أول 200 سطر.
ขอดูได้ไหม
เก็บตัวอย่างสิ่งมีชีวิตใหม่ ที่ไม่เคยถูกค้นพบมาก่อนได้ห้าสายพันธุ์
แต่ลูกเรือควบคุมไม่อยู่
ดูแต่ตาสิ
เธอโอเคไหม
ทำไมเราถึงใช้ชื่อเดิมไม่ได้ ตอนที่พวกเขาสร้างเราน่ะ
ไม่รู้สิ คงเพราะเราเป็นความลับมั้ง
ชื่อพวกนี้เป็นโค้ดเนมทั้งหมด
แล้วทำไมต้องปีเตอร์ แพน ทำไมเราไม่มีสิทธิ์เลือกเอง
ไม่รู้สิ คนดี ฉันว่า…
คงเพราะพวกเด็กหลงมั้ง พวกเขาไม่โต
แต่พวกเขาให้เราอยู่ในร่างผู้ใหญ่นะ
เราไม่ได้เป็นผู้ชายล้วนด้วยซ้ำ ครึ่งนึงเป็นผู้หญิง
แล้วทำไมเว็นดี้ถึงได้เป็นเว็นดี้
เพราะเว็นดี้เป็นคนแรก
ชื่อนิบส์ก็เพราะดีนะ
ในหนังสือ พวกเขาเรียกเคิร์ลลี่ว่า "พิคเคิลส์"
เขาชอบหาเรื่องใส่ตัวน่ะ เหมือนแตงกวาดอง
อย่างน้อยเคิร์ลลี่ก็ได้ลุย
ทูเทิลส์พลาดทุกอย่าง เพราะมัวแต่เดินเลี้ยวไปอีกทาง
เงียบก่อน
เคิร์ชพูด
สมมุติว่าฉันรู้ทุกอย่างจากฟีดข้อมูล
นี่ไม่ใช่ภารกิจกู้ภัยอีกต่อไป
ฉันอยากให้นายรักษาความปลอดภัยพื้นที่
เก็บตัวอย่างสิ่งมีชีวิตต่างดาว แล้วนำกลับมาศึกษา
เจ้านาย ผมก็อยากทำนะ…
- คุณครับ ผมว่า… - เลิกทำตัวเหมือนรู้ดีกว่าได้แล้ว
งานวิจัยพันล้านเพิ่งตกใส่ตักเรา
เธอทำพลาด ยูทานิน่ะ แล้วเราควรทำไง
ยอมๆ แล้วคืนอาวุธชีวภาพให้เธอเหรอ
คุณคะ เราใกล้จะเปิดตัวสินค้า ที่จะเปลี่ยนโลกแล้ว
- เจ้านาย พวกนี้มันอันตรายมาก… - โอ๊ย ขอที
เรามีห้องแล็บกักกันระดับสูงที่ชั้นใต้ดิน
นายพูดเอง
มันมีห้าสายพันธุ์ เราจะจับพวกมันมา แยกกัน
วิเคราะห์ให้ครบ
เด็กๆ เป็นไงบ้าง
ผมพามาด้วยสามคน จนถึงตอนนี้พวกเขาทำได้ดี
รวมเว็นดี้ด้วยไหม
- เคิร์ช - เปล่า เธอออกไปตามหาพี่ชาย
อ้อ งั้นเธอก็อยู่ข้างนอกนั่นคนเดียวสินะ
ผมให้สไลต์ลีไปกับเธอ
เขาเป็นเด็กนะ ฉันบอกให้จับตาดูเธอโดยเฉพาะไง
คุณครับ ด้วยความเคารพ นี่เป็นจุดยานตก
และเรากำลังพยายามควบคุม การบุกรุกของสิ่งมีชีวิตต่างดาว
นึกว่านายควรจะเหนือกว่ามนุษย์ซะอีก
แต่นี่ฉันได้ยินแต่ข้อแก้ตัว
พาเธอกลับมา เดี๋ยวนี้
เว็นดี้อยู่ข้างนอกเหรอ กับตัวประหลาดพวกนี้เนี่ยนะ
โจ
โจ
โจ
โจ
ไม่นะ มาร์ซี่
- มันเป็นกับดัก - โจ
- ไม่ - โจ
โจ
ไม่ ไม่ๆ
มาร์ซี่
- พระเจ้า - ฉันเจอนายแล้ว
- ฉันอยู่นี่แล้ว - มาร์ซี่
เธอต้องออกไปจากที่นี่
มันกำลังกลับมา
มาร์ซี่
- มาร์ซี่ๆ - อะไร
ไม่ อยู่ข้างหลังฉันไว้
- ฉันเป็นทหารนะ เธอเป็นแค่เด็ก - ไม่ใช่อีกแล้ว
มาร์ซี่
- เราควร… - ไม่
ทำไมมันถึงทำแบบนั้น
มันเป็นกรด
เราต้องไปจากที่นี่
โอเคใช่ไหม
มาร์ซี่
มาร์ซี่
มาร์ซี่
- ทำอะไรน่ะ - ฉันไม่รู้
โจ ประตู
ไปทางประตู
โจ
พร้อมนะ
เอาเลย
มาร์ซี่
มาร์ซี่
มาร์ซี่
ฉันมาแล้ว
เร็วสิ เร็วเข้าๆ
มาร์ซี่
มาร์ซี่
ไม่นะ
ไม่นะ ไม่ๆ
มาร์ซี่ๆ เธอจะไม่เป็นไร
เธอจะไม่เป็นไร มาร์ซี่ ฉันอยู่นี่แล้ว
อยู่กับฉันนะ อยู่กับฉัน
เว็นดี้เหรอ
พวก
สักทีนะ
เคิร์ชต้องการตัวนาย
นายทำฉันกลัวหัวหดเลยนะโว้ย
- เป็นอะไรของนาย - เฮ้ย ทำอะไรของนาย
โอเค
ขอโทษก็ได้
ข้างนอกนั่นน่าขนลุกเป็นบ้าเลย
- นายพูดว่าบ้า - นายพูดนะโว้ย
เชื่อไหมว่าเราอยู่บนยานอวกาศ
ใช่ ใต้ดิน
ซึ่งโง่มากที่เอายานอวกาศมาไว้ที่นี่ ถ้าถามฉัน
เดี๋ยวนะ
พวกนั้นมันอะไร
ไข่ละมั้ง
- เพื่อน - อะไร
- อะไร - เพื่อน
- เราเห็นแมลงอวกาศ… - แมลงอวกาศเหรอ
- ที่ดื่มเลือดเราจนหมดตัว - ว่าไงนะ
แล้วเราก็เห็นแมลงที่เละเทะมาก
- แบบสัตว์ประหลาดตาหมึกยักษ์ - หมึกยักษ์เหรอ เพื่อน
- ไม่เอาน่า ไม่อยากเชื่อว่าฉันพลาด - เพื่อน
มันพยายามเล่นงานนิบส์ด้วย
- ไม่นะ… - มันแบบ…
- แบบว่า พวก - เพื่อน…
- อย่างกับหนังไซไฟ - แย่ชะมัด
เพื่อน เดี๋ยวนะ
- ฉันน่าจะอยู่ที่นั่น - เว็นดี้อยู่ไหน
- เพื่อน - อะไร
เอเลี่ยนสูงสามเมตรครึ่งเพิ่งจับพี่ชายเว็นดี้ไป
และเธอก็เข้าโหมดนักล่าแล้วไล่ตามมันไปเลย
เดี๋ยวนะ คนเดียวเหรอ
เธอบอกให้รอที่นี่ ไม่งั้นฉันคงไปแล้ว
นั่นแหละ
คิดว่าในไข่พวกนี้มีอะไร
ไม่ใช่ไก่แน่
- ดูนี่นะ - อะไร ดูนี่นะ
- หันมา - ให้ฉัน…
ช้าๆ นะ
ทิ้งปืนซะ
เราไม่มีปืน
- ใช่ พวกนั้นไม่ยอมให้พก - เงียบนะ
- ไม่เป็นไร - ไม่ เป็นสิ
ถอยออกมาจากไข่
ช้าๆ มาทางนี้
เราอยู่ที่ไหน
หมายความว่าไง ก็ยานอวกาศไง
ไม่ ที่ไหน เมืองอะไร
เมืองของพรอดิจี ขึ้นต้นด้วยตัวส.เสือ
- นิวสยาม - นิวสยาม
- ใช่ - นิวสยาม ฉันรู้หรอก
เออ
อะไร นี่ยานคุณเหรอ ยานตกเหรอ
- คงเจ็บน่าดู - เจ็บหรือเปล่า
เงียบนะ
พวกนายเหมือนเด็กสองคนเลย
- เราไม่ใช่เด็กนะ - ใช่ เราไม่ใช่เด็กนะ
- เราไม่ใช่เด็ก - เราไม่ใช่เด็ก
พวกนายมาทำอะไรที่นี่
มาเอาตัวอย่างใช่ไหม
- เรื่องนั้น… เป็นความลับ - เป็นความลับ
ใช่ เป็นความลับ
ก็ได้
สถานการณ์เป็นงี้นะ
นายเป็นหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยบนยาน
ยานวิจัยอวกาศห้วงลึก
ยานลำนี้เจอบางอย่าง
บนดวงจันทร์อันไกลโพ้น
ไข่
เดี๋ยวนะ ไข่พวกนี้เหรอ
ใช่ ไข่พวกนี้ไม่เหมือนไข่ทั่วไป
แล้วพอนายเอามันขึ้นยาน มันก็เริ่มฟักตัว
แล้วสัตว์ประหลาดก็โผล่ออกมา
นายคงเคยเจอพวกมันแล้ว
พวกสัตว์ประหลาดน่ะ
- ฉันว่า… ใช่ โทษที เรา… - ฉันว่าเราควร…
โอเค โทษที เราแค่…
ไปกันเถอะ เร็วเข้า
ในสถานการณ์แบบนี้ มันจะมีความรู้สึกอย่างหนึ่ง
ตอนที่สัตว์ประหลาดโผล่มา นายช่วยใครไม่ได้…
นายไม่ได้ช่วยใคร
เริ่มการถ่ายโอนข้อมูล
(โหลดไฟล์ คัดลอกไฟล์)
ตอนนี้พวกนายอาจรู้สึกแบบนั้น
ตอนมาเธอร์บอกว่าชีวิตของลูกเรือไม่สำคัญ
แค่สิ่งที่พวกเขาเก็บมาที่สำคัญ
เมื่อนายได้ยินเสียงกรีดร้อง และสิ่งเดียวที่ทำได้คือช่วยแค่ตัวเอง
คุณเป็นหุ่นยนต์เหรอ
เป็นก็ดีสิ ว่าไหม
เป็นเครื่องจักรล้วนแทนที่จะเป็นแบบที่ฉันเป็น
ส่วนที่แย่ที่สุดของมนุษย์
การถ่ายโอนข้อมูลอยู่ที่ 78 เปอร์เซ็นต์
แล้ว…
เป็นนายจะทำยังไง
ในสถานการณ์แบบนี้
นายจะทำร้ายคนอื่น หรือยอมให้พวกเขาถูกทำร้าย
นายทำตามคำสั่งนั้นได้ไหม
- ไม่อะ แบบว่า… - พวกเขาเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า
มันสำคัญด้วยเหรอ
สำคัญสิ ก็นะ แบบว่า
ถ้าเพื่อปกป้องใครสักคน อย่างเพื่อน หรือ…
อย่างพ่อแม่เรา
ใช่ อย่างพ่อแม่เรา
การโอนข้อมูลอยู่ที่ 93 เปอร์เซ็นต์
No comments yet. Be the first to leave one.