Rocco and His Brothers (Rocco e i suoi fratelli)

Ξύπνα, μάνα! Φτάσαμε στο Μιλάνο.

Λούκα, ξύπνα! Είμαστε στον σταθμό.

Τα καταφέραμε, ε;

Έλα, μάνα.

Σιγά σιγά.

Ρόκο, το καλάθι.

Αυτά είναι όλα, μάνα;

- Εντάξει είσαι; - Σίγουρα τα πήρες όλα;

- Που 'ναι ο Βιντσέντζο; - Δεν ξέρω, μάνα.

- Γιατί δεν ήρθε ακόμα; - Ίσως είναι απ' έξω.

Σιμόνε; Γιατί δεν ήρθε ο Βιντσέντζο;

Μήπως είναι εκείνος εκεί;

Δεν τον βλέπω. Τράβα να δεις.

Πάρε!

Θέλεις να κοιτάξω;

Ναι, αλλά μην απομακρυνθείς, εντάξει;

Δεν είναι κανείς εδώ.

Είναι υπέροχα, ε;

- Τσίρο, κοίτα τι όμορφα που είναι! - Μεγάλη πόλη.

Ρόκο! Κοίτα!

Κοίτα αυτά τα μαγαζιά και τα φώτα.

Είναι σαν ημέρα.

Συγγνώμη...

Ποια είναι η κοντινότερη στάση σ' αυτή τη διεύθυνση;

- Η τελευταία στάση. - Η τελευταία;

Η τελευταία στάση, τέλος γραμμής. Στο Λαμπράντε.

- Στο Λαμπράντε; - Εκεί θα κατεβείτε.

- Ο γιος μου! - Ο γιος σου;

- Είναι ο μεγαλύτερος. - Μάλιστα.

Πάμε να τον δούμε.

Και τώρα μια πρόποση για τους αρραβωνιασμένους!

Να ζήσετε!

Σε τέτοιες γιορτές, όλοι πίνουμε πολύ!

Εδώ είμαστε!

Ευχαριστώ, ευχαριστώ.

Αποφάσισαν μόνοι τους.

Τους γονείς; Ποιος τους ακούει πια!

Έπρεπε να ξεκινήσουμε κάποτε.

Εγώ δε θέλω να γυρίσω πίσω!

Θέλω να μεγαλώσει εδώ η οικογένεια μου.

Έι, Αλφρέντο! Εσύ γιατί δεν παντρεύεσαι;

Εγώ; Φτάνει που παντρεύεται η αδερφή μου!

Ανησυχεί στο να μας στηρίξει...

...μα θα τα καταφέρουμε μόνοι μας.

- Έχεις δίκιο. - Έτσι δεν είναι, Βιντσέ;

Ευχαριστώ.

- Ψάχνουμε οτιδήποτε. - Θεέ μου! Παράτα με!

Πρέπει να 'ναι ο Άλντο.

Πάμε σινεμά, μαμά.

- Καλά να περάσεις! - Γεια, σε όλους!

- Γεια σας. - Καλή διασκέδαση.

Ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ πολύ.

Μανία που την έχει με τον κινηματογράφο!

Ναι , του 'χει γίνει έμμονη ιδέα!

Τη Κυριακή πήγα μαζί τους... και με πήρε ο ύπνος!

Καλησπέρα. Εδώ είναι το σπίτι των Τζανέλι;

Είμαι η κυρία Παρόντι.

Βιντσέ, δες ποια είναι εδώ!

- Περάστε, περάστε. - Ευχαριστώ.

Μάνα!

Βιντσέντζο, γιόκα μου!

Λούκα, τι κάνεις;

Ροζάρια! Αγαπητή Ροζάρια!

Ήρθε όλη η οικογένεια! Ο Θεός να σας έχει καλά!

Ροζάρια, αυτή είναι η Τζινέτα.

Αυτά είναι, λοιπόν, τ' αδέλφια σου;

- Από δω ο Λούκα. - Γεια.

Ο Σιμόνε. Η αρραβωνιαστικιά μου.

Ο Ρόκο...

Και ο Τσίρο.

Αφήστε τα πράγματά σας και περάστε.

Περάστε.

Περάστε μέσα.

Ήρθε η μητέρα του Βιντσέντζο.

Έκανε ολόκληρο ταξίδι. Αμέλια, πρόσφερε κρασί.

Περάστε, παιδιά! Περάστε!

Αμέλια, δώσε κρασί στα παιδιά! Δε βλέπεις πως κρυώνουν;

Όμορφα παιδιά! Μοιάζουν της μητέρας τους!

Τζινέτα, πρόσφερε και κάνα μεζέ.

Είναι πολύ όμορφα! Πρέπει να 'σαι κουρασμένη.

Αλήθεια, μοιάζουν όλοι τόσο.

Σίγουρα θα 'ναι εξαντλημένοι οι δύστυχοι, μετά από τέτοιο ταξίδι!

- Ήταν μια ωραία έκπληξη! - Τι είναι εκεί;

Τι δύσκολη ζωή που περνάει η μάνα σου, γιόκα μου!

Μα τι βλέπω; Δε φοράς πένθος για τον πατέρα σου;

Φοράω, αλλά όχι απόψε.

Αυτή είναι η Τζινέτα, που σου 'γραψα. Μόλις αρραβωνιαστήκαμε.

Και ήρθες πάνω στην ώρα να μας δώσεις την ευχή σου.

Τι πράμα;

Πλούτισες τόσο πολύ εδώ που μου παντρολογιέσαι κιόλας;

Ειδικά τώρα, με την οικογένεια να στηρίζεται επάνω σου;

Γιατί δε μου 'γραψες, μάνα; Ήρθες τόσο ξαφνικά!

Σου 'στειλα γράμμα!

Ναι, μα ήταν όταν είχε μόλις πεθάνει ο μπαμπάς.

Απάντησα ότι πρώτα πρέπει να βρω δουλειά για τ' αγόρια.

Όμως δεν είναι εύκολο να βρεις δουλειά σήμερα στο Μιλάνο.

- Γιατί δεν κάθεστε; - Βολευτείτε.

- Πείτε μας για σας. - Ας ακούσουμε για σας.

Σαν στο σπίτι σας.

- Α, είναι ντροπαλός! - Σε κούρασε το μακρύ ταξίδι;

- Όχι. - Όχι; Είσαι νέος, βλέπεις!

Σου φαίνεται πολύ κρύο το Μιλάνο;

- Όχι. - Θέλεις ένα γλυκό;

Τι έχεις στο μαντήλι; Πες μου.

- Πορτοκάλια. - Πορτοκάλια;

Αμέλια, πορτοκάλια! Απ' την πατρίδα!

- Θέλετε ένα; - Ευχαριστώ.

Τι άρωμα! Τι άρωμα!

Ευχαριστώ.

Κι εγώ, Ροζάρια, νόμιζα ότι ήρθες για τον αρραβώνα.

Και ότι ο Βιντσέντζο δεν είπε τίποτα για να μας κάνει έκπληξη.

Η καρδιά μου είναι τόσο βαριά για να σκεφτώ τέτοια.

Να ρωτήσω. Ήρθατε απ' ευθείας απ' τον σταθμό;

Ναι.

Που θα κοιμηθείτε απόψε; Εδώ δεν έχουμε χώρο.

Ο γιόκας μου δεν θα μας αφήσει στον δρόμο.

Θα μας φροντίσει.

Άκουσε, Ροζάρια. Θα 'μαι ειλικρινής μαζί σου.

Έχεις μεγάλα βάσανα. Μεγαλώνεις τέσσερα παιδιά.

Αλλά εγώ έχω κόρη. Και ανησυχώ πολύ γι' αυτήν.

Αρκετά πια!

Παρεξηγείται με το παραμικρό και πετάει τη σκούφια της για καβγά!

- Μαμά, τι λες; - Έχει δίκιο η μάνα σου.

- Δεν καταλαβαίνεις. - Δεν είμαι χαζός!

- Μη φωνάζεις! - Η μάνα έχει δίκιο!

Φεύγουμε αμέσως απ' αυτό το σπίτι! Ρόκο! Σιμόνε!

- Μάνα, που πας! - Είστε όλοι τρελοί!

- Γύρνα στη μάνα σου. - Δεν είμαι τρελή. Καταλαβαίνω.

Δε θέλουν να βοηθήσεις τη μάνα σου.

Δεν σέβονται τη μνήμη του πατέρα σου! Αλλόθρησκοι!

"Αλλόθρησκοι";

- Πάμε να φύγουμε! - Όχι, όχι.

Σιωπή! Είσαι κι εσύ μια απ' αυτούς.

- Πάμε, παιδιά μου! Εσύ πάρε το καλάθι! - Όχι, σε παρακαλώ...

Ο Θεός θα σε τιμωρήσει! Όλα τα βλέπει!

Σας παρακαλώ, μη φεύγετε. Δεν θέλαμε να σας προσβάλλουμε.

- Τζίνα, έλα. - Άσε με! Άσε με!

- Άφησέ την. - Δεν σε φοβάμαι!

Φύγετε όλοι! Κι εσύ!

Τ' άκουσες; Τι περιμένεις; Έλα!

Φύγετε αμέσως! Και μη τολμήσετε να ξαναπατήσετε!

Αρμάντο!

Αρμάντο!

Ποιος είναι;

Ο Βιντσέντζο είμαι! Άνοιξε!

Τι συμβαίνει; Τι θες εδώ;

Θα σου εξηγήσω.

Μέσα γρήγορα! Κάνει κρύο!

Τι θέλεις εδώ τέτοια ώρα;

Να μείνω εδώ απόψε; Σε λίγο πιάνω δουλειά.

Ας ακούσουμε λοιπόν, τι έκανες;

Τίποτα. Θα εξηγήσω τα πάντα.

Κάτω, αγόρι μου, κάτω!

Πέρασε μέσα. Δεν φοβάσαι τα σκυλιά, ε;

Υπάρχουν ξύλα, σόμπα, όλες οι ανέσεις.

Ας ακούσουμε την ιστορία σου, λοιπόν.

Όλη μου η οικογένεια εμφανίστηκε αναπάντεχα, σαν σεισμός!

Και άρχισαν να καβγαδίζουν με τα μελλοντικά πεθερικά μου.

Έπρεπε ν' αφήσω το δωμάτιό μου, την αρραβωνιαστικιά μου, τα πάντα.

Κρεβάτι κι αρραβωνιαστικιά, πάνε μαζί για σένα!

- Δεν είναι αστείο. - Ναι, δεν είναι.

Πως να στηρίξω όλη την οικογένειά μου;

Που να μείνουν;

Απόψε μπορεί να κοιμηθεί ο ένας εδώ, ο άλλος αλλού.

Αύριο, όμως, πού θα πάνε;

Μόνο αυτό είναι; Η πόλη είναι γεμάτη σπίτια.

Κάθε μέρα ξεφυτρώνουν κι άλλα σαν τα μανιτάρια.

- Ναι, αλλά κοστίζουν λεφτά. - Πάψε να με διακόπτεις.

Γιατί να μην κάνεις ό,τι κι όλοι στην πόλη;

- Καταλαβαίνεις τι εννοώ; - Όχι ακριβώς...

Πιάνεις όποιο σπίτι θέλεις.

Και πληρώνεις έναν μήνα. Και μετά σταματάς να πληρώνεις.

- Πως; - Μια στιγμή!...

Μετά έναν μήνα σου κάνουν αγωγή έξωσης.

- Πως μπορώ...; - Περίμενε...

Γίνεται δικαστήριο και σε πάνε κάπου που δεν πληρώνεις.

Έχεις φως, νερό, θέρμανση, τα πάντα.

Ο Δήμος του Μιλάνο δε θέλει κανείς να κοιμάται στον δρόμο.

Μπορούμε να πάμε αύριο;

Όχι... Πρέπει πρώτα να γίνει η έξωση.

- Κατάλαβα. - Αυτό είναι το μυστικό, το 'πιασες;

- Καληνύχτα. - Μην είσαι χαζός.

Θυρωρέ!

Θυρωρέ!

Ποιος είναι;

Η κυρία Παρόντι. Άνοιξε!

Έρχομαι! Μια στιγμή!

Έρχομαι αμέσως.

Τώρα αμέσως. Έφτασα, κυρία.

- Ορίστε. - Είμαι η Ροζάρια Παρόντι.

Ναι, Παρόντι, εκεί.

Κάτω, κάτω. Στο υπόγειο.

Καλημέρα, κυρία Μαρία.

Παναγίτσα μου! Τι είναι αυτοί;

Μετανάστες!

- Από πού είναι; - Απ' τη Λουκάνια.

Απ' τη Λουκάνια; Και πού 'ναι αυτό; Δεν το ξέρω.

Είναι πολύ νότια!

Κατάλαβα! Ένας παλιότοπος!

Άντε! Ξυπνήστε!