Deep Sea 3D

Dit zijn geen bezoekers van een buitenaardse planeet.

Dit is ook geen sciencefiction.

Ze zijn echt.

Wezens van onze eigen wereld.

En hun lotsbestemming...

is verbonden met die van ons.

Er staan torenhoge koraalbergen op de bodem van de Caribische Zee.

Die zijn door de eeuwen heen centimeter voor centimeter gebouwd...

door miljarden koraaldiertjes.

Maar de dieren deden dat niet alleen.

Kleine plantjes die in het koraal wonen...

slaan energie van de zon op om eten te maken.

Noch de planten, noch het koraal kunnen zonder elkaar overleven.

En dat is het belangrijkst:

de hele gemeenschap van het rif is gebouw op relaties.

Er wonen hier kleine visjes.

En grote visjes eten kleine visjes.

Dit is een zwarte tandbaars van 45 kilo.

En hij heeft altijd honger.

Maar als de gemeenschap in balans moet blijven...

moet de prooi ook een eerlijke kans op overleven hebben.

De natuur zorgt voor vernuftige manieren om de kansen gelijk te maken.

De zeeduivel bijvoorbeeld.

Hij verstopt zich voor roofdieren door een spons na te doen.

Terwijl hij vermomd is, kan de zeeduivel lunch naar zich toe lokken...

met een hengel die op z'n voorhoofd zit.

Glasachtige witvissen.

Net kwik.

De zwarte tandbaars op de richel hoopt er een te vangen.

De glinsterende school heeft een goede reden om te dansen.

Het is zo heel moeilijk voor de baars om één witvis te isoleren.

Daar faalt hij vaak in.

Er is hier meer diversiteit dan waar dan ook op aarde.

En elke inwoner, van de kleinste vis...

tot de woeste tijgerhaai is afhankelijk van anderen als hij wil overleven.

De balans tussen roofdier en prooi verschuift constant.

Maar de gemeenschap blijft gezond...

omdat er zo veel verschillende relaties tussen al die soorten zijn.

Soms is zelfs het koraal zelf de prooi.

De doornenkroon.

Hij eet koraal.

Als er te veel zouden zijn, was het hele rif weg.

De tritonshoorn jaagt op zeesterren.

Hoewel de slak bijna blind is...

kan hij het spoor van de zeester ruiken.

Die nare doorns zitten vol gif.

Maar de slak is immuun.

Wat is dat? -Dat is een zuigorgaan.

Daarmee boort hij door de leerachtige huid van de zeester.

Daarna injecteert hij een gif dat de ster van binnenuit verteert.

Zo helpt de tritonshoorn het koraal te redden.

Dat draagt eraan bij dat het ecosysteem van het rif in balans blijft.

Zelfs soorten die elkaars vijand lijken...

helpen elkaar vaak.

Dit is een schoonmaakplaats.

Een soort dermatologiekliniek.

De gevlekte tandbaars is de patient.

De kleine grondels gaan over z'n huid heen...

en verwijderen de parasieten die ze opeten.

Beide soorten hebben er baat bij.

Dat noemen we symbiose.

Nog een schoonmaakplaats.

Op een andere plaats...

zou de barracuda het zeevarken waarschijnlijk met één hap opeten.

Maar terwijl ze hem schoonmaken, heerst er een soort wapenstilstand.

De schoonmaakplaats is een vrijplaats.

Groene zeeschildpadden komen graag op dit rif in de buurt van Hawaï.

Het is een soort onderzees kuuroord.

Dit is vreemd genoeg maar zo groot als een woonkamer.

Maar zelfs van kilometers afstand...

kunnen ze toch deze speciale plaats vinden.

De algvorming op hun schild kan hen ontzettend vertragen.

Maar de vissen in het rif poetsen hen mooi op.

In ruil daarvoor krijgen de vissen een vegetarisch feestmaal.

Sommige wachten niet eens op hun beurt.

Ze zwemmen dicht bij andere schildpadden om de school te stelen.

Nu haar schild weer mooi opgepoetst is, migreert ze weer verder.

Op haar tocht reist ze misschien wel duizenden kilometers door de open zee...

waar kwallen door de vloeibare hemel drijven.

Het zwemt door te pulseren.

Bij elke schok worden er ook kleine dieren binnengehaald...

waar ze verlamd en opgegeten worden.

Duizenden verschillende soorten kwallen drijven op de stroming...

net als zeelui in een storm.

De meesten reizen alleen.

Oorkwallen komen soms echter in groten getale samen.

Ze weten niet wat er beneden op hen wacht.

Een enorme kwal vangt hen in een giftig web...

dat een diameter van meer dan negen meter kan hebben.

De stekende filamenten trekken hen naar de doorzichtige bel toe...

waar ze ontbonden en verteerd zullen worden.

Om de een of andere reden...

wordt dit de 'gebakken ei-kwal' genoemd.

Oceaanstromingen kunnen hele kelpbossen meevoeren...

van de Kanaaleilanden van Californie en de volle zee op drijven.

De drijvende kelpvlotten zijn een geliefde verzamelplaats...

van een van de vreemdste wezens in de oceaan.

Dit wordt een klompvis genoemd.

Deze is zo'n anderhalve meter lang.

Hij kan echter meer dan 1800 kilo zwaar worden...

en dat doet hij voornamelijk door kwallen te eten.

Maar klompvissen komen hier niet om te eten.

Ze komen hier om schoongemaakt te worden door baarsjes.

Dit is een schoonmaakplaats op volle zee.

Zo te zien is deze keer de hele familie meegekomen.

Stromingen zijn onder water net zo belangrijk als regen op het land.

Langs de kust van de Stille Oceaan nemen ze voeding mee...

vanuit de diepte om verzamelingen plankton te voeden.

de slangster heeft de stroming gevoeld...

en opent z'n slangachtige armen om voorbijgaande stukjes op te vangen.

De zeepokken smullen ook.

Ze steken hun harige pootjes uit om eten te vangen.

De doorzichtige wezentjes die aan de kelp hangen...

worden zeenaaktslakken genoemd.

Er zijn we duizend verschillende soorten.

Ze zijn nauw verwant aan de gewone tuinslak...

maar ze zijn veel mooier.

Deze hebben kappen. Daarmee scheppen ze het water op...

en knijpen daar alles behalve het voedsel uit.

De harige armen van de veerster zijn goed om het eten eruit te kammen.

Maar in een noodgeval...

kan hij ze nog beter gebruiken om aan roofdieren te ontkomen.

Het roofdier is een zonnester...

die de veerster zal opeten als hij hem kan vangen.

Maar hij eet veel liever sappige schaaldieren...

met name kammossels.

Beet die terug?

Wat een intrigerend landschap.

Hier vind je een van de allervreemdste relaties...

tussen een roofdier en z'n prooi.

Dit is eigenlijk een bos van dieren genaamd kokeranemonen.

Ze beschermen zichzelf met stekende cellen in hun tentakels.

Maar er is een roofdier dat daar juist op aast.

Dat is de dendrotus iris.

Een dief.

Hij eet tentakels van kokeranemonen.

Maar de stekende cellen eet hij niet op.

In plaats daarvan doet hij ze in de kieuwen op z'n rug...

waar ze verder leven.

Nu beschermen de gestolen stekende cellen hem.

De zonnester is terug...