At Last the 1948 Show

Staat u allen op...

dan zingen wij hymne 264.

Alstublieft?

84 dan, dat is ook een leuk deuntje.

106 dan, die vinden jullie altijd leuk.

Oké dan, twee coupletten 46 en dan naar huis.

Eén couplet?

Wil er alsjeblieft iemand iets zingen?

Jawel, daar is ie dan: At Last The 1948 Show...

als altijd aangekondigd door de lieftallige Aimi Macdonald.

Hallo, allemaal. Ouderen, jongeren, blije mensen, trieste mensen...

gelukkige en treurige mensen, mensen met spijkers door hun lijf...

Maar nu eerst een sketch.

Wegwezen. Als je niet betaalt, laat ik je gewoon gek worden.

Al die debielen... Ach, goedenavond.

Ik moest hier naar binnen. -Prima, ik ben dr. Gilbert.

Mijn naam is Gibbonhouding.

Oh, pardon. Plast u in bed? -Pardon?

Plast u in bed? -Toen ik...

Ga maar op de stoel zitten, je weet maar nooit.

U verkeert dus onder de indruk dat u Kenneth Wolstonholme bent?

Denkt u dat u Kenneth Wolstonholme bent?

Daar heb ik er namelijk al vijf van, en ik kan ze niet uit elkaar houden.

Waarom Kenneth Wolstonholme? Nou ja, je bent gek of niet.

Uw naam? -Gibbonhouding.

Mogelijk zo gek als een deur.

Zegt u eens wat u dwarszit, maakt niet uit als het heel privé is.

U kunt me gerust alles vertellen, het blijft uiteraard onder ons.

Vanochtend had ik Tony Sullivan, die werkt hier om de hoek.

Hij zat de hele tijd bovenop die kast, de zwanen zaten achter hem aan.

Ik heb er foto's van, of heb ik die nu op de golfclub laten liggen?

Waar was ik gebleven? -Het bleef onder ons.

Wat zijn de problemen? -Het is wel een beetje gênant.

Ik praat er nooit over, want dan word ik uitgelachen.

Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. -ls het al zo laat? Nou ja, ga door.

Af en toe heb ik het gevoel... -Ga door.

Dan denk ik...

Takkewijf.

Sorry, u zei? Even ontspannen, in godsnaam.

Ik heb het tegenwoordig vaak als ik een meisje tegenkom...

Meneer Biddecombe is in paniek. Kan hij om zes uur langskomen?

Zeker niet, hij kan de pot op. Straks geef ik hem nog aan.

Viespeuk. Altijd aandacht trekken, billenkoek kan hij krijgen.

Sorry, ga door.

Ik ontmoet tegenwoordig weleens meisjes via m'n werk en op feestjes.

Maar ik durf ze niet te vertellen...

Kom op, niet om de hete brei heen draaien.

Soms denk ik... -Vijf guineas per uur, en nog niks.

Wat is er nou? Al dat gemompel, er komt geen zinnig woord uit.

Je bent net zo gestresst als die andere gekken. Steeds hetzelfde gezever.

Het is zo saai, ik word er gillend gek van.

Kun je me nou in godsnaam één keer duidelijk uitleggen...

wat er aan de hand is?

Volgens mij ben ik een konijn.

Achterlijke gek, natuurlijk ben je geen konijn.

Konijnen hebben toch van die lange oren?

Die zijn er net af gevallen.

Als je nog één keer zegt dat je een konijn bent, krijg je een lel.

Ik ben een hond. -Mooi, volgende week gaan we verder.

Terwijl ik dat deuntje speelde...

zijn er in China 45 kinderen geboren.

En dan nu de kinderen in India.

Binnen.

Wilt u thee? -Nee, ik wil je gewoon even spreken.

Je komt hier al jaren thee brengen, dus je zult er wel van opkijken...

dat ik de baas van de geheime dienst ben.

Nee hoor, het staat op de deur. -Dat houden we even onder ons.

Ik wil je graag om een kleine dienst vragen.

Ik wil graag dat jij het Kremlin in brand steekt.

In Moskou? -Ken je nog een ander Kremlin?

Daar hebt u toch spionnen voor?

Wat moet ik daar nu op zeggen?

Nee.

We hadden er een heleboel, maar die zijn een beetje dood.

Daarom heb ik jou geselecteerd. Grote klasse, goed werk.

Je krijgt uiteraard een paar blikken paraffine mee.

En de lucifers...

Die hebben ze in Moskou ook wel. -Ik heb een doosje bij me.

Hartstikke goed. Ik heb duidelijk de juiste man uitgekozen.

Een man met lucifers. Nou, succes dan maar.

Hoe kom ik in Moskou?

Daar zeg je zo wat, niet aan gedacht. Gut, wat spijt me dat nou.

We droppen je vanuit een vliegtuig. -Aan een parachute?

Nee, maar er staat een trampoline voor je klaar. Hoop ik.

Moskou ligt aan zee... -Ik vrees van niet.

Dit is een oude kaart, maar dat geeft niks.

Je vertrekt hier, dan vliegen jullie over Gallië...

en jij wordt even ten noorden van het Heilige Romeinse rijk gedropt.

In St. Petersburg, het huidige Moskou. Toch aan zee dus.

Zo dan, aan de slag. Succes ermee.

Moet ik geen vals paspoort hebben?

Natuurlijk, heel scherp. Dat ligt vast in de dossierkast.

In de map met de V.

Vreemd, er ligt niets. -En bij de P?

Hoezo? -De P van paspoort.

Heel slim.

Raar, er zit een konijn in. -Blijkbaar verdwaald.

Het is een haas, dus die gaat bij de H.

De H ook weer bijgewerkt.

Eén paspoort, op naam van Stephanopoulos.

Dat is een Grieks paspoort. -Is dat zo? Wacht maar even.

Russisch paspoort. Zo gepiept.

Even die foto bekijken. Frons eens een beetje, en lach eens wat.

Even dat litteken en die wrat.

Zo, jij kunt aan de slag. Veel...

Bijna vergeten. Kun je vechten? -Nou, niet echt.

Tompkins?

Laat deze meneer eens wat vechttechnieken zien. Iets met een mes.

Alsjeblieft. En nu moet je mij uit de weg zien te ruimen.

Moet dat echt? -Kom maar op, doe je best.

Kon dat ermee door? -Helemaal prima. Jammer, Tompkins.

En dan je uitrusting. Eens even kijken.

Weet je wat dit is? -Een horloge.

Mooi. Weet je hoe het werkt? -Volgens mij wel.

Nog beter. En wat is dit? -Dat is hetzelfde horloge.

Inderdaad. Maar wel shockproof.

Slipje. Zie je wel, totaal niet geshockeerd.

Alsjeblieft. Wat zeggen we dan? -Dank u.

Een pen, om ondersteboven te schrijven.

En een bord, om ondersteboven op te schrijven.

En dat dit nog. -Waar is dat voor?

Dat brengt geluk. Succes, vergeet je paraffine niet.

Eén vraagje nog. Wat gebeurt er als ik omkom?

Geen paniek, mevrouw Tompkins kan ook thee zetten.

Eigenlijk ben ik heel aardig.

Die posse zit ons op de hielen. We moeten hier weg.

Langs Dodemansbuik aan die kant, door de Lijkenkloof daar...

over de Knekelberg, door de Galgvallei naar de Bloedbadrots.

Nee, we nemen de toeristische route.

Iedereen zingt weleens als hij in de put zit.

Ik in elk geval wel. Van dit liedje word ik altijd vrolijk.

Het is aan mij opgedragen.

ik ben dol op de lieftallige Aimi Macdonald