิม จนกว่าตอนแปดจะเสร็จ

เก้าอี้นวดอะไร เป็นผมก็ไม่เขียนหรอก

เข้าใจมั้ย

- ทำไมช่วงนี้นายเดือดจัง - หน้านายเดือดกว่าฉันอีก

ที่นี่เป็นโรงแรมแล้วรึไง

เขาเป็นแบบนั้นเพราะละครจะเปิดกล้องแล้ว

ส่วนฉันก็เหนื่อยจากการไปเดต สองอย่างนี้ไม่เหมือนกันนะ

ดีแล้ว

คงจะรักกันดูดดื่มน่าดู

ฉันไม่เคยติดต่อดามีได้เลย เวลาเธอไปดื่ม

ฉันโกรธมาก เมื่อวานเลยลองทำกลับบ้าง

ถึงได้ดูดดื่มยังไงล่ะ

ฉันไม่ได้ดูมือถือเลย สนุกยาวๆ ไปทั้งคืน

- แล้วรู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น - เกิดอะไรขึ้น

ฉันเหนื่อย

แล้วก็เกิดเรื่องใหญ่ด้วย

ดามีไม่ได้โทรหาฉันเลย

เธอโคตรมาเหนือเลย

ไปนอนไป

ไปนอนได้แล้ว ไอ้ห่านี่

ฉันไปดื่มชาคั่วถั่วดีกว่า

อย่าทำเป็นตกใจไปหน่อยเลย

แต่ฉันอยากผ่านไปให้ได้ โดยที่รู้อยู่แล้ว

ถ้าฉันยอมแพ้ความรู้สึกตัวเอง แค่เพราะอึดอัดเรื่องนาย

มันก็คงจะตลกน่าดู

ถ้าฉันต้องพูดเพื่อให้นายเข้าใจ

ฉันก็จะทำ

คุณไม่เห็นต้องให้ผมเข้าใจเลย

อย่าให้มันกวนใจคุณดีกว่า

จะหลบหน้ากันไปเรื่อยๆ เหรอ

- ผมไม่ได้หลบหน้าคุณ - พูดจริงรึเปล่า

- แค่พยายามเมิน - เหมือนกันนั่นแหละ

ยังไงฉันก็บังคับนายไม่ได้

ตอนนี้เข้าใจอยู่

อ้อ

- มางัดข้อกับผมมั้ย - งัดข้อเหรอ

ไม่คิดว่าจะถามเลยแฮะ

อย่างน้อยผมก็อยากชนะคุณสักอย่าง

โดยใช้ความแข็งแรง

คิดว่าจะชนะกันได้เหรอ

ก็...

ดูไม่น่ายากนะ

แข่งกันเพื่ออะไร

เงิน ศักดิ์ศรี หรือความรัก

จะเพื่ออะไรก็ตาม งัดแค่รอบเดียวเท่านั้นนะ

ห้ามเรียกคนชนะว่าไอ้ขี้ขลาด ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมงัดต่อรอบสอง

ถ้ามีคนใดคนนึงข้อมือหัก

ไปเบิกประกันกันเอาเองนะ

โอเค พร้อมนะ เริ่ม

- คุณทำอะไรอยู่ - ทำงาน

นั่งเฉยๆ เนี่ยนะทำงาน

จะเริ่มเปิดกล้องอยู่แล้ว คนเขียนบทผมกลับออกไปดื่มเหล้า

แถมไปกับซีอีโอของเอเจนซี่ด้วย

เขาเป็นผู้ชายด้วยนะ

ปัญหาอยู่ที่เขาเป็นซีอีโอ หรือเพราะเป็นผู้ชายกันแน่

ปัญหาอยู่ที่เขาต่างหาก

คุณซอน คุณหึงรึเปล่า

ผมเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิต ละครเรื่องนี้นะ

ผมต้องปกป้องนักเขียนผม

เวลาละครใกล้เปิดกล้อง นักเขียนต้องไม่ไปกินเหล้าสิ

คุณพัคไม่กินของดิบด้วยซ้ำ

เผื่อป่วยอะไรแบบนี้

นักเขียนต้องรับผิดชอบเรื่องนี้สิ

แค่มองคุณก็ทำฉันเหนื่อยแล้ว

คงจะเป็นความสามารถพิเศษสินะ

- สวัสดี - สวัสดีค่ะ

ผมนัดกับคุณจองไว้น่ะครับ

ค่ะ เชิญเลย

- หายเมาค้างแล้วรึยัง - ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญเลย

คุณมาทำอะไรที่นี่

ผมเป็นซีพี

หัวหน้าฝ่ายผลิตน่ะ ไม่รู้หรอกเหรอ

คุณล่ะมาทำอะไร

ดื่มอะไรดีคะ

- อะไรก็ได้ที่เย็น - โอเคค่ะ

ผมแวะเอาประวัตินักแสดงมาให้

ได้ยินว่ายังแคสต์นักแสดงไม่เสร็จเลย

ซีอีโอต้องถ่อมาถึงที่นี่เลยเหรอ แค่ส่งผู้จัดการมาก็ได้มั้ง

ไม่ ผมมาเองดีกว่า

อย่างน้อยนักแสดงก็จะ มีโอกาสได้ออดิชั่น

ฝากผู้กำกับไว้ก็ได้นี่

ทำไมต้องมาป่วนที่สตูดิโอนักเขียนด้วย

เธอชวนผมมา

คุณโซ คุณไม่ได้ประสบความสำเร็จเลยนะ ถ้าเทียบกับความขยันทำงาน

ใช่ ผมถึงได้ตั้งใจทำงานอยู่นี่

ทำไมต้องยิ้มเวลาผมต่อว่าคุณด้วย

ผมก็เคืองนะ

เวลาเคืองใครแล้วทำหน้าแบบนี้เหรอ

ใช่ ถูกต้อง

อัปลักษณ์จริงๆ

มันอาจจะเกินไปหน่อย แต่คุณเนี่ยอัปลักษณ์...

กว่าผมสามสี่เท่าเลยนะ

ขอบคุณสำหรับน้ำเย็นๆ ครับ

นี่ครับ ประวัตินักแสดงที่ผมบอก

ฉันจะได้คุยกับผู้กำกับรู้เรื่อง

ขอบคุณนะคะ

- ใครอัปลักษณ์กว่ากัน - หืม

ใครอัปลักษณ์กว่า

คุณพูดอะไรเนี่ย

คุณโซอยู่ฝั่งคนหน้าตาดี

ช็อกนะ

งั้นผมก็อยู่ฝั่งตรงข้ามงั้นสิ

ฉันตกใจนะ

คุณไม่รู้เลยเหรอ ตั้ง 47 ปีแล้วนะ

เกิดอะไรขึ้นนะ

ผมว่าเขาไม่รู้จริงๆ นะ

เป็นอะไรเหรอ

โดนบาดตอนโกนหนวดน่ะ

พอคอนเฟิร์มแคสต์แล้ว มีคนขอให้ไทอินสินค้าตอนถ่ายละครเยอะเลย

- ดีค่ะ - ปัญหาอยู่ที่ผู้กำกับ

เขาไม่ค่อยยอมให้ไทอินสินค้าเท่าไหร่

เหรอคะ