Tell Me Who I Am

NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY

Nie wiem, kim jestem.

Nie chodzi o moją historię, ale o mnie.

O prawdziwego mnie.

Milczałem przez 20 lat.

Dwadzieścia lat!

Ukrywania się.

Powinienem był go wspierać i mu pomóc.

Jak przystało na bliźniaka.

Bliźniaków łączy więź.

Ale to ta więź nas rozdzieliła.

Oddaliła nas od siebie.

Tajemnice, które chcę poznać, są w głowie Marcusa.

Głęboko ukryte.

To wydaje się być...

lekkomyślne.

Nie wiem przecież, co tam znajdziemy.

To puszka Pandory i można ją otworzyć.

Ale...

Czy to mi pomoże? Być może.

Jestem gotów podjąć ryzyko.

AKT PIERWSZY — ALEX

Obudziłem się...

pamiętam, jak otwieram oczy

i rozglądam się po sali,

próbując zrozumieć, gdzie jestem.

Potem zwróciłem uwagę na mojego brata bliźniaka.

Od razu go rozpoznałem.

Alex, to ja!

Siedział przy mnie na łóżku.

Już dobrze.

Powiedziałem tylko:

„Witaj, Marcus”.

Najważniejsze w byciu bliźniakiem jest to, że nigdy nie jesteś sam.

To potężna rzecz.

Cokolwiek ci się przydarzy,

zawsze masz swoją drugą połowę.

Mimo tego,

że nie wiedziałem, co się wokół mnie dzieje,

miałem pewność, że to mój brat i że mogę mu ufać.

Wtedy spojrzałem na kobietę,

która stała bliżej łóżka niż inni,

i zauważyłem, że trochę histeryzuje,

od kiedy tylko się obudziłem.

„Ali, obudziłeś się. Jak się czujesz?

To ja, to ja”.

Nie wiedziałem, jak się czuję. Poza tym nie miałem pojęcia, kim ona jest.

„Pamiętasz mnie. Pamiętasz, prawda?

Musisz mnie pamiętać”.

Ciągle to powtarzała.

Spytałem Marcusa: „Kto to?”.

A on powiedział:

„To nasza matka”.

Potem spytał jeszcze: „Naprawdę nie pamiętasz mamy?”.

Powiedziałem, że nie.

Wtedy dodał: „Wiesz, kim jesteś?

Jak się nazywasz?”.

Zdałem sobie wtedy sprawę, że nic nie pamiętam.

Gdzie jestem,

gdzie mieszkam

ani co mi się stało.

Nie znałem własnego imienia.

Wszystko zniknęło.

Wyobraźcie sobie pustą przestrzeń.

Straciliście wszystko.

Zaczynacie od zera.

Jak straszne by to było?

Lekarz wyjaśnił, że Alexowi spadł z głowy kask

i dlatego gdy uderzył w ziemię,

uderzył głową, a nie kaskiem.

Przez to zapadł w śpiączkę.

Nie byli pewni,

jakie będzie miał obrażenia mózgu.

Odebrała mnie matka.

Zanim doszliśmy do auta, trzy albo cztery razy spytała:

„Pamiętasz, kim jestem, prawda?”.

Powiedziałem, że nie.

Spytałem, gdzie jedziemy, i odparła: „Do domu.

Wiozę cię do domu”.

Jestem w samochodzie z nieznajomą osobą,

nie mam pojęcia, dokąd jedziemy,

i słyszę, że to mój własny dom.

Miał dość duży podjazd wysypany żwirem.

To spory budynek.

Wyglądał trochę onieśmielająco.

Był zdezorientowany, nie wiedział, gdzie się znajduje.

Nic nie wiedział.

Miał 18 lat,

ale mentalnie był na poziomie dziewięciolatka.

Pamiętam,

bo musiałem mu tłumaczyć, gdzie jest kuchnia,

gdzie jest łazienka, gdzie jest wszystko.

Nawet jego pokój.

Twoje łóżko jest po lewej, moje po prawej.

Mówią mi,

że to mój dom,

a to moja mama.

Sam tego nie wiem.

W głowie miałem pustkę.

Chodzi o to,

że wszyscy pamiętają wakacje,

pamiętają pierwszy upadek z roweru,

pierwszy pocałunek, pierwszą miłość.

To te rzeczy sprawiają, że jesteśmy sobą.

Te wspomnienia są niezbędne.

Ja nie mam żadnego z nich.

Stało się oczywiste,

że rodzice nie wiedzą, jak sobie ze mną radzić.

Mój ojciec był bardzo zimny.

Nawet mnie nie przytulił.

Uścisnął mi dłoń i powiedział, że jest moim ojcem.

Szpital?

Ani razu.

Nie odwiedził mnie.

Mama nie chciała uwierzyć,

że straciłem pamięć.

To było dla niej nie do pomyślenia.

Syn nie może zapomnieć własnej matki.

Nie chciała uwierzyć.

Wyobraź sobie,

że twój syn budzi się ze śpiączki i nie wie, kim jesteś.

Każda matka byłaby zrozpaczona.

To naprawdę ją bolało.

Byłem zdany tylko na siebie, nie miałem w domu żadnego wsparcia

poza moim bratem.

On mnie rozumiał.

Nie musiałem niczego tłumaczyć.

Nie utrudniał mi życia i dawał wszystko, czego potrzebowałem.

Gdyby nie wiedział, że jesteśmy bliźniakami,

do końca życia byłby całkiem sam.

Tak się nie stało, bo miał mnie.

Musiałem się tak wiele nauczyć,

więc Marcus podawał mi podstawowe informacje.

To jest kuchnia, to jest telewizor, a to stół.

Pokazywałem mu, gdzie są jego ubrania,

jak zakładać buty i wiązać sznurówki, jak się robi tosty.

Ciągle mnie uczył,

a ja wszystkiego słuchałem.

Kiedy czegoś nie wiedział,

mówiłem mu, co to jest.

Potem zaczęły się trudniejsze rzeczy.

Pytałem: „Rany, co to jest?”.

Pierwsze chwile były dziwne,

potem zrozumiałem, że ja to umiem.

Umiem jeździć na rowerze.

Pamiętam tyle, że jazda na rowerze szła mu nieźle,

tylko że nie wiedział, gdzie jedzie.

Wychodziliśmy z domu i widział pustkę.

Świat był straszny.

Razem z nim wszystko było trochę prostsze.

Telewizja otworzyła mi oczy.

Wszystkie programy były dla mnie nowe.

TOM I JERRY

Z jednej strony chcę się jak najwięcej nauczyć,

a z drugiej próbuję rozgryźć moją rodzinę

i wszystkie relacje.

W reklamie kostek rosołowych wszyscy siedzieli wokół stołu

i wyglądali tak sympatycznie.

Wyobrażałem sobie,

że wszyscy tak robią, bo widziałem to w telewizji.

KOSTKI ROSOŁOWE

Szybko zrozumiałem, że mama jest w centrum mojego świata.

Była dosyć wysoką kobietą.

Ponad 180 centymetrów wzrostu, duże dłonie,

bardzo duże stopy.

Zbyt duże stopy.

Była wspaniała.

Tańczyła w kuchni, wpadała do pokoju i mówiła:

„Wszyscy jesteśmy razem.

Ja też już tu jestem”.

I jej śmiech.

Tak brzmiała.

Zawsze głośna.

Zawsze.

Odziedziczyła kilka chihuahua.

Lubiła je przebierać.

Miały swoje ubrania i kapelusze.

Malutkie płaszcze. To był jej świat.

Przed wypadkiem nienawidziliśmy tych psów.

Nazywaliśmy je „szczurami na nogach”.

Po wypadku Alex wrócił do domu i je polubił.

Lubiłem je.

Wydawały się urocze,

to było coś nowego.

Nikt inny nie był nimi zainteresowany.

Ciągle ich nie cierpię. Okropieństwo.

I tak dorosłem.

Bardzo szybko, bo zaledwie w miesiąc.

Przeszedłem od sześciolatka do nastolatka.

Mentalnie mogłem mieć z 15 lat, a szło tak szybko,

że musiałem przejść na nowy poziom.

Wtedy zacząłem zadawać Marcusowi bardziej osobiste pytania.

Kim naprawdę jestem?

Zacząłem dopytywać go o nasze dzieciństwo.

Pytał na przykład: „Na jakie wakacje jeździliśmy?”.

I rozmawialiśmy: „Jeździliśmy nad morze we Francji”.

„I jak, było miło?” „Było wspaniale.

Chodziliśmy na plażę i na lody,

ty uwielbiałeś posypkę czekoladową”.

„To brzmi miło”.