Marvel's Runaways

ความเดิมตอนที่แล้ว

ว่ายังไง แม่มดน้อย

เอโวล

โชคชะตาของเราคาบเกี่ยวกัน นิโก้

มอลลี่ ตั้งแต่ก่อนที่ลูกจะเกิด

เราเป็นส่วนหนึ่งขององค์กร ที่ชื่อว่าพรายด์

- จะอะไรนักหนา - หยุดนะ

พ่อไม่รู้เรื่องบ้าอะไรสักอย่าง

เอมี่

แม่!

ไม่นะ!

เธอไม่จำเป็นต้องฆ่าพ่อฉัน นิโก้

- รู้สึกดีขึ้นสักหน่อยมั้ย - ค่ะ ขอบคุณ

ควินตันผู้ยิ่งใหญ่ เจ้าของเดิมของคฤหาสน์นี้

เหมือนเป็นนักมายากลสมัยก่อน

การแสดงบนเวทีคงสุด ๆ ไปเลย

พลัง

งานนี้ต้องสนุกแน่

เธอมีพลังที่จะหยุดเรื่องนี้

เทเนเบร

เทเนเบร!

"มาร์เวล"

"ถ้าวันนี้เธอเข้าไปในป่า"

"รับรองว่าต้องเจอเซอร์ไพรส์ใหญ่"

เสียงบ้าอะไรเนี่ย

อเล็กซ์กลับมาบ้านเหรอ

เอาทูบามาด้วยรึไง

"เพราะวันนี้เหล่าหมีเท็ดดี้ จะมาปิกนิกกัน"

ทุกคน งานดิเดียนที่อยู่ในตู้ของฉัน หายไปหมดเลย

แล้วนี่มันคือบ้าอะไร

โอเค ฉันไม่รู้ว่านี่คือความฝัน หรือเรากำลังประสาทหลอนหมู่

แต่ฉันต้องขอเวลาตั้งสติหน่อย

ตอนนี้ฉันสับสนนิดหน่อยว่า เมื่อคืนเรากลับบ้านมายังไง

เราขับรถมาใช่มั้ย

คือฉันก็จำไม่ได้ แต่มันฟังดูเข้าท่าที่สุด

โฮสเทลของเราดูแปลก ๆ แฮะ

แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน

ทุกคน ฉันเคยอ่านเรื่องนี้มา

เหมือนเรามีอาการพิษ จากแก๊สคาร์บอนมอนอกไซด์

- ซึ่งมันจะทำให้เราตาย - แล้วนี่คือดินแดนล้างบาปเหรอ

เราอาจกลับมาอยู่ในอัลกอริทึมของโจนาห์

ไม่น่าจะใช่นะ

รู้สึกเหมือนในนิยายเกรตแกตสบี้เลย

ลีโออาจอยู่ที่นี่ก็ได้ ไปดูกันเถอะ

รู้สึกว่าเป็นแนวเบอร์ตันมากกว่าบาซ

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

"ควินตัน"

พวกเราย้อนเวลามาเหรอ

แพลตฟอร์มของพวกเอเลี่ยน อาจทำให้เกิดช่องโหว่ในกระแสกาล-อวกาศ

ปัญหาของเราคือทฤษฎีทั้งหมดนี่ เป็นความจริงได้ทั้งนั้น

- และไม่มีทางไหนที่ดูดี - นี่ ทุกคน

"ควินตัน นักมายากลผู้ยิ่งใหญ่ การแสดงสุดมหัศจรรย์แห่งจักรวาล"

โอเค เยี่ยม

บ้านของเราถูกนักมายากล ท่าทางหลอน ๆ นี่ยึดครอง

ซึ่ง... ขอโทษที ฉันจะบอกไปทำไมเนี่ย

นักมายากลก็ชวนหลอนทุกคนแหละ

เชิญ ก้าวมาข้างหน้าเลย

การแสดงเพิ่งเริ่มต้นเอง

ไม่เป็นไร ขอบใจ

นี่ นั่นผู้ชายจากห้องมายากล

เจ้าของดั้งเดิมของโฮสเทล นี่บ้านของเขา

ฉันดีใจมากที่ได้พบพวกเธอ

เพลงห่วย ๆ นั่นล่อพวกหัวอ่อน ที่หลงใหลในความเพลิดเพลินไปหมดแล้ว

แต่ไม่ใช่พวกเธอ ยอดเยี่ยม

มาสิ

มาสนุกกับฉัน

ตอนนี้เราไม่มีอารมณ์ดูมายากล

น่าเสียดายนะ แม่สาวญี่ปุ่นตัวน้อย

เพราะรูปร่างเธอเหมาะกับกล่องของฉันมาก

นั่นเลือดรึเปล่า

และเธอ

เธอเหมาะกับกลปามีดของฉันสุด ๆ

- ปล่อยฉันนะ - บ้าอะไร...

เดี๋ยวนะ เหมือนอะไรมันดูแปลก ๆ

มอลลี่ ดวงตาของเธอ

- ช่างน่ารัก - และไม่ใช่สีเหลือง

แคโรลิน่า จุดไฟซิ

ว่างเปล่า

ทุกคน อยู่นี่เราไม่มีพลัง

พลังเหรอ

พวกเธอหมายถึงพลังอะไร

คือฉัน...

ที่นี่มีแต่พลังมายากลเท่านั้น

แล้วช่วยบอกฉันทีว่าพวกเธอ เซียนเรื่องกลการตัดหัวคนแล้ว

กลนี้มันเกินฝีมือฉันจริง ๆ ยังหาคนมาซ้อมไม่ได้เลย

หมอนี่ไม่ได้ช่วยอะไรเราเลย

และอย่างที่พูดไปแล้ว ชวนหลอนสุด ๆ

ก็ได้

ไม่อยากมีส่วนร่วมในการแสดงเหรอ พวกเธอพลาดเองนะ

แต่ฉันเตือนพวกเธอแล้ว

ถ้าก้าวออกจากการคุ้มกัน ของบ้านฉันเพียงก้าวเดียว

พวกเธอจะต้องเสียใจ

พวกเราขอโทษค่ะ

- เราไม่ตั้งใจเสียมารยาท - คุณต้องช่วยเรา

- เราอยู่ที่ไหน - และเราอยู่ยุคไหน

ก็เหมือนเดิมทุกครั้งแหละนะ

ฉันแค่อยากให้บ้านหลังนี้เป็นสถานที่ แห่งความสนุกสนานและการต้อนรับ

แต่ก็ไม่มีใครอยากอยู่ดูการแสดง

ฉันพลาดไปตรงไหน

ก็ที่คุณชอบโวยวายกับชีวิตเกินจริง

อาจเป็นสัญญาณของโรคบุคลิกภาพหลงตัวเอง

และการที่คุณใช้คำว่า "ผู้ยิ่งใหญ่" ต่อท้ายชื่อ

เป็นอะไรที่ส่อเค้ามาก

ก่อนเรามาคุณเห็นคนแปลก ๆ เข้ามาบ้างมั้ย

ก็เห็นนะ

แม่สาวผมแดงดูหลุกหลิก คนจากตะวันออก คนบ้า

และเด็กนิโกรที่สวมแว่นสายตา

นี่คุณ พูดแบบนี้ไม่น่ารักเลย

แน่นอนว่าเหยียด แต่ที่แน่ ๆ คือเขาเห็นพวกนั้น

- พวกเขาไปไหน - ข้างนอก

แต่ก่อนหน้านั้น สาวผมแดง พยายามขโมยแว่นเลนส์เดี่ยวของฉัน

เดี๋ยวนะ สเตซีย์ต้องใส่แว่นเหรอ

งั้นพวกเขาก็กลับร่างเดิมแล้ว

การเปลี่ยนผ่านจากโลกของเรามาสู่โลกนี้ แยกพวกเขาออกจากร่างแห่งแสง

เหมือนที่เราถูกแยกออกจากพลัง

ทั้งหมดคือความผิดฉัน เราต้องตามหาพวกเขาแล้วกลับไป

นี่เด็ก ๆ

เธอพูดเหมือนว่าจะทำได้ง่าย ๆ แต่ฉันบอกได้เลยว่าไม่

ที่เธอยืนอยู่ตอนนี้คือดินแดนสองโลก ที่กั้นระหว่างโลกนี้และโลกอื่น ๆ

รวมถึงโลกภายในใจเธอ

ถ้าพวกเธอหาพรรคพวกเจอ

พวกเขาจะต้องติดอยู่ในช่วงเวลา ที่ทำให้พวกเขาทรมาน

และยิ่งเธออยู่ในนี้นานเท่าไหร่

เธอก็จะยิ่งลืมเลือนโลกที่เคยจากมา

และไม่ช้า

โลกนี้จะกลายเป็นโลกเดียวที่เธอรู้จัก

เยี่ยม โอเค ขายเก่งมากเลย

ไม่แปลกใจที่ไม่มีใครมาดูการแสดงคุณ

เธอนี่ช่างหัวเร็วจริง ๆ นะ

ฟังนะ เราต้องตามหาอเล็กซ์ และพ่อแม่ของเรา

และรีบเผ่นออกจากที่นี่ด่วน

ถ้าที่เขาพูดมาเป็นเรื่องจริง โอกาสที่ดีสุดของเราคืออย่าแยกกัน

พูดเป็นเล่นน่า

นี่ ฉัน...

- นิโก้ ในที่สุดหลานก็มา - คุณยาย

คันนั้นเหมือนรถพ่อเลยแฮะ

ข้ออ้าง แกก็มีแต่หาอะไรมาอ้างตลอด

"เปิด 24 ชั่วโมง"

ฉันบอกแกว่าไง ว่าไง

เหมือนพ่อฉันเลย ไม่นะ ไม่! ๆ

มอลลี่ เยี่ยม

แม่ พ่อ เดี๋ยวนะ อะไรเนี่ย

ลูกสายแล้วนะ นั่งก่อนสิ

มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ ลูกรัก

ไม่ค่ะ ไม่มีอะไร

บ้าอะไรกันเนี่ย

ที่นี่ที่ไหน

แคโรลิน่า

- เดสตินี่ - แคโรลิน่า นั่นเธอใช่มั้ย

- เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง - แคโรลิน่า ได้โปรด

ขอร้องล่ะ ได้โปรด ๆ ช่วยเราด้วย

เฮ้ย!

นี่มันอะไรกัน

"เลี้ยงไม่เชื่อง"

ให้ตายสิ

เมื่อกี้... เมื่อกี้มันตัวอะไร

สิ่งที่ลูกไม่ควรได้เห็น

- แม่ แม่ไม่เป็นไรใช่มั้ย - ก็ต้องแน่อยู่แล้ว

แม่จะต้องเป็นยังไงเหรอ

แล้วลูกล่ะ ลูกมาทำอะไรที่นี่

เราเคยคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ

หนูมาตามหาแม่ เพื่อช่วยแม่ออกไป

ออกไปเหรอ ไม่ ๆๆ

พ่อกับแม่กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ที่สำคัญของงาน

พูดถึงพ่อ ลูกเห็นเขารึเปล่า

แม่คิดว่าพ่อออกไปซื้อของกิน

แต่ตอนนี้ไม่ค่อยแน่ใจแล้ว

เพราะที่นี่... ที่นี่ทำให้ทุกอย่างพังไปหมด

โอเค นั่นไม่ใช่โอลด์เลซ

จ้ะ ๆ นั่นเป็นรุ่นต้นแบบ ยังมีข้อผิดพลาดอยู่

แต่ก็นั่นแหละ การสร้างไดโนเสาร์ก็ยากหน่อย

เดี๋ยวนะ มันเกิดขึ้นจริง ๆ เหรอ

งั้นนี่ก็ไม่ใช่ฝันร้ายของหนู แต่เป็นของแม่

- ใช่ แต่... - ความทรงจำของแม่

แต่ก็เหมือนความทรงจำของลูกด้วยนะ

ไม่ค่ะ ไม่

- ไม่ หนูจำเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลย - ซึ่งก็อาจมีเหตุผลของมัน

ขอโทษนะ ลูกรัก

ลูกนี่ฉลาดจนพาภัยมาหาตัวเสมอ

มอลลี่ แม่ก็รักลูก แต่ถึงเวลากินแล้วจ้ะ

หนูรู้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีวันนี้ เหมือนความฝันเป็นจริงเลย

- แล้วนั่นอะไรคะ - ลองดูสิ

ได้ค่ะ

เป็นของเล็ก ๆ ที่ซื้อมาให้ลูกในวันนี้

แม่เห็นแล้วคิดถึงลูกน่ะ

แต่ว่า... นี่เหรอ

แม่ซื้อให้หนูตอนอายุสี่ขวบ

- ลูกนี่ตลกจริง ๆ - ลูกโตมากแล้วนะ

ดูลูกสิ เล่นมุกอย่างกับพ่อเลย

- ไม่อยากเชื่อว่าลูกจะเข้าอนุบาลแล้ว - เดี๋ยว ว่าไงนะ

พ่อแม่คิดว่าหนูจะเข้าอนุบาลเหรอ

ไม่งั้นจะเรียนอะไรล่ะ

พ่อแม่รู้จักหนูอยู่แบบเดียว อย่างที่หนูเป็นก่อนพ่อแม่จากไป

พ่อแม่ไม่เคยเห็นหนูเติบโต

นี่ลูก เราต้องได้เห็นลูกเติบโตสิ

เราเฝ้าดูลูกเติบโตทุกวัน

มันคือความสุขของเรา

แต่ลูกต้องกินให้เสร็จนะ เราต้องไปโบสถ์กัน

เดี๋ยวนะ เราไปเข้าโบสถ์หลังกินข้าวเหรอ

ไม่ ไม่ใช่โบสถ์แบบนั้น เราเข้าโบสถ์แห่งกิบโบริม