The Substitute (El suplente)

คนที่ได้อ่านแล้วช่วยตอบคำถามคนที่ยังไม่ได้อ่าน

แล้วก็เสนอข้อเขียน

เพื่อให้เป็นคำเชื้อเชิญให้อ่านนะครับ

ผมขอมอบเวลานี้ให้ลูซิโอ

ขอบคุณมากนะ มาร์ติน

ผมอ่าน…

"ผมเดินทางในอากาศ

โดยได้รับจูงมือ

โดยลมหายใจ

ของทูตสวรรค์ซึ่งยืนยัน

ที่จะค้นหาสิ่งที่เป็นของของเขา"

ผมนึกถึงสิ่งที่มาร์ตินพูดไว้เมื่อนานมาแล้ว

ว่าให้คิดถึงช่วงเวลานี้

ซึ่งภาษาถูกทำให้เป็นมาตรฐาน มากกว่าอดีตที่ผ่านมา

แต่การสื่อสารที่มากเกินไป

กลับแบ่งแยกพวกเราออกจากตัวเอง

ผมคิดถึงความสำคัญของการเขียน และการอ่านวรรณกรรมทุกวันนี้

ผมมองเห็นความขัดแย้งนะ

เราเขียนให้ใครอ่าน

แล้วทุกวันนี้ใครอ่านวรรณกรรม

โอเค ขอบคุณนะ ลูซิโอ

ฉันแน่ใจว่าเดี๋ยวพวกเขารีบไปหาซื้อกันแน่

ใช่มั้ย

- คุณยอฉันเต็มที่เลย - ผมชมจากใจจริง

ขอบคุณมาก

ผมชอบมากเลยนะ มาริ

- ขอบคุณ - ผมแปลกใจเลย ในทางที่ดีนะ

- ต้องดีอยู่แล้ว - ฉันแอบกลัวนิดๆ นะ ที่คุณอ่าน

ทำไมเหรอ

เพราะคุณดุ

- นี่ มาริเอล่า - โธ่

- ทำไม - นายไม่เคยชอบอะไรทั้งนั้น

- เหรอ - โธ่ มาร์ติน

นายแหละพวกบ่อนทำลายวรรณกรรมอาร์เจนติน่า

อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบ

อย่าเปรียบเทียบเหรอ เราเพื่อนกันทั้งนั้น

- ถ้ามันไม่ดี… - คุณชอบจริงๆ เหรอ

ชอบมากเลย มาริ ผมพูดจริง

- เยี่ยม - ใช่

- ตอนนี้นายเขียนอยู่รึเปล่า - พยายามอยู่

เขาค่อยๆ เขียนน่ะ

- ชอบหยุดพัก แล้วก็กลับไปเขียนต่อ - ฉันไม่ใช่พวกอัจฉริยะเหมือนเธอ

แต่ตอนนี้คุณมีเวลาเขียนแล้วนะ

เดี๋ยวเขาก็คิดออก

ไม่อยากเชื่อเลย ใครเชิญเขามานะ

ฉันเชิญเขาเองแหละ ฉันไม่เชิญเขาไม่ได้หรอก

คุณเชิญเขามาทำไม มันทำให้ผมรู้สึกอึดอัด

ขอร้องนะ

ลองใช้โอกาสนี้คุยกับเขาให้เข้าใจ

คุยเรื่องอะไร

เราจะคุยกันเรื่องอะไร เขาเคยหักหลังฉันมาแล้ว

ไม่ใช่นะ เขาชนะคุณในการแข่งขัน

คุณเลือกที่จะเข้าข้างเขาเหรอ

การได้เป็นอาจารย์ ไม่ช่วยคุณแก้ปัญหาชีวิตหรอกนะ ว่ามั้ย

- โอเค - อะไรเหรอ

ผมไม่อยากทำให้งานคุณกร่อย

- ขอบคุณ - ผมต้องไปรับซอล

ดีเลย เธอจะได้เข้านอนแต่หัวคํ่า

บ๊ายบาย

มาริเอล่าที่รัก

ขอต้อนรับนะ เป็นไงบ้าง

ขอบใจนะ

- ผมมาช้าไปหน่อย โทษที - ไม่เป็นไร

อรุณสวัสดิ์ครับ

ห้องธุรการอยู่ไหนครับ

- ชั้นบนค่ะ เดินตามโถงทางเดินไปเลย - ขอบคุณครับ

เซ็นตรงนี้ด้วยค่ะ

ได้ครับ

- นี่ครับ - คุณได้รายชื่อนักศึกษารึยัง

- ยังเลยครับ - เดี๋ยวฉันเอามาให้

อาจารย์การ์เมนเดีย

มาลำบากมั้ยคะ ฉันอามาเลีย

อามาเลีย สวัสดีครับ

- ไปที่ชั้นเรียนกันเลยค่ะ - ผมรอรายชื่อเรียนอยู่

- ครับ - พ่อคุณเป็นยังไงบ้าง

รักษาตัวอยู่ครับ

เราทุกคนเป็นห่วงเขากันนะ

ครับ แต่เดี๋ยวเขาก็หายดี

แน่นอน เขาหายดีแน่ๆ ฉันเองก็เคยมีประสบการณ์มาแล้ว

แล้วเขาก็เป็นนักสู้ด้วย

ถ้าโรคร้ายมันฆ่าเราไม่ได้ มันก็ทำให้เราแกร่งขึ้น

นั่นคือสัจธรรม

ครับ

- ขอบใจนะ เราไปกันเลย - ครับผม ขอบคุณครับ

แย่หน่อยที่บางครั้งมันก็เป็นแบบนี้

บางครั้งอาจารย์ก็ไม่มาสอน

เห็นมั้ย

เด็กๆ พวกนี้ก็เลยไม่มีใครสอน

ครับ

ใช่

สวัสดีทุกคน

สวัสดี

เป็นไงกันบ้าง

นี่คืออาจารย์การ์เมนเดีย

เขามาสอนแทนอาจารย์ยาร์โคว์สกี

- สวัสดีทุกคน - สวัสดีค่ะ/ครับ

นี่รายชื่อนักเรียน

- ขอบคุณครับ - ต้องการอะไรก็บอกฉันล่ะ

โอเค

ขอบใจนะ

มีใครตอบได้มั้ยว่างานวรรณกรรมมีไว้ทำอะไร

ใครก็ได้

มีไว้เพื่อกล่อมให้เราหลับ

มีใครจะตอบอีกมั้ย

เธอชื่ออะไร

- คาเรน - คาเรนเหรอ

- ค่ะ - มีคำตอบมั้ย

- หนูไม่อ่านหนังสือ - ไม่ชอบอ่านหนังสือเหรอ

ไม่ชอบเลย

เอ้อ…

ว่าไง

วรรณกรรมเอาไว้ใช้เล่าเรื่องราวค่ะ

เธอชื่ออะไร

- มาโยมิ - มาโยมิ

เธอตอบถูกนะ

แต่เราไม่ได้ใช้วรรณกรรม เพื่อการเล่าเรื่องราวอย่างเดียว ใช่มั้ย

- เธอชื่ออะไร - ดิแลนครับ

เธอคิดว่าวรรณกรรมมีไว้เพื่ออะไร

ไม่มีประโยชน์อะไร

พูดดังอีกนิดซิ ดูว่าเพื่อนเธอจะตื่นมั้ย

ฉันบอกว่าวรรณกรรมไม่มีประโยชน์อะไร

เกือบตื่นแน่ะ

เกือบตื่น

โอเค เพื่อนของพวกเธอบอกว่า วรรณกรรมไม่มีประโยชน์อะไร

ซึ่งครูก็เห็นด้วยนะ

วรรณกรรมไม่มีประโยชน์อะไรกับเรา

มันไม่มีประโยชน์ ใช้ทำอะไรไม่ได้เลย

กินก็ไม่ได้ เอาไว้ดมก็ไม่ได้ เอาไปซื้อของก็ไม่ได้

ใช่มั้ย พูดง่ายๆ ก็คือมันไม่ใช่สิ่งจำเป็น

ถ้างั้นเรามาที่นี่กันทำไม เรามาทำอะไรกัน

- เธอชื่ออะไร - เควิน

เควิน

เรามาแสดงความคิดเห็น เกี่ยวกับชั้นเรียนของเรากัน

โอเค หยิบกระดาษมาคนละแผ่นแล้วก็เขียน

สิ่งที่ชอบและสิ่งที่ไม่ชอบ

อย่าลืมเขียนชื่อด้วยล่ะ

อย่างเช่น "ผมชื่อดิแลน ผมชอบแทรป และผมไม่ชอบวิชาที่คุณสอน"

ทำนองนั้น เยี่ยมมาก ดิแลน

ขยายความอีกนิดก็ดีนะ แต่แบบนั้นแหละ

ขอโทษครับ ห้องพักอาจารย์อยู่ไหนครับ

- สวัสดีค่ะ เดี๋ยวฉันพาคุณไปเอง - ดีเลยครับ

ฉันจะแนะนำให้คุณรู้จักครูคนอื่นๆ ด้วย

ฉันชื่อคลาร่า สอนวิชาชีวะ

- ยินดีต้อนรับนะ - ขอบคุณ ผมลูซิโอ ครูสอนแทนวิชาวรรณกรรม

ใช่ ฉันรู้ว่าคุณเป็นใคร

งั้นเหรอครับ

คุณคือลูกของชิเลี่ยนไม่ใช่เหรอ

ใช่ครับ

สวัสดี

- เป็นไงกันบ้าง - สวัสดี

นี่ลูซิโอ เขามาสอนแทนอานิบัล

- สวัสดี - ขอต้อนรับนะ ลูซิโอ ผมชื่อนันโด

- สบายดีนะ - มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ

- อรุณสวัสดิ์ - ดื่มชาหน่อยมั้ย

ดีเลย ขอบคุณ

เอาถ้วยมารึเปล่า

- ผมไม่ได้เอามา - เราพอมี

โอเค ขอบคุณ

ฉันชื่อฟลอเรนเซีย ขอต้อนรับนะ

- เป็นไงบ้าง - ก็ดี

- มาเทียส นาเดีย โฮเซ่ - สวัสดีค่ะ

- คุณเคยอ่านฟากุนโดของซาร์เมียนโตมั้ย - เคยครับ ความศิวิไลซ์กับความป่าเถื่อน

ขอต้อนรับสู่ความป่าเถื่อน

- ให้ตายสิ - นี่อย่าทำให้เขากลัวสิ

เรามีอาหารด้วยนะ ถ้าคุณอยากกิน

- เยี่ยม - ตักกินได้ตามสบายเลย

คาบแรกเป็นไงบ้าง

ก็ดี

ตอนแรกวุ่นวายหน่อย แต่ตอนหลังก็เรียบร้อยดี

เห็นได้ชัดว่าที่นี่ไม่ใช่มหา'ลัย

ไม่ใช่เลย

โอเค เดี๋ยวก่อน

เราทิ้งไว้ให้คุณจัดการละกัน

โอเค งั้นก็ไปได้แล้ว

รีบไปเลย

- เรากำลังไปแล้ว - รีบไปเลยนะ

- มีเรื่องอะไรเหรอพ่อ - ไม่มีอะไร

- มีปัญหาอะไร - จอนนี่

เปิดท้ายรถเลย ขอร้องนะ

- มีอะไรเหรอพ่อ - เปิดท้ายรถ

- พ่อไม่อยากได้สีพวกนี้ - มีอะไรครับ

ยกขึ้นรถไปเลย

- เร็วเข้า - ใครส่งมาเหรอ

- ไม่เป็นไร ผมยกเอง - โอเค

เปิดท้ายรถเลย

นั่นแหละ ยกไปให้หมดเลยนะ

พ่อจะตั้งโต๊ะตรงนี้ ห้องนํ้าก็กำลังซ่อมอยู่

เหลือแค่ต้องทาสี

งั้นทำไมพ่อไม่รับสีที่มีคนบริจาคให้ล่ะ

พ่อไม่อยากยุ่งกับไอ้สารเลวนั่น

- ใครเหรอ - อัลโมส เดอะด็อก

- เขาเป็นใครเหรอ พ่อถึงได้กลัวเขา - พ่อค้ายา

- อ้าว ดูสิ - พ่อค้ายาเหรอ

ดูครัวใหม่ของเราสิ

เป็นไงบ้าง

- สวัสดี โรเบอร์โต้ - อาหารอร่อยใช่มั้ย

- สวัสดี - ดีมาก

สวัสดีค่ะ

พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย พ่อจะทำอาหารเลี้ยงได้วันละ 100 คนเลย

- แปลกใจจริงๆ - ครูมาทำอะไรที่นี่ครับ