Ronny Chieng: Love to Hate It

DE BAAS.

Dames en heren,

een applaus voor Ronny Chieng.

Bedankt.

Bedankt, Hawaï.

Ik word 38, dus we oogsten de eicellen van m'n vrouw.

Daarmee kunnen we embryo's maken,

die we dan invriezen,

zodat we nu geen kinderen hoeven krijgen...

want die krijg je als je je eigen dromen hebt opgegeven.

Ik probeer het nog steeds.

Vrienden van mijn leeftijd met kinderen...

zien er allemaal vreselijk uit.

Als we samen op de foto gaan,

zet ik die op m'n raster...

omdat het anders de look van m'n Instagram verpest.

Met hun verwilderde koppen.

Die verlepte, verrimpelde koppen vol kraaienpoten.

Terugtrekkende haarlijnen.

Piekerig grijs haar in kleine plukjes.

Door die kinderen.

Er kwam een schoolvriend uit Singapore naar m'n show.

Na afloop kwam hij naar me toe en hij had iemand bij zich.

Ik vroeg: 'Is dat je moeder?

Wat leuk dat je je moeder hebt meegenomen.'

Die persoon zat dus ook bij ons op school.

Zo lelijk...

zijn die mensen dus geworden...

door hun kinderen.

Onherkenbaar.

Ik wil dat tegengaan met geld en wetenschap.

De eerste stap is eicellen oogsten.

Ik moest m'n vrouw twee weken lang injecteren.

Ik moest haar injecteren.

Ik, twee keer per dag, twee weken lang.

Zonder medische opleiding.

Ik heb geen enkele uitleg gehad.

De overheid laat je dit doen.

De dokter vroeg het aan me.

'Hebt u ooit een naald vastgehouden?

Nee? Perfect. U pakt deze...

en injecteert uw vrouw midden in haar lichaam.

Zoals Nicholas Cage in The Rock.

Twee keer per dag, twee weken lang, met een middel dat we opsturen.

Een mysterieus middel dat we opsturen in discrete bruine dozen.

Vertrouw ons. Het is iets goeds...

dat u inspuit bij degene van wie u het meest houdt.'

Een internetmiddeltje... Het is poeder.

Ik moest er zelf een vloeistof van maken.

M'n keuken was net een methlab.

Ik zweette de hele tijd.

Uit angst dat ik m'n vrouw zou vermoorden...

met krachtige medicijnen...

die je moet oplossen in gedestilleerd water en dan...

Door de luchtbellen klopt het aantal millimeters niet.

Dan moet het in de spuit.

Even enthousiast tikken, alsof je weet wat je doet.

Ik weet niet wat ik doe.

Dit heb ik gezien bij Doogie Howser.

In welke hoek moet ik prikken?

Het ziet er zo pijnlijk uit.

Ik hou van m'n vrouw. Ik wil niet dat ze pijn heeft.

Ik durfde niet naar de naald te kijken.

Ik stond zo te injecteren.

Met m'n ogen dicht, met een backhand...

Zoals Kurosawa.

'Zit-ie in het midden van je lichaam?

Nee?

Loop maar in de naald.

Moet ik alles doen? Kom me tegemoet.'

De dokter zei: 'Als je het goed doet, goed meet en op tijd injecteert...'

Ze scannen ze dit deel van haar lichaam, dat Chicago Bulls-logo.

Ze zeiden:

'Als je het goed doet,

kun je op basis van wat we weten...

15 eitjes verwachten.'

M'n vrouw had er 26.

Ja. Altijd een...

Altijd een late, halfbakken reactie op...

De vrouwen in het publiek juichen meestal.

De mannen reageren altijd zo van...

'Is dat goed?

Is 26 een goed aantal?

Hoeveel eitjes zijn één baby?

Is vier eitjes één baby?

Dus 26 eitjes is zesenhalve baby, samengeperst...'

Ik zal het uitleggen in mannentaal.

Met zesentwintig eitjes uit één vagina ben je de man van de wedstrijd.

Zesentwintig is alsof Magic Johnson z'n eigen AIDS zou genezen.

Zo'n medisch wonder is er gebeurd in dit deel van haar lichaam,

die opkrullende stierenhoorn.

De dokter schraapte 26 eitjes...

uit haar vagina, alsof het zalmkuit is.

Even scheppen.

Dan doe je ze op de nigiri, toch? Dan eet je ze op.

Zo ontstaan baby's.

Eicelletjes op de ikura als Salt Bae en eten maar.

We proberen dus embryo's te maken.

De eicellen zijn maar de helft.

Ik weet niet of jullie dit weten, maar een eicel is de helft.

Zij deed haar deel voortreffelijk.

Nu moest ik mijn bijdrage aan de embryo's leveren.

Ik zat dus bij de dokter.

Als een natte duif.

De dokter kwam aangelopen.

De dokter was natuurlijk een vrouw.

'Goedemorgen, meneer Chieng. Wanneer was uw laatste ejaculatie?'

M'n vrouw zat erbij. 'Ja, wanneer was dat eigenlijk?

Dat willen we weten.'

Dan kun je dus niet liegen over aftrekken.

Als een medische professional je een directe vraag stelt.

Het is voor reproductie, dus moet je eerlijk zijn.

'Vooruit, ik zal eerlijk zijn.

Even in m'n agenda kijken.

De laatste ejaculatie was...

Eens zien. Gisteren, rond drie uur.'

M'n vrouw zei:

'Gisteren...

waren we de hele tijd samen.'

'Weet je nog dat je het vuil ging buitenzetten?'

Ik lever ook topprestaties.

In recordtijd.

En zware defensieve druk.

Maar ik dacht aan jou.

Zoals je die druipende afvalzak naar buiten droeg,

vol vissaus, of wat Vietnamezen ook eten.

Ze is Vietnamees. Geen idee wat ze eet.

Nước mắm.

Ik moest me aftrekken in een kamertje in het ziekenhuis.

De medische aftrekkamer.

Elk ziekenhuis heeft een aftrekkamer.

Onopvallend, zonder naambordjes.

Kleiner dan hij zou moeten zijn.

Veel kreukelend papier onder je kont.

Ik zat in een medische aftrekkamer.

Alleen.

Buiten stonden mannen te wachten tot ik klaar was.

Zodat zij de aftrekkamer konden gebruiken.

Onze gedeelde werkruimte.

Ik zat me af te trekken, in m'n eentje.

En...

Het lukte niet.

Oké? Sorry.

Sorry dat ik geen viezerik ben die zich op commando kan aftrekken.

Het spijt me.

Sorry dat ik geen zedendelinquent ben...

die zich aftrekt terwijl er mensen boven en onder me sterven.

Sorry.

Sorry dat de gedachte dat iemand wordt gedefibrilleerd...

in aangrenzende kamers, terwijl diegene pijnlijk crasht...

en de families in de wachtkamer zitten te huilen,

me niet opwond.

Het lukte niet.

Ik bel 112 wel.

'Ze dwingen me tot medische ejaculatie...

in een steriele kamer.'

Ik riep de dokter. 'Het lukt me niet.

Ik kan niet medisch ejaculeren onder deze omstandigheden.

Het voelt niet goed.

Laat me thuis medisch ejaculeren. Kan dat?'

De dokter zei: 'Dat kan, maar zodra het uit uw lichaam komt...

vergaat het sneller dan avocado's in Hawaï.

U hebt 45 minuten voordat de kans exponentieel afneemt...'

'Oké, prima.

Ik ga naar huis om te ejaculeren en ben over 45 minuten terug.'

Ik kwam thuis, opende de deur en ejaculeerde meteen.

Dat is...

Dat is het thuisvoordeel.

Ik weet waar alles is, wat er achter me is.

Ik keek naar de afvalzak.

Het was een soort Pavlovreactie.

Ik ejaculeerde in een beker.

Een bekertje dat ik had gekregen. Niet m'n koffiemok.

Waar 'Beste vader ter wereld' op staat.

Zo'n beker die ze gebruiken als ze je testen op drugs.

De deksel zit erg vast. Dus ik ejaculeer in de beker.

Het stroomt over, dus er moet wat uit.

Overweldigende hoeveelheden.

Het is net Ghostbusters 2.

Ik vulde hem helemaal, streek hem af...

Ik deed de deksel er zo strak mogelijk op.

Ik stopte hem in m'n T-shirt,

tegen m'n huid, onder m'n oksel.

Lekker knus.

Dat moest van de dokter.

Want net als bij de Titanic,

houdt je lichaamswarmte je volk in leven.

Ik rende naar beneden, sprong in een taxi...

en zei: 'Langone Hospital. Snel.'

De chauffeur vroeg: 'Wat doe je met je hand?

Gaat het wel?'

'Ja, hoor.

Het is... M'n vrouw. Ze is... Het is m'n kwakje.'

In taxi's gebeuren wel ergere dingen.

Dus de chauffeur zei: 'Oké, cool.

Fijn dat je een beker gebruikt.

In tegenstelling tot de vorige twee.'

Gewoon ketsen op weg naar JFK.

We kwamen aan bij het ziekenhuis.

Ik stapte uit en begon te rennen.