The Ghost Army

Maart 1945. Na negen maanden van hevige gevechten

dreven geallieerden de Duitsers door Europa terug tot aan de Rijn...

de laatste natuurlijke barrière naar het Duitse hart.

Hier verwachten geallieerde generaals dat de resten van Hitlers leger

hun vaderland voor het laatst zullen verdedigen.

De Duitsers hadden gezegd: 'De Rijn zal rood kleuren van Amerikaans bloed.'

En ze meenden het.

Duitse verkenningsvliegtuigen gaan de lucht in

om te bepalen waar de geallieerden aanvallen.

Aan de overkant van Düsseldorf

onthult het uitzicht vanuit de lucht honderden Amerikaanse voertuigen.

Onderschepte geallieerde radiotransmissies bevestigen

de aanwezigheid van twee Amerikaanse divisies.

Duitse observatieposten horen ze aan de overkant aankomen.

Alle tekenen wijzen erop dat de aanval hier komt.

Maar de tanks vanuit de lucht zijn opblaasbare dummies van 42 kilo.

Het geluid komt van luidsprekers, de radiotransmissies uit een script.

Het is verbazingwekkend welke misleiding we konden plegen tegenover de vijand.

Een groep geselecteerde soldaten

die een geheime oorlog van misleiding voerden, probeerde nu

één laatste grote illusie...

met duizenden Amerikaanse levens die op het spel stonden... ook hun eigen.

Ik noemde ons altijd de Cecil B. DeMille-strijders.

Deze misleidingskunstenaars stonden ook bekend als het Spookleger.

In de herfst van 1943 stroomden Amerikaanse soldaten Engeland binnen

voor de aanstaande invasie van Frankrijk.

Een handvol Amerikaanse legerplanners in Londen

onderzocht hoe misleiding die soldaten een voordeel kon geven

wanneer ze oog in oog kwamen te staan

met de volle kracht van Hitlers Wehrmacht.

Om te winnen op het slagveld wil je elk voordeel.

Een van de belangrijkste voordelen in oorlog is verrassing.

Misleiding is bedoeld om verrassing te creëren bij de vijand.

Op kerstavond 1943 werd een memo vanuit Londen naar Washington gestuurd

met het verzoek om een topgeheime 'veldmisleiding-eenheid' te vormen

voor de aanstaande invasie.

De missie was om duizend man ergens neer te zetten

zodat 15.000 man ergens anders heen konden gaan zonder ontdekt te worden.

We gingen in de showbusiness...

waar we eenmalige voorstellingen gaven en als geesten verdwenen.

Geallieerd bevelhebber Dwight Eisenhower beval dat de nieuwe eenheid...

officieel de 23rd Headquarters Special Troops, de hoogste prioriteit kreeg.

Eisenhower geloofde dat misleiding een van zijn krachtigste wapens kon zijn.

Bij oorlog denk je aan de infanterist met de bajonet.

Ze denken aan de tank, de artillerist die aan het koord trekt

en de flits en het gebulder van het kanon.

Maar de essentie van winnen is dat je jouw wil oplegt aan de vijand.

En dat vereist creativiteit en misleiding.

De 23rd zou drie soorten misleiding gebruiken

om de Duitsers te bedriegen: visueel, sonisch en via radio.

Voor visuele misleiding

koos het leger een camouflagebataljon van 350 man met veel kunstenaars.

We willen iemand die ons vertelt hoe iets er vanuit de lucht uitziet

terwijl wij beneden staan. We hebben kunstenaars nodig

die conceptueel kunnen denken. Ze kunnen het zich voorstellen. En dat doen ze goed.

Het leger putte flink uit kunstacademies in New York en Philadelphia

om de 603rd Camouflage Engineers te vormen.

Ik moest naar deze eenheid schrijven

omdat ik wist dat er plaatsen vrij waren, maar je moest solliciteren

en ze moesten je aannemen. Het had niets met dienstplicht te maken.

Begin 1942

begonnen ze met het verkennen van trucs om het oog te bedriegen.

Een van hun meest ambitieuze projecten

was het camoufleren van de fabriek in Baltimore

waar B-26 bommenwerpers werden gebouwd...

ter bescherming tegen mogelijke Duitse luchtaanvallen.

Onze eenheid moest dat verbergen...

zodat het vanuit de lucht leek op het platteland.

In gestolen momenten en vrije uren

schilderden en tekenden de kunstenaars in de eenheid.

De 603rd werd een broedplaats voor jonge kunstenaars.

Ik maakte honderden tekeningen. We waren erg druk.

Maar besef: hoe druk een soldaat ook is, er is altijd vrije tijd.

Soldaten kaarten, ze dobbelen. En ik tekende.

Ik ontwikkelde die gewoonte en die is nooit weggegaan.

Minder dan de helft van de soldaten in de 603rd waren kunstenaars.

De rest kwam uit alle lagen van de bevolking.

Eén kunststudent uit Brooklyn, Jack Masey...

was zo onder de indruk van de diversiteit in zijn compagnie

dat hij iedereen ging karikaturiseren.

Het waren agenten, schoenenverkopers.

Er waren barkeepers, er waren studenten.

Het was een bonte verzameling allerlei soorten mensen.

Ik kende alleen mensen uit Brooklyn of Manhattan.

Nu werd ik plotseling in een andere wereld geworpen.

Ik was gefascineerd door deze wereld. Wij werden gezien als halve gekken

door de hardwerkende, nuchtere ruggengraat van Amerika...

mensen die voor hun brood werkten en niet tekenden.

We werden als licht gestoord gezien. En dat waren we waarschijnlijk ook.

Begin 1944 werden deze camouflagekunstenaars geselecteerd

voor het Spookleger.

In plaats van dingen te verbergen trokken ze nu bewust aandacht...

op zichzelf. Toen zei iemand:

'Bedoel je dat we de vijand vragen om op ons te schieten?' Het antwoord was ja.

Op dat moment concludeerden we dat dit zelfmoord was.

Hun nieuwe opdracht was om met namaaktanks en -artillerie

denkbeeldige bataljons te creëren.

Het concept was zo onorthodox dat het leger geen handleiding had

en in het begin ook geen nepmaterieel.

Ze improviseerden, maakten namaaktanks van hout en canvas

en leerden zichzelf om bedriegers te worden.

Ondertussen testte het leger in de woestijn van Californië

verschillende soorten nepmaterieel voor mogelijk gebruik door het Spookleger.

Eén type bestond uit een inklapbaar metalen frame bedekt met stof.

Op een jeep gemonteerd werd het een mobiele dummy.

Ondanks dit voordeel bleken de frames zwaar...

moeilijk op te zetten en gevoelig voor breuk.

Het leger besloot in plaats daarvan opblaasbare dummies te gebruiken

gemaakt van rubber.

Het was een bundeltje spullen waar een tank in zat...

allemaal samengeperst voordat je het opende...

de mondstukken verspreidde en opblies.

Die vormeloze massa eruit trekken en dan zien hoe het gevuld werd met lucht

en vorm kreeg, als een monster.

Als het goed ging, waren er luchtcompressoren.

Als het minder ging, waren er fietspompen.

En als het helemaal fout ging, hadden we onze longen.

In de meeste gevallen, zoals een Sherman-tank...

hadden we hem binnen 15 tot 20 minuten opgeblazen en verplaatst.

Het artilleriestuk was goed, de jeep was goed.

Maar die M4-tank, dat was een schoonheid. Dat was echt een kunstwerk.

Terwijl de camoufleurs hun nieuwe baan onder de knie kregen...

maakte een andere eenheid voor het Spookleger kennis met geluidsoorlog:

Ik werd geïnterviewd voor een topgeheime organisatie

die zich bezighield met psychologische oorlog en iets met geluid.

Ik dacht: geluid, we gaan de Duitsers uitschakelen. De oorlog is dan voorbij.

Maar het was meer psychologie dan uitschakelen.

Geluid gebruiken om de vijand te misleiden was nieuw in de Tweede Wereldoorlog...

mogelijk gemaakt door technologie die een paar jaar eerder nog niet bestond.

Het leger zette zijn geluidsprogramma op

onder een officier die voor de oorlog al naam had gemaakt:

Hilton Howell Railey.

Hij was de vader van het hele geluidsproject.

Hij was journalist geweest, toen militair.

Railey werd vooral bekend doordat hij Amelia Earhart rekruteerde

om de eerste vrouw te worden die de Atlantische Oceaan overvloog...

waardoor ze internationaal beroemd werd.

Ik herinner me zijn begroeting:

'Luitenant, de missie van uw compagnie zal zijn om vijandelijk vuur aan te trekken.'

Als jongen uit de Bronx suggereerde ik:

'Ik respecteer onze rol...

maar ik behoud me het recht voor ook wat uit te delen

als ik de kans krijg.' En hij brulde.

Begin 1944 stuurde Railey een team

met een draagbare audiostudio naar de legerbasis bij Fort Knox, Kentucky.

Samen met experts van Bell Labs

brachten ze drie weken door met het opnemen van geluiden

op 40-centimeter transcriptieschijven...

hetzelfde type waarmee hitplaten werden gemaakt.

De opnames waren briljant.

Als er een weg omhoog liep, moest het geluid dat laten horen...

Het schakelen, tanks omhoog, tanks omlaag, tanks die verzamelen.

Dan gingen we naar een plek waar vrachtwagens over de snelweg raasden.

Ze hadden opnames van het bouwen van een pontonbrug of elk type brug...

je hoorde ze hameren en vloeken.

Verschillende geluiden konden dan op verschillende draaitafels

worden gemengd tot elk gewenst scenario...

een van de eerste bekende vormen van meersporenopname.

Dit werd allemaal op draad opgenomen. Bedenk dat er toen nog geen tape was.

De draadrecorder was geavanceerde technologie in de jaren 40.

Eén spoel bevatte meer dan drie kilometer draad, genoeg voor dertig minuten geluid.

En in tegenstelling tot een plaat zou hij nooit overslaan.

De opnames werden afgespeeld via 225-kilo speakers

met een bereik van 24 kilometer. Achter in mijn halftrack, vertel ik mijn kinderen...

zat de grootste boombox die je ooit hebt gezien...

maar hij speelde geluiden van tanks en activiteit.

De laatste groep misleiders

bestond uit de radio-operators van de Signal Company Special.

Als je aan de 23rd denkt, denk je aan opblaasbare tanks of de geluidsmannen...

en die zijn geweldig. Maar ze hebben een podium nodig om op te treden.

En dat podium leverden wij.

Volgens sommige schattingen haalde het Duitse leger 75% van hun inlichtingen

uit onderschepte radiocommunicatie.

Overtuigende radiotransmissies konden de aandacht van de vijand trekken

zoals een rode lap een stier aantrekt.

De Britten hadden een complete Duitse radio-onderscheppingseenheid veroverd.

En ze konden zien

dat de Duitsers zeer nauwkeurig geallieerde eenheden konden lokaliseren

via hun radiotransmissies.

Ze waren behoorlijk verbaasd hoe goed de Duitsers hierin waren.

Om de Duitsers te misleiden werden ruim 100 ervaren radio-operators

uit eenheden door heel het land geplukt.

Stan Nance oefende bij de 11th Armored

toen een onbekende in een jeep hem kwam zoeken.

Hij zei: 'Pak je spullen en kom mee.' Ik vroeg: 'Waar gaan we heen?'

En hij zei: 'Ik mag je alleen vertellen dat ik je niets mag vertellen...

dus hou je mond.' Hun missie was om de radiotransmissies na te bootsen

van de eenheden die ze imiteerden.

Het is een kunst om te weten hoeveel en welk type berichten je moet sturen.

Daarom bestudeerde de 23rd

de transmissies van hun eigen leger

zodat ze, als ze een infanterieregiment simuleerden

dat erdoor trok, wisten

hoe vaak per dag regimenten berichten stuurden naar bataljons

en bataljons naar regimenten.

We schilderden een beeld voor de Duitse inlichtingendienst van wat er gaande was.

Deze drie verschillende eenheden... de 603rd met zijn neptanks...

de geluidscompagnie met audioapparatuur, en de seincompagnie met radio's...

werden de kern van het Spookleger.

In mei 1944 vertrokken ze naar Europa, vol opwinding en onzekerheid.