Hello, My Name Is Doris

Soms neemt God weg wat God gegeven heeft.

Een moeder die ons in haar buik heeft gedragen...

zal ons altijd dragen...

en leeft voor altijd voort in ons hart.

Laten we nu met haar gaan praten.

Ga gewoon naast haar zitten.

Doris.

Hoi, zus. Red je het een beetje?

Ik red me wel.

Ik hoor mezelf te redden, dus ik red me wel.

We zijn er allemaal flink kapot van.

Cynthia en ik hebben nagedacht. Nu mama er niet meer is...

kun je misschien iets voor jezelf gaan zoeken in de stad.

Dicht bij je werk. - Dan hoef je niet meer met de veerboot.

Dat heb je echt verdiend.

Je hebt jarenlang bij mama gewoond en voor haar gezorgd.

Dat was zo gul van je.

Ik weet niet hoe je dat deed. Echt niet. - Zo gul.

En ik dacht dat als we mama's zooi hebben opgeruimd...

we ook moeten nadenken over de verkoop van het huis.

Todd, al m'n spullen zijn daar. - Ja.

Goed.

Luister, gewoon...

We...

Hier.

Ze heet Sylvia Edwards en ze zou goed kunnen helpen.

Helpen waarmee? - De verzamelzucht, Doris.

Jij en mama hebben veel spullen bewaard.

Alsjeblieft, spreek gewoon een keer met haar af.

Pardon. - Sorry. Kan iemand op acht drukken?

Bedankt.

Kleine ruimte.

Nogal ongemakkelijk, hè? - Ja.

Hier, deze is een beetje...

Sorry, hij gleed omlaag. Is dat beter?

Jemig, ja. - Ja.

Mooie bril.

Een kattenoog-bril?

Ja.

Gaaf.

Oké. Bedankt.

Hé, Doris?

Doris?

Anne vervangt al onze stoelen met deze zitballen.

Ze heeft er een hele lading van. Ik wil je stoel hebben, Doris.

Ik vind m'n stoel fijn. Er zit een rug op.

Ik maak de regels niet, dat weet je toch? Ik voer ze alleen maar uit.

Wil iedereen even hier komen staan, alsjeblieft?

Deze kant op.

Hierheen.

Ik wil iedereen graag voorstellen aan John Fremont.

John is de nieuwe artdirector.

Hij komt bij ons na een succesvolle periode op het kantoor in LA.

We zijn blij dat hij er is.

Laten we hem van harte welkom heten in New York.

Speech. - Speech.

Speech.

Oké, ik zal een poging doen.

Het lijkt in geen enkel opzicht op de zandstranden in Malibu...

maar het is fantastisch om hier te zijn, in de stad die nooit slaapt.

Dat was het.

Dat is alles, mensen.

Je bent zo grappig, John.

Oké, terug aan het werk.

Oké.

Wacht nog even.

Ik moet nog één ding zeggen.

Ik heb vanochtend een vrouw ontmoet in de lift.

We hebben niet meer dan een paar woorden gewisseld...

maar ze heeft grote indruk op me gemaakt.

Daar staat ze.

Luister, dame, ik weet niet eens hoe je heet...

maar je hebt een vuur in me aangestoken dat ik niet meer kan blussen...

sinds het moment dat ik je zag.

Kunnen we kijken wat dit is?

Doris?

Doris?

Doris?

Hoi, sorry dat ik moest verstoren wat dat ook was.

Alleen ik nog met de katten.

Hopelijk word ik niet zo'n rare, oude New Yorker...

die stikt in een pinda en overlijdt zonder dat iemand me mist...

tot de geur van m'n ontbindende lijf door de muren heen sijpelt.

Lieverd, ik zou je missen. Ik zou... - Ga naar de slome baan, dames.

Ga jij maar wat kool eten.

Fascist. - Ze stak haar middelvinger op.

Doe het terug. - Fascist.

Roz, nee, nee, nee. - Hé, hé, hé.

Ja, ren maar.

Ren maar weg.

Ren maar weg, meisje.

Hou je vriendin tegen.

O, Roz. In hemelsnaam, steek gewoon je middelvinger op.

Kijk, ze is weggelopen.

Natuurlijk. Ze schrok zich dood van je.

Daarna zei John: 'Dat is alles, mensen.'

Net als Bugs Bunny.

En Anne deed zo van:

Volgens mij snapte ze de referentie niet eens.

Zij is zo nep. - Ja, ik weet het.

Schiet op, ik wil niet te laat komen voor de lezing.

Wie is die man ook alweer?

Zo'n motivatiespreker.

Val zegt dat hij op die dokter van de tv lijkt.

Geen idee. - Maar dan knapper.

Kom op, nou.

Ik kom al. - Je moet weer onder de mensen komen.

'Een week heeft zeven dagen en ooit hoort daar niet bij.'

Ze hebben hier ook lekkere snacks. - Hoeveel krijg je?

Herinner je je die man met de... - Vier verschillende soorten kaas.

Sorry, mevrouw.

We mogen de kaas en crackers pas serveren na de lezing.

Bureaucraat. - Roz.

Doris. Schiet op. - Daar is Val.

Ik heb goede plekken voor ons. Schiet op.

In elke groep zit er wel eentje.

Doris. - Ja.

Ik vind het heel erg van je moeder.

Heb je m'n fruitmand gekregen?

Ja, dank je wel. Heel erg bedankt.

Willy Williams.

Ben je de weg kwijt?

Mis je iets?

Een leegte.

Mensen, kijk niet terug op je leven met de vraag 'Waarom ik?'

Kijk vooruit en stel de vraag 'Waarom ik niet?'

Vraag jezelf af 'Waarom ik niet?' Nu meteen.

Waarom ik niet?

Iedereen heeft angsten. Ik ben bang voor heel veel dingen.

Ben ik veilig? Kan ik m'n gezin onderhouden?

Doe ik alles wat ik kan om de wereld te verbeteren?

Maar als het neerkomt op onze doelen en dromen...

is angst gewoon een vijfletterwoord dat met een 'A' begint.

Mensen, laat je niet tegenhouden door je angst voor wat er kan gebeuren.

Maak die fout niet.

Het leven is kort, mensen. In een oogwenk kan het voorbij zijn.

Daarom zeg ik altijd:

Een week heeft zeven dagen...

en ooit hoort daar niet bij.

Dit is lekkere kaas.

Het is een soort Spaanse Manchego. Het heeft een bepaalde 'olé'.

Zag je die knappe kerel op de derde rij?

Oké. - Lekker, hoor.

Hij komt deze kant op. - Hallo, dames.

Bedankt voor jullie komst. Je hebt m'n dvd al, zie ik.

Ja.

Er zit goed advies in, Doris.

Ja, ja. - Geweldige naam.

Ik ben vernoemd naar Doris Day. - Doris Day is m'n grote favoriet.

Weet je wat haar echte achternaam was? Von Kappelhoff.

Grappig, hè? - Heel erg grappig.

Pardon, ik moet even... - Natuurlijk.

Mr Williams, mag ik u iets vragen?

Je mag alles vragen.

Mr Williams, er is iets wat ik wil.

Is dat iets een iemand?

Ja.

En hij...

is heel anders dan ik. Het lijkt gewoon onmogelijk.

Onmogelijk, een verstorend woord. - En toch gebruik ik het altijd.

Onmogelijk bestaat niet, Doris. - Niet?

Denk na over het woord zelf. - Oké.

Ik ben mogelijk.

Ik ben mogelijk.

Ik ben mogelijk. - Ik ben mogelijk.

Soms bekijken we dingen gewoon verkeerd.

Zoals dit glas water. Is het half vol of is het half leeg?

Ik weet het niet. - Het gaat om hoe we dingen bekijken.

Snap je dat? - Ik snap het.

Snap je het? - Ik snap het.

Ja, je snapt het. - Ja, ik snap het.

Ik ben blij je te zien, Doris.

Jij ben perfect van binnen en buiten.

Je bent een groene bal van gloeiend licht.

En laat niemand je iets anders wijsmaken.

Jou herken ik wel.

Ik ben mogelijk.

Ik ben mogelijk.

Ik ben mogelijk.

Ik ben mogelijk.

Ik ben mogelijk.

Of het nou digitaal is of analoog, ik denk...

dat het merk verenigd moet worden. - Mee eens, ja.

Het lettertype veranderen.

Wat is dit? - Deze vind ik ook leuk. Dit is...

John?

John? Hier, John.

Hallo.

Dit is...

John, ik...

Gewoon... Hallo. - Wacht even. Even snel.

Hoi, is alles in orde?

Dus ik ben... John, dit is de situatie.

Het lijkt erop dat ik een kapotte bal heb.

Ja, ik...

Hij is bijna helemaal leeg.

Moet je zien. - En laatst zag ik je...

en ik heb het bedacht in m'n hoofd omdat je aankwam met een fietspomp.

Dus ik dacht: kijk aan.

Ik pak m'n pomp wel even. Ben zo terug. - Oké. Oké.