NOVA

เมื่อคุณนึกถึง ใครบางคนที่พูดว่า

"มาประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์ที่ มองย้อนกลับไปที่บิ๊กแบงกันเถอะ"

เช่นอะไร?

กล้องโทรทรรศน์จะ ทรงพลังมาก

ผู้คนจะถูกปลิว ไป

เพราะพวกเขาจะไม่สามารถ รับรู้สิ่งที่เห็นได้

สูง 28 ฟุต,

ชั่งได้เจ็ดตัน

หลายทศวรรษในการทำ

เราทดสอบและเราทดสอบ และเราทดสอบ

เพียงเพื่อให้แน่ใจว่า สิ่งนี้จะได้ผลจริง

กล้องโทรทรรศน์ที่ออกแบบมาเพื่อมอง ลึกเข้าไปในจักรวาล

อย่างที่ไม่เคยมีกล้องโทรทรรศน์

คนเก่งขนาดนี้

เป็นห่วงเป็น ใยทุกที

ที่เข้าสู่สิ่งนี้

ในที่สุด หลายปีและหลายปีของการทำงานหนัก ก็คุ้มค่าหรือไม่?

นี่เป็นสิ่งที่ ทำให้ฉันนอนไม่หลับในตอนกลางคืนหรือไม่?

ใช่ นี่คือสิ่ง ที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับในตอนกลางคืน

ตอนนี้ภาพแรกกำลัง เข้ามา

อนาคตของดาราศาสตร์ฟิสิกส์ใน ประเทศนี้

ขึ้นอยู่กับกล้องโทรทรรศน์นี้

"กล้องโทรทรรศน์อวกาศอัลติเมท"

ตอนนี้ที่ "โนวา"

จักรวาลเกิดขึ้น ได้อย่างไร?

กาแล็กซีก่อตัวอย่างไร? เราไม่รู้

เราต้องการเข้าใจจริงๆ ว่าจักรวาลมีวิวัฒนาการอย่างไร

ดังนั้นเราจึงเข้าใจมากขึ้น ว่าเรามาที่นี่ได้อย่างไร

สถานที่ของเราอยู่ใน จักรวาลนั้น

เราอยู่คนเดียวหรือเปล่าเป็นหนึ่ง ในคำถามสำคัญ

ที่ฉันอยากจะตอบ

มีดาวนับพันล้านดวง

นั่นหมายความว่ามีดาวเคราะห์หลายพันล้าน ดวง

ต้องมีอะไร นอกจากโลก

ที่มีชีวิตชีวา

สิ่งหนึ่งที่ฉันตื่นเต้นที่สุด ไม่ใช่แค่คำถามเดียว

แต่แท้จริงแล้วเราจะ ค้นพบ อะไร

ที่เราไม่ได้คาดหวังว่าจะ ค้นพบ?

เป็นที่ใหญ่ที่สุด,

กล้องโทรทรรศน์อวกาศที่ล้ำสมัย ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา

ออกแบบมาเพื่อมองลึกเข้าไป ในจักรวาล

เพื่อไข ความลึกลับทางจักรวาลวิทยาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ของดาราศาสตร์

มันยากที่จะจินตนาการ

กล้องโทรทรรศน์นี้ จะค้นพบอะไร

นี่จะเป็น

สิ่งที่ยิ่งใหญ่ต่อไปสำหรับ ฟิสิกส์ดาราศาสตร์

เราจะเขียน ตำราเรียนใหม่

นี่คือเรื่องราวของ กล้องโทรทรรศน์อวกาศขนาดใหญ่ ตัวต่อไป

สร้างขึ้นในระดับที่ไม่เคย พยายามมาก่อน

และจากผู้คนหลายพันคน ที่อุทิศปี

นำทางไปสู่อวกาศ

ฉันทำงานนี้ มาประมาณ 24 ปีแล้ว

ฉันเริ่มโปรแกรมย้อนกลับไป ในปี 2555

ฉันเริ่มทำงานใน โครงการนี้ในปี 1995

2549.

ฉันทำงานกับมันมา 20 ปีแล้ว

เป็นเวลา 13 ปี

มีคน

ที่ได้ใช้ชีวิตใน อาชีพ ของตนอย่าง แท้จริง

ทำงานกับกล้องโทรทรรศน์นี้ อาชีพทั้งหมดของพวกเขา!

มันใช้เวลานานมาก

กว่าที่เราคาดไว้ว่าจะใช้ งาน ได้ทั้งหมด

แต่นี่เป็นสิ่งที่ยากที่สุด

กล้องโทรทรรศน์ที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่มนุษย์ เคยสร้างมา

กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์เวบบ์,

ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม Jwst,

ผลักดันขีดจำกัดของ วิศวกรรม

กระจกของมันมีขนาดใหญ่ เส้นผ่านศูนย์กลาง 21 ฟุต

เมื่อเทียบกับ รุ่นก่อนที่มีชื่อเสียง

กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล,

กระจกนี้เป็นสัตว์ประหลาด

Jwst ยังมีที่บังแดดที่ไม่เคยมีมา ก่อน

ขนาดของสนามเทนนิส

คุณรู้ไหม คุณได้ยินประโยคที่ว่า

"ม่านบังแดดขนาดใหญ่ เท่าสนามเทนนิส"

ฉันชอบ โอเค

แต่ที่จริงแล้วยืนอยู่ข้าง มัน ฉันก็แบบ "ว้าว..

มันใหญ่มาก"

กล้องโทรทรรศน์นี้ใหญ่มาก

ที่จริงแล้วเราต้องสร้าง ให้มันพับขึ้น

เพื่อให้พอดีกับโคนจมูก ของจรวด

และจากนั้นจะปรับใช้ เมื่อเข้าสู่อวกาศ

มันคือกล้องโทรทรรศน์โอริกามิ

เราใช้กล้องโทรทรรศน์ระดับโลก

เราสร้างมันขึ้นมา เราได้ปรับแต่งมัน เราได้จัดวางมัน

เราได้พิสูจน์แล้วว่าได้ผล

มันคืองานศิลปะ... มันเป็นงานศิลปะจริงๆ

แล้วเราก็ พับมัน พับขึ้น

วางไว้บนตัวเรียกใช้งาน

เขย่ามัน,

แล้วเราต้องสร้างใหม่...

และฉันหมายถึงสิ่งนี้... สร้างมันขึ้นมาใหม่บนวงโคจรอย่างแท้จริง

ปรับใหม่บนวงโคจร

ปรับโฟกัสไปที่วงโคจร ปรับใหม่บนวงโคจร

ทั้งหมดด้วยหุ่นยนต์

ตอนนี้ใช้กล้องโทรทรรศน์พับนี้

และส่งไปล้านไมล์ จากโลก

ไกล กว่ากล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลประมาณ 3,000 เท่า

ไกลเกินกว่าที่นักบินอวกาศจะแก้ไขได้ หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น

มนุษย์อยู่ ห่างจากโลกเท่าดวงจันทร์เท่านั้น

และกล้องโทรทรรศน์นี้จะอยู่ ห่างออกไปสี่เท่า

นั่นคือหนึ่งในสิ่ง ที่ทำให้กล้องโทรทรรศน์นี้

ยากและน่ากลัวมาก

รู้ไหม เราต้องทำให้มัน ถูกต้อง

เราต้องทำให้ถูกต้อง... เราซ่อมมันไม่ได้

การปรับใช้เพียงแค่ ที่บังแดด

กระจก มันแบบ อ่า จริงดิ?

นี่คือ...

ทำไมทุกคนถึงฝันถึง ภารกิจที่ซับซ้อนนี้?

ทำไมส่งเครื่องที่ซับซ้อน เช่นนี้ไปให้ไกล

ที่คุณไม่สามารถแก้ไขได้?

ความลับอะไรมันจะเปิดเผย

ว่า กล้องโทรทรรศน์ที่ทรงพลังที่สุด

ในคลังแสงของเราวันนี้ไม่สามารถ?

เพื่อตอบคำถามเหล่านี้

เราย้อนเวลากลับไปใน เดือนธันวาคม 1995

เมื่อเทศกาลวันหยุดเริ่ม ต้นขึ้น

กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลมอง ดูสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็น

ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ค่อนข้างว่างเปล่า

บอกตามตรงว่า เสี่ยงนิดหน่อย

เพราะเราไม่เคยทำอะไร แบบนี้มาก่อน

เราอยากจะมองไปยัง จุดเดียวบนท้องฟ้า

และถามคำถามง่ายๆ ว่ามีอะไรบ้าง?

และขอเพียงแค่จ้องมอง

และเป็นพื้นที่ขนาดเท่า หลอดดูดดื่ม

มี นักดาราศาสตร์ที่มีชื่อเสียงมากมาย

ที่เพิ่งคิดว่ามันจะไม่ ทำงาน

เป็นที่ถกเถียง ในหมู่คนบางคน

ว่าเราจะใช้ เวลามากขนาดนั้น

มองดู ท้องฟ้า ที่ว่างเปล่า

แต่เด็กมันจ่ายออก

หลังจากจ้องเขม็ง ไปในความมืดสิบวัน

กาแล็กซีนับพัน ปรากฏขึ้น

และมัน ก็น่าทึ่งมาก

มันทำให้ทุกคนตะลึงงัน รวมทั้งฉันตอนเด็กๆ ด้วย

ภาพสถานที่สำคัญนี้เรียกว่า Hubble Deep Field

Hubble Deep Field เป็น ที่โปรด ของฉัน

นั่นเป็นภาพที่ฉันชอบที่สุด

มี กาแล็กซี เป็นพัน ๆ แห่ง

ในบริเวณท้องฟ้าที่ จนถึงรูปนั้น

เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอะไร อยู่

มันบอกเราอีกครั้ง

เอ่อ เราไม่มีเงื่อนงำ

คุณรู้ไหม เราคิดว่าเราฉลาด... เราไม่มีเงื่อนงำ

นี่เป็นภาพแรกในชุด ภาพระยะชัดลึก

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ฮับเบิลจะเปิดเผยข้อมูลมากกว่านี้

จากวัตถุนับหมื่น ในภาพเหล่านี้

มีเพียงไม่กี่ดาวเท่านั้น

ส่วนใหญ่เป็นกาแล็กซี

มีกาแล็กซี

ด้วยโครงสร้างเกลียวที่หรูหรา

และรูปทรงและขนาดที่แปลกประหลาด

ดาราจักรรูปร่างประหลาดเหล่านี้บางส่วน

เก่าอย่างไม่น่าเชื่อ

อายุหลายพันล้านปี

สิ่งมหัศจรรย์อย่างหนึ่งเกี่ยวกับ กล้องโทรทรรศน์

คือมันเป็น เครื่องย้อนเวลาอย่าง แท้จริง

ทำให้เรามองเห็น จักรวาล

เหมือนอยู่ในอดีตอันไกลโพ้น

แสงเดินทางเป็นคลื่นที่ 186,000 ไมล์ต่อวินาที

แสงที่ปล่อยออกมาจาก ดวงอาทิตย์

ใช้เวลาแปดนาทีในการติดต่อเรา

ดังนั้นถ้าเราออกไปข้างนอก แล้วคุณมองดูดวงอาทิตย์

คุณเห็น ดวงอาทิตย์จริงๆ เมื่อแปดนาทีที่แล้ว

คุณสามารถจินตนาการได้เพียงแค่ ก้าวออกไปในจักรวาล

ดาวฤกษ์ที่ใกล้ที่สุดสำหรับเรา อยู่ห่างออกไปสี่ปีแสง

นั่นหมายความว่าแสงใช้เวลาสี่ ปีกว่าจะมาถึงเรา

ดาราจักรที่ใกล้ที่สุด

อยู่ห่างออกไปหลายหมื่น ปีแสง

เราจึงไม่ได้เห็นกาแล็กซีเหล่านี้ เหมือนอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

แต่เหมือนเมื่อหลาย หมื่นปีก่อน

ในอดีตเราสามารถเห็นได้จริง

โดยการมองดูกาแล็กซีอันไกลโพ้น

เพราะแสงนั้นทิ้งไปนาน แล้ว

เราเห็นพวกเขาเหมือน ในอดีต

ขณะที่นักดาราศาสตร์ สำรวจทุ่งลึกฮับเบิล

พวกเขาสังเกตเห็นบางสิ่งที่แปลก

เราเริ่มเห็น จุดสีส้มเล็กๆ รอยเปื้อนเล็กๆ น้อยๆ

วัตถุสีแดงจาง ๆ เหล่านี้

พวกเขาดูแตกต่างออกไป

พวกมันแดงกว่า พวกมันไม่มีรูปร่าง

พวกเขาดูเหมือนแมงกะพรุน

นั่นคือ กาแล็กซีที่ไกลที่สุด จริงๆ

ฮับเบิลเคยสังเกต... ที่มนุษย์เคยสังเกต

กาแล็กซีที่อยู่ไกลออกไปคือ

ยิ่งปรากฏแก่ กล้องโทรทรรศน์ ของเราเป็นสีแดง

ปรากฏการณ์ประหลาดนี้ เรียกว่าเรดชิฟต์

สิ่งที่เกิดขึ้นในจักรวาล คือ

มันขยายและดึงพื้นที่ ออกจากกัน

และก็ยืดแสง ในลักษณะเดียวกัน

เมื่อวัตถุเคลื่อนที่ เข้าหาเรา

คลื่นแสงจะแผ่วเบา และ คลื่นแสงที่สั้นกว่าจะเป็นสีน้ำเงินมากขึ้น

เมื่อวัตถุเคลื่อนตัวออกไป

คลื่นแสงจะ ยืดออก

และความยาวคลื่นที่ยาวกว่าจะเป็นสีแดง

ดังนั้น เมื่อพูดถึง กาแล็ก ซี่

ในจักรวาลอันไกลโพ้น พวกมันทั้งหมดกำลังเคลื่อนห่างจากเรา

และโดยพื้นฐานแล้ว แสงของพวก มันจะยืดออก แดงขึ้นและแดงขึ้น

ตอนนี้กาแล็กซีที่อยู่ห่างไกลออกไป

อยู่ไกลกันพอสมควร