American Manhunt: The Boston Marathon Bombing

ผมเป็นตำรวจที่บอสตันมา 38 ปี

ผมได้เรียนรู้อะไรมามาก

แต่บทเรียนที่สำคัญที่สุดคือ…

ถ้าคนเราอยากทำร้ายคนอื่น เขาจะหาทางทำให้จนได้

เราพยายามเต็มที่แล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมแบบนี้ แต่…

คนเรามีด้านที่ไม่เคยมีใครได้เห็น

(American Manhunt: วินาศกรรมบอสตัน มาราธอน)

ผมวิ่งมาราธอนมาแล้ว 59 ครั้ง

และบอสตันเป็นมาราธอนที่ดีที่สุดในโลก

(บิลลี่ เอวานส์ ผู้กำกับกรมตำรวจบอสตัน)

มันเหมือนพิธีเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ ตรงกับช่วงอีสเตอร์พอดี

เมืองกำลังมีชีวิตชีวา ดอกไม้เบ่งบาน

ทุกคนตั้งตารอวันรักชาติ

มันเป็นวันหยุดท้องถิ่นในบอสตัน

ทุกคนออกมาดูการวิ่งมาราธอน

วันนี้เป็นวันสำคัญของเมือง วันนี้เป็นวันพิเศษ

รัฐแมสซาชูเซตส์เป็นหนึ่งใน ไม่กี่ที่ที่ฉลองวันรักชาติ

(แคเรน แม็ควัตเตอร์ส ผู้ชม)

มันน่าทึ่งมาก เพราะที่นี่มีประวัติศาสตร์มากมาย

ผมดีใจอย่างยิ่งที่ได้กลับมายังเมือง

ที่สำเนียงของผมถือว่าปกติ

ผู้อยู่อาศัยในบอสตันคือคนบอสตันดั้งเดิม เป็นเมืองที่มีความภาคภูมิใจ

ผมว่าในโลกนี้ไม่มีใครดีกว่า คนที่อาศัยอยู่บอสตันแล้ว

- ชนะแล้ว! - ไปตาย!

พอเป็นเรื่องเชียร์กีฬาแล้ว บางครั้งพวกเขาก็น่ารำคาญนิดนึง

บรูอินส์สู้ๆ!

แต่การแข่งมาราธอนเป็นเรื่องใหญ่ในบอสตัน

นี่เป็นการแข่งมาราธอนที่เก่าแก่ที่สุดในอเมริกา

และสำคัญที่สุด

เป็นวันที่สนุกสนานเฮฮา ผู้คนออกมาฉลองกันยกใหญ่

พวกเขาหยุดเดินรถไฟ หยุดเดินรถเมล์ ผู้คนออกมาเต็มท้องถนน

ปกติฉันจะไปงานมาราธอนทุกปี

และกลุ่มก๊วนของเราก็จะไปดูเควินแฟนฉันวิ่งด้วย

(เควิน แม็ควัตเตอร์ส นักวิ่ง)

เอาจริงแล้วผมไม่นึกว่า ชีวิตนี้จะวิ่งมาราธอนกับเขา

ผมเพิ่งมาวิ่งเอาก็ตอนอายุ 42 ได้

แต่มันเยี่ยมมาก เหมือนงานปาร์ตี้

ทุกคนมาเชียร์ทุกคน

วันนั้นเราเท่าเทียมกัน

จุดเริ่มต้นอยู่ที่ฮอปกินตัน

แล้วไปจบลงที่เส้นชัยในเมือง พอไปถึง

ทุกคนเป็นมิตรและอวยพรเรา

ทุกคนนิสัยดีกันมากเลย

เมืองฮอปกินตันพร้อมแล้ว

คำขวัญของพวกเขาคือ "ทุกอย่างเริ่มต้นที่นี่" ซึ่งก็สัมผัสได้จากบรรยากาศ

ถ้าได้แข่งที่บอสตันก็ถือว่าเก่งมาก

ใช่ว่าแค่ไปสมัครก็วิ่งได้ แต่คุณสมบัติต้องถึงด้วย

ถ้าได้วิ่งในงานบอสตัน แปลว่าถึงจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว

ใจกลางบอสตัน แม่น้ำชาร์ลส์

นี่เป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองวันรักชาติ

วันนั้นผมได้วิ่งออกไปในระลอกแรกสุด

และบอสตันมาราธอนได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว สำหรับบางท่าน

ภาพเต็มของบอสตันมาราธอน ตอนนี้เกิดขึ้นแล้ว แต่บางครั้ง…

มันก็เหมือนกับงานวิ่งมาราธอนทุกงาน ทุกคนมีความสุข

ภาพวันนั้นสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว

แค่ฝึกฝนกับพ่อค่ะ พ่อมาวิ่งคู่กันสักพัก

- ทักทายสิคะพ่อ - ว่าไง

ฉันกับเพื่อนชื่อคริสเติลไปร่วมงานช้า

เพราะเราปาร์ตี้หนักไปหน่อย ในคืนก่อนหน้า ก็เลยตื่นสาย

แล้วดูสิครับ

บอสตันมาราธอนวิ่งผ่านเฟนเวย์พาร์ค

ซึ่งจะว่างเปล่าในอีกไม่ช้า เมื่อทีมเร้ดซ็อกซ์และเรย์แข่งเสร็จแล้ว

และคนอีกนับพันจะลงถนน

ว่ากันว่ามีคนถึงครึ่งล้านที่มาดูบอสตันมาราธอน

ริมถนนนิวอิงแลนด์แห่งนี้

คริสเติลไม่เคยไปร่วมงานบอสตันมาราธอน

เพราะเธอมักจะไปดูเกมแข่งของเร้ดซ็อกซ์

ลูกไปทางซ้ายของสนาม ปีนกำแพงไปแล้ว

เปโดรเรียวิ่งรอบเบสเพื่อกลับเบสบ้าน

ลูกนี้จะมาช้าไป ทีมเร้ดซ็อกซ์ชนะ! ชัยชนะในวันรักชาติ

วันนั้นฉันกับคริสเติลเดินบนถนนเล็ก

แล้วเราก็มาถึงจุดที่เพอร์เฟกต์ที่สุด ที่เส้นชัย

ถ้ามองลงถนนบอยล์สตัน จะเห็นผู้คนเต็มไปหมด

เห็นธงนานาประเทศ

ฉันถ่ายรูปธงที่เส้นชัยไว้

แล้วโพสต์เฟซบุ๊ก

เราส่งข้อความหาเพื่อนทุกคน และพวกเขาเอาแต่พูดว่า "มาหาเราสิ"

แต่เราบอกว่าเราจะอยู่ตรงนี้

เพราะเราน่าจะถ่ายรูปสวยๆ ให้เควิน

ตอนที่เขากำลังเข้าเส้นชัยได้ เราก็เลยปักหลักตรงนั้น

และผมจำได้เสมอว่าเลี้ยวซ้ายเข้าถนนบอยล์สตัน

และได้เห็นเส้นชัยอยู่ห่างออกไปห้าช่วงตึก

และถึงแม้จะเจ็บปวดไปทั้งร่าง แต่ฝูงชนโห่ร้องเชียร์เราอยู่

ครอบครัวผมอยู่ด้วย กรมตำรวจก็ไปด้วย

ปลื้มจนขนลุก

ผมวิ่งถึงเส้นชัยภายในสามชั่วโมง 35 นาที ซึ่งถ้าถามผมนะ

ผมดีใจมาก

ถึงตอนนั้นผมก็ขึ้นรถแล้วขับกลับบ้านที่เซาท์บอสตัน

(5 ชั่วโมงหลังเริ่มการแข่งขัน 14.49 น.)

วันนี้มันเริ่มจะคึกคักขึ้นเล็กน้อย

มีนักวิ่งเข้าเส้นชัยกันมากขึ้น

เราเริ่มให้กำลังใจนักวิ่ง "เก่งมาก คุณทำสำเร็จแล้ว"

(จาเนลล์ จิเมเนซ เจ้าหน้าที่กู้ชีพ)

ฉันชอบบรรยากาศงาน ฉันชอบเสียงเชียร์

เหมือนงานเลี้ยงใหญ่เลย

ตอนนั้นเรายืนรอเควินกัน

และเพื่อนๆ ที่ตามตำแหน่งเขา ส่งข้อความมาบอกว่า

เควินเป็นตะคริวแถวเคมบริดจ์

คงต้องรออีกสักหน่อยกว่าเขาจะถึงเส้นชัย

และเราพูดว่า "เราได้ทำเลดี น่าจะรอตรงนี้แหละ"

ตายแล้ว

โคตรเถื่อนเลย

แปดสามศูนย์ มีการระเบิดที่จุดเส้นชัย

ยูซีซี ได้ยินถูกต้องหรือเปล่า

ใช่ ยืนยันว่าถูกต้อง

ระเบิดสองลูกได้ระเบิด ที่บอยล์สตันกับเอ็กเซเตอร์

(ชั่วโมงที่ 00 วันจันทร์)

(ชั่วโมงที่ 01 วันจันทร์)

- วาเนสซ่า - บ้าอะไรเนี่ย

- ไม่ - เชี่ยไรวะ!

ฉันจำได้ว่าฟื้นขึ้นมาบนทางเท้า

มันมีกลิ่นที่เหม็นฉุนมาก

หูฉันอื้ออึงมากจนได้ยินอะไรไม่ค่อยชัด

ถึงตอนนั้นทุกอย่างโกลาหล

ฉันมองไปรอบๆ ตัว

ผู้คนร้องโหยหวนด้วยความสยดสยอง

โอเคนะ

ขยับไปทางนั้นหน่อย

มีผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันไปดูขาของเธอ แล้วฉันแบบ

"มันเละมากเลย"

แต่ฉันต้องหาทางห้ามเลือดให้ได้

ทั้งตัวมีแค่เข็มขัด

เลยถอดเข็มขัดตัวเอง แล้วจำได้ว่าเอาไปรัดขาเธอ

เพื่อพยายามห้ามเลือด

เจ้าหน้าที่คุยกันทางวิทยุ

ว่าอาจมีระเบิดลูกที่สาม

เราขวางถนนไว้เผื่อมีวัตถุระเบิดชิ้นอื่นอีก

ฉันโทรหาแฟนที่คบอยู่ตอนนั้น บอกรักเขา

ขออภัยค่ะ

แล้วฉันก็ฝากเขาไปบอกรักแม่ให้ด้วย

แล้วก็…

จู่ๆ สายก็ถูกตัดไป

มองไปทางไหนก็เห็นแต่เลือด

เท้าฉันมันหันไปด้านข้าง เพราะเท้าหัก

แต่ฉันอยู่ข้างคริสเติลแล้วจับมือเธออยู่

แต่เธอดูเหมือนตุ๊กตาผ้าเลย

ณ ตอนนั้นเองที่ฉันตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น

มันแย่มาก

โอเค อย่าไปห่วงเรื่องระเบิดนะครับ

มันดังมาก

ฉันจำได้ว่ามีคนทีมใหญ่วิ่งมาช่วยฉัน

พวกเขาถามชื่อฉัน แต่ฉันตอบไม่ได้

ตอนที่พวกเขาพาฉันขึ้นรถพยาบาล

มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมาหาฉัน แล้วบอกว่า "คุณคะ นี่มือถือคุณ"

ฉันรับมือถือมาใส่ไว้ในกระเป๋า

แต่มันไม่ใช่ของฉัน

เป็นมือถือของคริสเติล

หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

เราขอรายงานข่าวด่วน ที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้ที่บอสตัน

เราเข้าใจว่าได้มีการระเบิด อย่างน้อยสองจุดใกล้กับเส้นชัย

ที่การแข่งขันบอสตันมาราธอน

ตอนนี้เรากำลังถ่ายทอดสด ภาพที่ถ่ายจากเฮลิคอปเตอร์

ดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องน่าสลดมาก ในบ่ายวันนี้ที่บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์

เราไม่ทราบว่าอะไรระเบิด เราไม่ทราบว่าเกิดอุบัติเหตุหรือไม่

เราไม่ทราบว่าใครมาวางระเบิดไว้ไหม

ตอนที่ฉันมองไปรอบๆ ตัว ทุกอย่างวุ่นวายโกลาหล

มีคนพูดว่า

ที่นั่นมีคนที่ได้…

เสียชีวิตแล้ว

ณ จุดนี้ เราพยายามพา คนที่เจ็บหนักที่สุดไปโรงพยาบาลก่อน

มีคนมาขวางผมไว้ใกล้กับเส้นชัย

เจ้าหน้าที่ตำรวจมาประกาศว่า การแข่งขันถูกยกเลิกแล้ว

การแข่งขันจบลงแล้ว มันจบแล้ว การวิ่งมาราธอนจบแล้ว

พวกเขาบอกว่ามีการระเบิดหรืออะไรนี่แหละ

นั่นคือสิ่งที่ผม… แต่ไม่มีใครรู้อะไรกันเลย

วิ่ง!

ทุกคนกุลีกุจอรีบหนีออกจากเมือง

ผมโทรหาแคเรนหลายครั้ง แต่สัญญาณไม่มีเลย

ผมรู้เลยว่าเกิดปัญหาแล้วแน่ๆ ปัญหาใหญ่

ไปเร็ว ทุกคนไปทางนี้ ทุกคน วันนี้กลับบ้านไปซะ ให้ไว

แล้วจะให้เราไปไหน

หลังงานมาราธอน ผมกลับไปที่เซาท์บอสตัน

จ่าตำรวจผมคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแจ้งว่า

"พวกเขาแจ้งว่ามีระเบิดสองลูกที่เส้นชัย"

ผมก็อึ้ง "อะไร เป็นไปไม่ได้ ผมก็เพิ่งจะกลับมาจากตรงนั้นเนี่ย"

ผมรีบขึ้นรถแล้วเปิดไซเรนทันที

แล้วผมขับไปที่สะพานซอยสี่

ผมเห็นคนร้องห่มร้องไห้

ดูแล้วรู้เลยว่างานนี้โหดแน่ๆ

พอไปถึงที่เกิดเหตุ

ผมได้พบกับผบ.ตร.เดวิส ที่เพิ่งกลับมายังที่เกิดเหตุเช่นกัน

ผมก้าวลงจากรถ

และทันทีที่เท้าถึงพื้น ก็รู้สึกได้เลยว่าใต้ฝ่าเท้ามีสะเก็ดระเบิด

แล้วผมก็ได้เห็นภาพความเสียหายบนถนน

ปริมาณเลือดและชิ้นส่วนอวัยวะบนพื้น

มันเยอะอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ไป ไปเร็วเข้า ไปให้สุดทาง

การได้มาเห็นภาพการทำลายล้าง

และร่างคนหนุ่มสาวนอนเกลื่อนถนน

ผมไม่มีวันลบภาพนั้นออกไป จากความคิดได้ ติดตามาจนถึงทุกวันนี้

ณ ตอนนั้นผมตระหนักว่า

นี่น่าจะเป็นฝีมือผู้ก่อการร้าย และพูดตามตรงนะครับ มันเกินรับไหว

ไม่มีใครรู้ว่าต้องคิดอะไร

ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัว

มันต้องเริ่มยังไงเถอะ

(ฟิลลิป มาร์ติน นักข่าวสืบสวน บอสตัน)

ผมเป็นนักข่าวมากว่าสามทศวรรษ

เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ สถานการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนที่บอสตัน

ในฐานะนักข่าวเชิงสืบสวน เราก็อยากหาคำตอบให้กับผู้อ่าน

ผมรีบไปยังที่เกิดเหตุ ตอนที่พวกเขากำลังกั้นเทปเหลืองกันอยู่