Love Is Blind: Sweden (Love is Blind: Sverige)

Oto specjalne odcinki Love is Blind: Szwecja.

Zaprosiliśmy sześciu gości, aby obejrzeli cały sezon.

- Jak to ma się udać? - To przejdzie do historii!

Co za sezon!

Tak!

Jestem bardzo ciekawa ich reakcji. Zaczynajmy.

SZWECJA

- Halo? - Cieszę się, że znowu cię słyszę!

Ja też. Czuję się jak w domu.

Jestem straumatyzowany.

Tak właśnie czują się kobiety, gdy widzą twoich ziomków na ulicy.

To nie moi ziomkowie. Ten sezon obudził we mnie feministę.

Od teraz nie zakładamy najgorszego.

- Wypijmy za to, Carolina! - Na zdrowie, kochana!

Teraz poznają swoich przyjaciół i rodziny w prawdziwym życiu.

Mam nadzieję, że ich bliscy…

- Do nich przemówią. - …do nich przemówią.

- Wszystko jest możliwe. - Tak.

I właśnie to jest ekscytujące!

- Jak się czujesz? - Dobrze.

Nie czuję tu krewetek, chociaż krewetki nie mają smaku.

O Boże! Właśnie tak zaczynamy?

Niech w końcu z nim pogada.

Wracając do naszej rozmowy… Oczywiście, że się martwię.

Jesteśmy tu razem, więc nie powinniśmy tak łatwo się poddawać.

Jak mówiłem, mam natłok myśli w głowie i oczywiście martwi mnie,

że kiedy się całujemy, w kółko powtarzasz: „Nie zjadaj mi szminki”.

Ciągle to samo. To trochę męczące.

Rozumiem go.

Wtedy myślę, że chcesz się wycofać.

I dlatego on chce wycofać się pierwszy?

Dostałam to, czego chciałam.

Tak.

Trochę poprawił komunikację.

Tak trzymaj, Daniel.

- Ale z niego nastolatek. - Ja walczę o Daniela.

Walczę jak lwica, Daniel!

Zobaczmy, co będzie dalej.

Wiesz, na co czekam? Jesteś taka radosna, gdy spotykasz się z ludźmi.

Chcę znów to zobaczyć.

Chcę spędzać czas osobno.

Wtedy będziesz szczęśliwa, że się mnie pozbyłaś.

- To smutne. - Tak. Nie może się otworzyć?

Wkurzyłeś cię, bo powiedziałam, że jeśli po tygodniu w Sztokholmie

niczego nie poczuję, to chcę zrezygnować.

Nic dziwnego.

Trochę szorstko to zabrzmiało.

Przestań! Ale z ciebie atencjuszka.

- Nie możesz… - Nie broń facetów.

Uczucia nie mają limitu czasowego.

Ona i tak niczego nie czuje.

To nasza najdłuższa cisza.

Nie trzeba ciągle gadać.

Lubię cię.

Widziałaś, jak podniosła brwi?

Lars-Erik chyba nie rozumie kobiet.

Zdecydowanie.

On myśli, że Ronja chce właśnie tego. Że kobiety chcą właśnie tego.

Że jeśli to zrobi, to Ronja go pokocha.

Jak znów spotkają się z resztą uczestników,

niech da jej trochę odetchnąć.

Dokładnie.

A po powrocie do domu

mogliby uprawiać seks… Czego nie zrobią.

- Cholera. - Kocham nas.

Myślisz, że bardzo się różnimy?

Nie bardzo. Ale…

Czasem może w kontekście zachowania.

- Myślisz, że jestem zbyt szczera? - Trochę.

Niepotrzebnie odbierasz to jako krytykę.

- To prawda. - To nie krytyka.

Wiesz, że Ibbe jest chirurgiem?

Jest królem szpitala. Nikt mu nie podskoczy.

Więc wszystko, co ona mówi, odbiera jako krytykę.

Dziwna jesteś.

Ewidentnie go krytykuje.

To nie wrażenie, tylko jej osobowość.

Oboje szczerze wyrazili swoje uczucia.

Myślisz, że teraz jest inaczej niż w kabinach?

W kabinach czułem się trochę…

bardziej wysłuchany i widziany.

Nieźle. W kabinach czuł się bardziej widziany.

Czasem zastanawiam się, czy wiesz, jaki ja w ogóle jestem?

To od niego zależy, czy się dowie.

Tak. Czasami czuję…

Jestem w związku od siedmiu lat. I czasem zastanawiam się, kim on jest.

Zawsze powinniśmy widzieć wspólną przyszłość.

Bo nie mamy przeszłości.

Nie trzeba patrzeć we wsteczne lusterko.

Że co?

Umiem prowadzić bez tego lusterka.

Bo zawsze patrzę przed siebie.

To nie metafora. Nigdy nie patrzę we wsteczne.

Czasem trzeba spojrzeć.

To czemu przednia szyba jest większa?

Okej…

On kaleczy szwedzki.

Wiesz, o co mi chodzi, prawda?

- Chyba nie. - Myślał, że pozamiatał!

Myślał, że powiedział coś mądrego.

To było zabawne.

Snuje te wywody godzinami. Wciąż nic o nim nie wiem.

- Będzie jakaś impreza? - Chyba tak.

Ciągle inicjuję z nią kontakt fizyczny. Zawsze ją obejmuję.

Ale jaki jest jej język miłości?

On jej o nic nie zapytał, Ibbe!

Nie słuchałeś.

Nie pytałem o to.

Może powinieneś.

Przecież to takie oczywiste.

Gdzie jest Ludde?

- Ludde i Camilla nie przyszli. - Nie!

- Gdzie jest Ludde i Camilla? - Gdzie jest Ludde?

Odeszli z programu?

Gdzie jest nasz mały król?

Boję się, że nie przyjdą.

Ludde nie przepuściłby imprezy.

- No właśnie. - No właśnie!

Po prostu się spóźnili.

Ona jest niesamowita pod tyloma względami.

Ale potrzebuję kogoś, kto również ceni sobie bliskość.

Męska potrzeba walidacji to jakieś szaleństwo.

Przydałby mu się smoczek.

Zerwałem z Camillą.

- O kurde! - Cholera.

- Co? - Och.

Bardzo mnie to smuci, bo chodzi tylko o ten jeden konkretny aspekt.

Minęło półtora dnia. Nawet nie…

Słyszałaś, Kaeli? Półtora dnia.

Szaleństwo.

Teraz rozumiem.

Odrzuciła go w sypialni.

A teraz się wycofuje, liże rany i ją rzuca.

Wiem, czego chcę i potrzebuję od partnerki.

Zapomnij o wstecznym lusterku, patrz przed siebie!

Ja też nie spałam z Danielem.

To nie jest klucz otwierający nogi. To pierścionek zaręczynowy.

Ale to było dobre!

- Tak. - Ale powiedziała!

- To nie jest klucz otwierający nogi. - To pierścionek zaręczynowy.

Szkoda mi ich.

Prędzej czy później napotkamy jakieś problemy.

Ważne, żebyśmy potrafili o nich rozmawiać.

- To było miłe. - Bardzo.

To chyba przywróciło go do życia.

Zdecydowanie.

To może też nauczyć facetów zgrywania smutnych,

by ktoś ich pocieszył w łóżku.

Bez komentarza.

Dobrze, że odważył się na wrażliwość.

Wtedy ona podeszła do niego i okazała mu czułość.

Dokładnie.

- Teraz mam jakąś nadzieję. - Ja też.

Dalej, Sydney i Daniel!

- Mogę porwać Ludde? - Oczywiście.

Mam podejść?

Patrz, jaki zadowolony!

Możemy usiąść tutaj.

Oby teraz coś się zmieniło.

Wierzę w nich.

Rozumiem, że kontakt fizyczny jest ważny.

Ale uważam tę decyzję za pochopną.

Nie chcę tego kończyć. Chcę kontynuować.

Chciałabym, żeby położył jej rękę na udzie i powiedział:

„Zrobimy to w twoim tempie”.

Szczególnie po rozmowie z Johanną.

Mówiła, że ich kontakt fizyczny jest znikomy.

Nie wierzę w to.

Serio?

Miała dobre intencje!

Daj mu odejść!

Zostaw go! Odetnij się!

Wiem, że masz z tym problem.

- Mówisz, że mam problem. - Co?

Ale jeszcze nie spróbowaliśmy.

Znów mam tłumaczyć, dlaczego tak się czuję?

Nie! Której części nie rozumiesz?

Do diabła, Ludde!

On nie rozumie, co zrobił. A ona zrobiła to, czego chciał.

Nieporozumienia w związku są normalne.

- Ale to jest smutne. - Nie słuchał jej.

Ani trochę.

Nie ogarniam. Mam dość.

- O Boże! - Ajaj.

Jestem dumny, że odchodzi.

- Może on nie jest twoim królem. - Zdecydowanie.

Co za sezon!

Teraz jadą do domu.

Teraz wóz albo przewóz.

- To ta przerażająca część. - Pokażą swoją prawdziwą twarz.

Nie zjedz całego ogórka.

Proza życia.

Umyłeś go?

Oj!

- Umyłeś? - Ciągle ma coś do powiedzenia.

Cicho. Rób swoje.

Wiesz, co ona robi? Testuje go.

Jak ciekawskie dziecko. Żeby zobaczyć, jak zareaguje.

Gdzie jest granica?

Potrafisz być spokojna?