Distant Drums

FINGERWELDER

Ik, luitenant Richard Tufts, USA Navy...

doe verslag van mijn gevaarlijke reis naar het grondgebied van Florida...

anno 1840.

Ik wist niets van Florida, behalve deze kaart die me weinig prijsgaf

over deze riskante missie.

Dit was het gebied van de felste oorlog in onze geschiedenis.

De oorlog tegen de wilde en bloeddorstige vijand:

De Seminole-indianen.

In de afgelopen zeven jaar werden we steeds verslagen door deze indianen.

Dit bracht steeds meer frustatie teweeg bij Generaal Zachary Taylor.

Ik had orders gekregen om onder zijn bevel te dienen, dus ik voer erheen.

Mijn boot voer naar de onbekende Atlantische kust van Florida tot een baai.

Ik werd afgezet door een kleine boot die later een belangrijke rol zou spelen...

in de expeditie die me wachtte.

Luitenant Tufts, van de Nortfolk fregat, meldt zich voor kapitein Quincy.

Deze gids zal u begeleiden naar de chiqui.

Mijn speciale missie was begonnen.

Zoals het was gepland werd mijn boot over het land gesleept

en versleept tot het Okeechobeemeer.

Daar hoopte ik mjn boot weer te zien zou krijgen.

Met mijn vreemde gids gingen we landinwaarts...

op zoek naar de man die ik alleen kende als kapitein Quincy Wyatt.

Noordwaarts gingen we door een bijna ondoordringbare grondgebied...

maar die leken voor mijn gids geen hindernis te zijn.

Maak ze vast, zeeman.

Weet je zeker dat kapitein Wyatt hier is? - De chiqui is zeer dichtbij.

Wat is een chiqui?

Bent u eerder in Florida geweest? - Nee.

Dat dacht ik al vanwege dat sjieke zwaard dat je bij je draagt.

Een chiqui is een huis met rieten dak gebouwd op een eiland.

Het is een huis.

Waarom woont hij daar, en niet in de garnizoen?

Omdat we in Florida.

Doe dat niet, hij is een inwoner van Georgia en is een dienaar van Quincy.

Hallo, Charly.

Een hand schudden van een indiaan is zoiets als water omhoog pompen.

Stap maar in, kapitein.

Deze indianen stinken een beetje.

Het lichaam wordt ingesmeerd met de huid van een stinkdier om insekten te verjagen.

We dreven langzaam door een vreemde en wonderlijke stroom...

kronkelend door een helder groen gebied.

Dit was dus het land waar we voor vochten.

De jungle.

Prachtig.

Mysterieus.

Dodelijk.

Wilt u wat maïs hebben? We hebben nog een lange weg te gaan.

Nee, dank je.

Geloof niet degenen die zeggen dat Seminole-indianen niet kunnen schieten.

Ze hebben geweren en geleerd om goed te kunnen schieten.

Waarom woont de kapitein zo achteraf?

Na wat er gebeurd was met zijn soldaten, heeft hij zich teruggetrokken

Hij vertrouwt niemand meer, behalve zijn eigen mannen.

Ik weet dat je wil vragen wat er gebeurd is, maar dat is niet aan mij om dat te doen.

En ik zou het ook maar niet aan Quincy zelf vragen.

Ondanks dit, was m'n nieuwsgierigheid gewekt.

Wat voor officier was die man die het leger gediend heeft?

Maar met de hete zon op mijn hoofd begon die vraag te verdwijnen.

Toen de beek zich verbreedde tot een lagune...

gelegen tussen lucht en water...

verscheen er een eiland.

Glimmende als een juweel in het gezicht van de jungle.

En daarin, de chiqui van kapitein Wyatt.

Hallo, Hank.

Zie je wat ik bedoelde?

Dat heeft hij wel gehoord.

Hij wil weten wat het is.

Dit is de eerste keer dat hij er één ziet en ook iemand als jij.

Wat een leuk kind.

Behoort hij tot de Creek-Indianen?

Hij is de zoon van kapitein Wyatt.

Sorry.

Waarom?

Niets, alleen dat...

Waar is zijn squaw? Ik kijk ernaar uit om haar te ontmoeten.

De vrouw van de kapitein was geen squaw, luitenant.

Ze was een Creek-prinses, de dochter van het opperhoofd...

maar je zal haar nooit ontmoeten.

Ze is dood.

Voor het eerst zag ik de man met wie ik samen...

het meest bijzondere avontuur van mijn leven zou beleven.

Quincy Wyatt.

Militair.

Moerasbewoner.

Heer.

Wildeman.

Kijk eens naar die twee adelaars.

Zie je ze?

Quincy keert nooit terug van de jacht zonder hun iets te geven.

Hoi, Quincy. Ik bracht de zeeman die je wil zien.

Luitenant Tufts, USA Navy.

Nog problemen gehad onderweg?

Nee, meneer, we zijn onopgemerkt gebleven.

Hoeveel tijd kost het om je boot over het land naar het meer te komen?

Voordat ik je dat antwoord, meneer, wil ik zeggen dat het een eer is.

Waarom?

Mijn boot heeft slechts ruimte voor 40 man.

Oké. Dat zijn de mannen die overbleven van mijn peleton.

40 mannen die naar Florida gaan en die de vesting willen veroveren?

Dat is zelfmoord.

Misschien, maar iemand moet de levering van wapens aan de Seminoles stoppen.

Zolang die vesting er nog staat, blijven de Indianen het krijgen.

Een kleinschalige aanval zal mislukken.

De vesting is gebouwd door Garcia, een grote Spaanse architect.

Het is onmogelijk om het te veroveren met minder dan een brigade.

Wat je zegt is alarmerend. Heb je dit verteld aan generaal Taylor?

Nee, dat deed de Admiraal. De generaal was daar niet blij om.

De admiraal denkt dat de generaal een drankprobleem heeft.

Kan goed zijn, hij was zeker dronken toen hij dit plan bedacht.

Jammer dat u er zo over denkt want ik heb het plan namelijk bedacht.

Wat betreft mijn 40 mannen...

in het moeras zijn ze gelijk aan een brigade.

Als je me wilt excuseren, ik ga me omkleden en gaan we naar het hoofdkwartier.

Nou, ik heb het wel verziekt.

Er zijn wel ergere dingen waar je je hier aan kunt storen.

Kijk naar de andere kant van de lagune.

Daar begint de Everglades.

Dat kan je dood worden als je het gebied niet goed kent

Weet je wat daar zit?

Moerassen die een heel leger kunnen opzuigen en nooit meer terugvindt.

Er zijn hier zeker gevaarlijkere dingen waar je op moet letten.

Jouw zwaard vindt mijn zoon mooi. Hij zou het graag willen hebben.

Ik begrijp het, ik heb ook een kind van dezelfde leeftijd in Boston.

Weet je wat hij wil hebben? Die tomahawk die je draagt.

Leeft de moeder van jouw zoon?

Ja.

Hij is een geluksvogel... heel veel geluk.

Hij houdt veel van dat kind.

Als er iets met hem gebeurt, gaat hij naar dat moeras en je ziet hem nooit meer.

We gingen snel naar het hoofdkwartier.

Ik keek ernaar uit...

om de man te ontmoeten die voorgoed een einde aan de oorlog probeerde te maken.

Generaal Zachary Taylor.

Alles gereed, Quincy? - Alles gereed.

Je kan nog steeds terug als je dat wilt.

Niets zal me tegenhouden, behalve de Seminoles.

Als ze dat niet kunnen word ik een heel belangrijke generaal.

Dat is iets wat ik in mijn gedachte had.

Verover de vesting, Quincy, en dan ben ik aan zet.

Misschien kunnen we vrede in dit gebied onderhand krijgen.

Peleton!

Aantreden!

Rijen van twee!

Ze staan klaar voor de inspectie, kapitein. - Zijn dit de vervangers?

Het beste van het leger. - Ik verwacht niets anders.

Peachtree, ze staan je goed.

Ik hoop ze evenals korporaal Mallory met eer te kunnen dragen, meneer.

Je hebt ze zeker verdiend. - Dank u, kapitein.

Blij je weer te zien, Tibbett.

Ik had hier bijna niet gestaan, maar het is moeilijk me te laten scheiden van een scalp.

Hoe heet je? - James Tasher, meneer.

Al eerder tegen de indianen gevochten? - Ja, op het grondgebied van Black Hawk.

Ik zal niet vragen hoe je daar weg bent gekomen, want je staat hier.

Welke naam luister jij naar? - Soldaat Jessup, meneer.

Allang in het leger?

Ik was gelegerd bij de infanterie van Massachusetts.

Drie jaar geleden, acht maanden en zesentwintig dagen.

Ik zal proberen om je dienstperiode hier te kunnen laten beëindigen.

Luitenant, wat denk je van hen?

Ik zou zeggen dat het soldaten zijn.

Maar ze lijken niet op soldaten.

Misschien niet, maar elke indiaan krijgt parels voor elke scalp van opperhoofd Ocala.

En een hele mand voor Quincy.

En als je met ons meegaat maakt jouw hoofd ook waardevol.

Hoe gaat het Mohair? Eventuele klachten?

Eigenlijk wel, ja. - Het eten is verschrikkelijk...

oncomfortabele matras, de muggen zijn enorm en de sergeant is gemeen.

Hoe weet jij dat, kapitein?

Blij om te horen dat alles goed is, Mohair.

Het ziet er goed uit, Sergeant. - Dank u, meneer.

Laten we gaan. - Ja meneer.

Over de schouder!

Wapens!

Rechtsom!

Voorwaarts!

Wat denkt u nu over deze expeditie?

Dat laat ik wel weten als we daar zijn en we weer terug zijn.

Dat ligt aan uw boot, als dat blijft drijven.

Naar voren, verkenners!

In gezelschap van deze vreemde formatie marcheerden we richting het meer...

om mijn bootje weer te zien.

Daar is Lake Okeechobee, zoals de indianen het noemen. Het grote water.

50 mijl naar de andere kant is het Seminoles gebied.

Nou, het lijkt erop dat hij drijft.

We kunnen, bootsman. - Ja meneer. Hijs het zeil!

Een zwart zeil?

Bij nacht zullen de indianen het niet zien.

Dit plan wordt steeds slimmer naargelang we verdergaan.

Als er problemen komen dan proberen we hier terug te keren.

De boot zal morgenvroeg ons hier oppikken.

Laat sporen achter.

Ruik je het?

Paarden.

De baai is daar, dus is de vesting daar ergens.

Ik ben al berekeningen aan het doen.

Ik denk dat we ongeveer acht mijl ten noorden afgedwaald zijn.

Laten we gaan kijken.

Ik kan beter mijn berekeningen herzien.

Als ik die muren zie, moet ik mijn berekeningen ook maar herzien.