White Boy

(ทุกคนที่อยู่ในภาพจะถูกสันนิษฐานว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่ามีความผิดในศาล)

(มุมมองและความคิดเห็นที่ถ่ายทอดในภาพยนตร์ เป็นของผู้พูดแต่ละคนที่ปรากฏตัวในที่นี้)

(ไม่ใช่มุมมองของ บจก.650 ไลเฟอร์โมชั่นพิคเจอร์และในเครือ)

(ศาลยุติธรรมแฟรงค์ เมอร์ฟี วันที่ 4 กันยายน ปี 2015)

วันนี้เรามาที่นี่เพราะคุณเวอร์ชี ได้ยื่นคำร้องขอให้หลุดพ้นจากคำพิพากษา

อย่างที่ทั้งสองฝ่ายรู้ว่า…

การติดคุกในช่วง 29 ปีที่ผ่านมา

ก็เหมือนตายทั้งเป็น

สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงผมกับโลกอิสระ

คือโทรศัพท์เครื่องนี้

คุณเห็นลูกๆ เติบโตขึ้น

แต่คุณกลับไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรเลย

มันเหมือนการตกขุมนรกที่ลึกที่สุด

กฎหมายจากคำพิพากษาช่วงสิบปีมานี้

ได้ระบุให้เราปฏิบัติต่อเยาวชน ตามรัฐธรรมนูญที่แตกต่างจากผู้ใหญ่

(ริชาร์ด เวอร์ชี จูเนียร์ คือเยาวชนผู้กระทำความผิดที่ไม่ใช้ความรุนแรง)

(เขาถูกตัดสินว่ามีความผิด ในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ปี 1988)

(ข้อหามีสารเสพติดไว้ในครอบครอง เพื่อส่งออกกว่า 650 กรัม)

นั่งตรงนี้ต่อหน้าผู้พิพากษา

กลัวสุดขีด

ผมรู้ว่านี่คือโอกาสที่ดีที่สุด ที่ผมจะได้ชีวิตตัวเองกลับคืนมา

และผมรู้ว่าทุกอย่าง ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ผู้พิพากษาคนนี้กำลังจะพูด

ทุกคนรู้ว่าผมเป็นใคร

แต่ไม่มีใครรู้เหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ผมมาอยู่ที่นี่

พ่อค้ายาวัยรุ่น ฉายาว่า "ไวท์บอยริค"

ถูกจับตอนอายุ 17

และจำคุกมา 28 ปี

นานที่สุดในมิชิแกน สำหรับเยาวชนที่ไม่ใช้ความรุนแรง

คุณไม่มีทางโน้มน้าว ให้ผู้พิพากษาคนไหนในยุคสมัยนี้เชื่อ

ว่าคนสมควรจำคุกตลอดชีวิตเพราะขายยา

มีใครในที่นี้ได้ยินเรื่องปัญหายาเสพติด ในโรงเรียนของเราบ้าง

สิ่งเดียวที่ฉันจำได้แม่น

เกี่ยวกับสงครามต้านยาเสพติด ในยุค 80 สมัยฉันยังเด็ก

คือเห็นแนนซี่ เรแกน ในเรื่องดิฟเฟอเรนท์ สโตรกส์

บอกแกรี่ โคลแมนว่า "แค่พูดว่าไม่"

ยาเสพติดทุกตัวมันงี่เง่าสิ้นดี

เขาขนยาหลายกิโลกรัม

เมื่อคุณอายุ 17 ปีและขนยาหลายกิโลกรัม

คุณอยู่ในสถานะพ่อค้ายา ที่เด็กอายุ 17 ส่วนใหญ่เอื้อมไม่ถึง

และขอบอกจากสิ่งที่ฉันเห็น ในฐานะผู้พิพากษาตอนนี้เลยนะ

สงครามต้านยาเสพติดจบลงแล้ว

และยาเสพติดชนะ

แรกเริ่มเดิมทียังบอยส์อินคอร์ปอเรเต็ด

คือแก๊งที่จัดตั้งสถาบัน และอุตสาหกรรมจำหน่ายเฮโรอีน

ตลาดเฮโรอีนของดีทรอยต์เปิดทางให้โคเคน

ซึ่งเปิดทางให้แคร็กโคเคนอย่างรวดเร็ว

แคร็กเป็นภัยร้าย ที่ระบาดกลางใจเมืองต่างๆ ในประเทศนี้

นี่คือเรื่องจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในดีทรอยต์

เมืองที่อยู่ตรงหน้าคุณกำลังพังทลาย

มันโกลาหลมาก

และไม่มีใครรู้วิธีรับมือกับเรื่องนี้

รังเพลิงนี้บรรจุกระสุนปืนลูกซอง 12 นัด…

ในฐานะส่วนหนึ่งของซีรีส์ห้าตอน เกี่ยวกับปัญหาเรื่องแคร็ก

ผมไปร่วมบุกค้นยาเสพติด กับกองกำลังปราบแคร็กเฉพาะกิจหลายสิบครั้ง

- นี่ตำรวจ! - เอาตัวออกไป!

มันบ้ามาก ในปัจจุบันนี้คุณคงลอยนวลไปไม่ได้หรอก

เจ้าหน้าที่บอกว่าแก๊งนี้มีอาวุธครบมือ พวกเขาพบอาวุธจู่โจมในบ้านหลายหลัง

มันรุนแรงมาก

มีเจ้าหน้าที่หลายคนถูกยิง มีสองสามคนเสียชีวิต

และผมอยู่ใจกลางเหตุการณ์นี้ ผมอยู่ในทีมปราบปรามยาเสพติดของเอฟบีไอ

แต่ในระหว่างการบุกค้นเหล่านี้

พวกเขาพบที่เก็บซ่อนวิดีโอเทป

และนี่คือหนึ่งในบ้านที่เป็นแหล่งซื้อขายยา ของเดอะแชมเบอร์สบราเธอร์ส

แก๊งค้ายาชื่อกระฉ่อน

เงินๆ

พวกเรารวยเละแล้วโว้ย!

หนึ่งแสนห้าหมื่นดอลลาร์ เงินสด

พวกเขาค้นบ้านเหล่านั้น

มีก๊อกน้ำทองคำ 24 กะรัต

และนี่เป็นสิ่งที่น่าทึ่งมาก

ครั้งหนึ่งผู้ค้ายาเสพติด เคยได้รับการยกย่องอย่างแท้จริง

พวกเขามีของเล่นผู้ชายทุกอย่าง ที่พวกเขาต้องการ

รถยนต์ เครื่องบิน บ้าน

อาวุธ

เงินกองท่วมท้นแบบไม่มีหมด

และมันกลายเป็นปัญหาเพราะมันเป็นธุรกิจเงินสด

เราโยนพวกนี้ทิ้งไปเลยดีไหม ในเมื่อเราได้เงินห้าแสนดอลลาร์แล้ว

คุณจะเอาเงินทั้งหมดนั้นไปทำอะไร

จะบอกให้ว่าเราทำอะไรได้ เราเอามันไปให้คนยากจนได้

ฉันก็ว่างั้นแหละ เราจะเอามันไปบริจาคให้คนยากจน

ดูเหมือนทุกสัปดาห์

มีแก๊งค้ายาเกิดขึ้นใหม่

เดอะแชมเบอร์สบราเธอร์ส

เบสต์เฟรนส์

ยังบอยส์อินคอร์ปอเรเต็ด

มาเซราติ ริค

จอห์นนี่ เคอร์รี่และลีโอ เคอร์รี่ เริ่มก่อตั้งองค์กรยาเสพติด

สมมติว่าผมมีโคเคนหนึ่งกิโลกรัม

หรือโคเคนสักสองหรือสามกิโลกรัม

ต่อให้คุณมีกัญชา 100 ก้อน

ผมก็ทำเงินจากโคเคนเท่านี้ได้มากกว่า

ที่คุณทำเงินได้จากกัญชา แถมปวดหัวน้อยกว่า

ผมเข้าสู่วงการนี้แบบนั้นแหละ

เมื่อเราพูดถึงยังบอยส์อินคอร์ปอเรเต็ด

หรือเดอะแชมเบอร์สบราเธอร์ส

ไม่มีคนขาวที่มีเอี่ยวในแก๊งพวกนั้นเลยสักคนเดียว

(บทที่หนึ่ง ตำนาน)

ระหว่างการรายงานข่าว เดอะแชมเบอร์สบราเธอร์ส

ผมได้คุยกับแหล่งข่าวรายหนึ่ง หรือหลายรายเลยละ

ที่บอกว่า "มีเด็กคนนึงขายโคเคน"

ริชาร์ด เวอร์ชี จูเนียร์ เขาอายุ 17

แถมเขาเป็นคนขาว ในโลกที่มีคนดำเป็นใหญ่ซะด้วย

และชื่อเล่นของเขาคือ "ไวท์บอยริค"

พ่อค้ายาวัยรุ่น ฉายาว่า "ไวท์บอยริค"

- ไวท์บอยริค - ไวท์บอยริค

เขาชื่อริชาร์ด เวอร์ชี จูเนียร์

หนึ่งในสิ่งที่คุณไม่อยากทำ

ถ้าหากคุณเป็นอาชญากร

ผมขอแนะนำคุณว่าอย่าตั้งฉายาเด็ดขาด

โดยเฉพาะฉายาที่ติดหู

ผมจำได้แค่ชื่อกับหน้า

ผมจำได้ว่าผมกับเพื่อนๆ เล่นมุกตลกกัน ตอนอายุ 16-17 ในย่านชานเมือง

และมีคนขายกัญชาจากในรถของตัวเอง

"แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร ไวท์บอยริคงั้นเหรอ"

ในช่วงปี 1990 ตอนที่ผมเพิ่งเข้ามาในระบบเรือนจำรัฐบาลกลาง

เราได้ยินตำนานบนท้องถนนจากเมืองต่างๆ

ส่วนใหญ่ผมอยู่ที่อีสต์โคสต์

แต่หนึ่งในคนที่มีการพูดถึงกันเยอะมาก

คือไวท์บอยริค

และสำหรับผมนะ ผมรู้สึกทึ่งเพราะว่า

การเป็นพ่อค้ายาผิวขาว ในย่านชานเมืองและในวิทยาลัย

ผมคิดว่า "เด็กผิวขาวที่ว่าเป็นคนคุมแก๊งคนดำ และครองเมืองดีทรอยต์นี่เป็นใครกัน"

ในตอนนั้นผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับไวท์บอยริคเลย

ผมไม่รู้ว่าริชาร์ด เวอร์ชีเป็นใคร

ผมรู้แค่ว่ามีภาพล้อเลียน

แทบจะเหมือนกับตัวละครในหนังสือการ์ตูน

แปะหราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ตลอดเวลา

เขาต้องอายุอย่างน้อย 15 หรือ 16 ปี ตอนที่ผมเจอเขา

แต่เขาเป็นคนฉลาด

เขาคบหาสมาคมและทำธุรกิจ กับพวกพ่อค้ายารายใหญ่ที่สุดในดีทรอยต์

เราทุกคนซื้อมอเตอร์ไซค์ด้วยกัน

ขี่ไปเยี่ยมพี่ชายผมในคุกด้วยกัน

มันกลายเป็นสุดยอดฉายาในตำนาน

มีการเอ่ยถึงฉายานี้ในเพลงของคิด ร็อค

เงินเยอะซะยิ่งกว่าไวท์บอยริค

จอห์นนี่ เคอร์รี่ซื้อเสื้อโค้ทขนมิงค์ให้เขา

พวกเขาไปไหนมาไหน โดยใส่เสื้อโค้ทขนมิงค์เหมือนกัน

การทำตัวกลมกลืนจนเป็นหนึ่งเดียวแบบที่เขาทำ ไม่ใช่ทุกคนจะทำแบบนั้นได้นะ

และประเด็นคือเขาไม่ใช่คนปลอมเปลือก

เขาเป็นคนแบบนั้นจริงๆ

เขาเป็นผลผลิตจากสภาพแวดล้อมรอบตัวเขา เขาเป็นเด็กผิวขาวที่ถูกเลี้ยงดู

ท่ามกลางคนดำมาแทบทั้งชีวิต

ตำรวจดีพีดีหลายคนที่ทำงาน ในวงการยาเสพติดของดีทรอยต์ในตอนนั้น

รู้จักริคในนามคนทรยศเผ่าพันธุ์

พวกนั้นไม่ชอบที่เขาพูดแบบคนดำ ทำตัวแบบคนดำ

ที่เขาคบกับผู้หญิงผิวดำ

และไม่ชอบแน่นอนที่เด็กอายุ 14 ถึง 15 ปี

ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูตะลอนไปทั่ว

แถมโชว์เงินเป็นฟ่อนๆ

ที่มีมูลค่ามากกว่าเงินเดือนของพวกเขาทั้งปีซะอีก

สัปดาห์ละครึ่งล้าน

สองล้านดอลลาร์ต่อเดือน

มันก่อให้เกิดความขุ่นเคืองใจอย่างมาก

(จอห์นนี่ เคอร์รี่ขายยาเสพติด ไประหว่าง 150 ถึง 200 ล้านดอลลาร์)

มีหลายเขตพื้นที่ของเมืองในช่วงกลางยุค 80

ที่เป็นเขตสงคราม

ปฏิบัติการค้ายาเสพติดครั้งนี้ ถูกคุ้มกันอย่างแน่นหนา

จนตำรวจเข้าทางประตูหน้าไม่ได้

ในดีทรอยต์ช่วงปี 1980

มีนักฆ่ามืออาชีพฝีมือฉกาจหลายสิบคน

คนที่อันตรายที่สุด น่ากลัวที่สุด คือเนท "บูน" คราฟต์อย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ในยุค 80

ผมเป็นมือปืนที่ทำงาน ให้กับเจ้าพ่อและราชายาเสพติดหลายราย

บางรายไม่ได้อยู่ในประเทศนี้ด้วยซ้ำ

เจ้าหน้าที่ผู้รักษากฎหมายกล่าวว่า มีความเกี่ยวพันกันโดยตรง

ระหว่างแก๊งต่างๆ กับผู้ค้ายาชาวโคลอมเบีย

พวกเขาจ้างให้ผมฆ่าคน

ผมพัวพันกับการฆาตกรรมประมาณ 30 คน

ผมเป็นคนที่ลงมือฆาตกรรมเกือบ 30 คน

พวกเขาจ่ายให้ 50,000 ดอลลาร์ขึ้นไป

แล้วผมก็อยากได้เงิน

อะไรก็ตามที่ได้ 50,000 ผมมักจะพูดว่า "บอกมาได้เลย"

"อยากได้อะไรล่ะ หัวหมอนี่เหรอ"

"อยากได้แขนเขาไหม อยากได้ของลับเขาหรือเปล่า"

ไรซ์เป็นหัวหน้าแผนกคดีฆาตกรรม ของกรมตำรวจดีทรอยต์

แคร็กโคเคนเปลี่ยนลักษณะ ของคดีฆาตกรรมในเมืองดีทรอยต์ทั้งหมด

ที่จริงเรามีคดีฆาตกรรมเกือบ 800 คดีต่อปี

เกือบ 85 เปอร์เซ็นต์ มีสาเหตุบางส่วนมาจากการค้ายาเสพติด

นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ

เมื่อคุณกลายเป็นสมาชิกแก๊ง มือปืนหรืออะไรก็ตาม

คุณโดนยิง

แกไม่ได้ใช้หนี้ให้ฉัน หรือไม่ก็ความอิจฉาริษยาเข้าครอบงำ

ขาฉีก

ผมต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุงเดิน

โดนปืนเอเคยิง ผมขยับมือไม่ได้ด้วยซ้ำ

แรงระเบิดจากปืนลูกซอง

พวกเขาใช้ทุกอย่างโจมตีผม เก้านัดเข้าที่หลัง

ผมเป็นเหมือนยมทูต

ถ้าคุณอยู่ในรายชื่อของผม ผมจะตามล่าคุณ ไม่ว่าคุณเป็นคนดีหรือเลวก็ตาม

คนขาวพากันย้ายออกจากเมืองนี้ จำนวนมากเป็นประวัติการณ์

จากมีประชากรเกือบสองล้านคน

ตอนนี้ลดลงมาเหลือล้านคนแล้ว

ปัจจุบันเราน่าจะเหลือ 600,000 คน

ริคโตมาทางฝั่งตะวันออกของดีทรอยต์ ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นย่านที่เถื่อนมาก

เราธรรมดามาก เราเติบโตมาในครอบครัวแสนธรรมดา

ปู่ย่าฉันอยู่บ้านฝั่งตรงข้ามกับเรา

และมีน้องชาย พ่อแล้วก็ฉัน

พ่อของริคกับฉันหย่ากันตอนริคห้าขวบ

และเด็กๆ อยู่กับเขาต่อที่บ้านหลังนั้น ซึ่งฉันก็ไม่ชอบใจนักหรอก

แต่เด็กๆ อยากอยู่ที่นั่น ฉันเลยปล่อยพวกเขาไว้