Viva l'Italia!

Honderd jaar geleden was Italië geen verenigd land zoals het nu is.

Het was verdeeld in afzonderlijke staten,

geregeerd door onafhankelijke heersers of buitenlandse onderkoningen,

van wie de meesten tevreden waren met de gang van zaken.

De koning van het Sardijnse Piemonte, echter, genaamd Victor Emmanuel,

hadden grotere ambities.

Aangemoedigd door zijn premier, Cavour,

hun idee was om Italië onder hun eigen heerschappij te verenigen.

Om dit te doen, zouden ze Venetië moeten veroveren,

de centrale statenband die in handen was van de paus in Rome,

en het koninkrijk Napels en Sicilië in het zuiden.

Dit koninkrijk had als heerser de Bourbon Frans II.

Hij was jong en goedhartig,

maar machteloos in de handen van corrupte premiers en generaals.

Overal in zijn koninkrijk wilden mensen zijn regering afwerpen

en zich verenigen met de noordelijke staten.

Of het nu in een koninkrijk of een republiek was, was niet belangrijk,

als Italië maar vrij en één kon zijn.

In Palermo, de hoofdstad van Sicilië,

verzamelde zich een groep samenzweerders in de kelder van een klooster

op een vroege ochtend in de lente,

wachtend op het begin van de opstand die tot vrijheid zou leiden.

Hoe laat is het? - Jij hebt het horloge, nietwaar?

Het is nu tien minuten over zes.

Hoe laat is de zonsopgang?

De koster gaat ons bij zonsopgang een signaal geven.

Ik weet het maar...

Luister.

Hij komt eraan.

Het klooster is helemaal omsingeld. - Wat?

We zijn omsingeld.

Omringd door wie? - Politieagenten, spionnen, soldaten.

Ja, laten we hier ondergedoken blijven. Op deze manier zijn we veilig.

En de rest van hen die wachten op het signaal om te beginnen,

die van Ballarò en die van Santa Anna? - Wat moeten we dan doen?

Laten we allemaal vertrekken.

Jij gaat ons voor naar de klokkentoren en begint te bellen.

Het plein is niet groot. Als het ons lukt de

spionnen en soldaten te verrassen, kunnen we

de straat op en kunnen we mensen ertoe aanzetten

zich bij ons aan te sluiten. Laten we gaan!

Kom op! - Weg met de Bourbons!

Sst! Wees stil!

Sluit het luik. - Haast je! Schiet op. Snel! Kom op.

Breng de vlag mee. Ga aan de slag.

Haast je!

Jij, ga met de koster naar de klokkentoren en snel!

Deze kant op. - We gaan naar de binnenplaats.

Kom op. Haast je!

Luid de klokken!

Hang de vlag uit!

Jij daar! Klaar!

Vooruit! Vooruit!

Snel!

Vuur!

Kom op mannen!

Ginder!

Schiet hem neer!

Aandacht!

Juist, over gezicht!

Eerste rang, kniel!

Klaar... richten...

vuur!

Ik ben niet dood. Ik heb het recht om vrijuit te gaan.

Nu ben je vrij!

De kreten van deze martelaren naar vrijheid en nationale eenheid

mochten niet onopgemerkt blijven.

In Genua had een man genaamd Giuseppe Garibaldi ze gehoord.

Garibaldi had al vele veldslagen geleverd ten koste van het verenigde Italië.

Hij had korte tijd meegeholpen aan de oprichting

van een republiek met als hoofdstad Rome.

Maar de krachten van de reactie en zelfs Cavour

had spoedig een einde gemaakt aan dat korte moment van vrijheid.

Nu was Garibaldi voorzichtiger in zijn daden.

En toch kon hij de betekenis van de samenzwering in Palermo niet negeren.

Hij begon omringd te worden door aanhangers van de Italiaanse eenheid,

aan bepaalde mannen die eerder met hem hadden gevochten,

maar die nu in andere legers zaten.

Hij stuurde zijn vertrouwde agenten erachter

te komen welke bereid waren alles achter te laten

en opnieuw met hem te vechten.

Hier is hij. We hebben hem meegenomen.

O, Giuseppe Bandi. Het is goed om je te zien.

Ik ben blij dat het goed met u gaat, generaal.

Hallo, Nino. - Hallo hallo.

Ik kan me voorstellen dat Gusmaroli je heeft verteld waarom je hier bent.

Nee. - Ga dan zitten.

Ik zat in een café in Alessandria toen ik hem voor me zag staan.

'De generaal wil je, zei hij. Kom op.' Hij stond niet eens toe dat ik naar huis ging.

Hij sleepte me naar het station, duwde me op de eerste trein, en hier ben ik.

Mag ik nu gaan, generaal? - Ja.

Bixio.

Hebt u nooit het contact verloren met uw reisgenoten in Siena?

Natuurlijk niet.

Dan moet je daarheen gaan om rekruten te maken.

Ga helemaal door de vallei naar Umbrië.

Overwin iedereen die mogelijk is.

Ga verder naar Perugia om erachter te komen of de

bevolking van Perugia bereid is voor de vrijheid te vechten.

Maar om dit te kunnen doen, zeg je: "Ik heb geld en vuurwapens nodig."

Nou, generaal, om dat allemaal te doen zonder geld en wapens...

Wat zeg je?

Willen die mensen onze hulp of niet?

Als ze het echt willen, zijn een paar stokken en stenen voldoende.

Natuurlijk zou het voldoende zijn als jij de boel regisseert.

Je bedoelt dat je niet wilt gaan? - Waarom ga jij niet?

Ik wil mezelf niet in kinderverhalen zien, mensen horen zeggen

dat ik uit verwaandheid tegen Garibaldi heb gelogen.

Gezegende Florentijnen!

Niets en lafaards!

Luister niet naar hem. We weten allemaal hoe hij is.

Het lukt hem nooit om lang kalm te blijven.

Hoe dan ook, op dit moment is hij alleen

nuttig om elders de aandacht te trekken.

We zullen er morgen over praten. - Ja, generaal, maar...

Wilt u er ook voor zorgen dat u uw adres achterlaat?

Maar vannacht moet je daar slapen, op die bank.

Om je de waarheid te zeggen, ik moet terug gaan naar Alessandria.

Als ik niet op de kazerne kom, word ik als deserteur beschouwd.

Maak je geen zorgen.

Je blijft bij mij.

Weet je waar we heen gaan? - Nee, generaal.

We zijn op weg naar Sicilië.

Sicilië!

Palermo is verrezen.

De opstand verspreidt zich over het eiland.

Het Bourbon-koninkrijk valt uiteen.

En dan leiden alle wegen naar Rome.

Ik weet niet hoe een weg door Sicilië de meest directe kan zijn.

En ik betwijfel of dit de meest vloeiende weg is.

Italianen, de Sicilianen strijden tegen de vijanden van Italië voor Italië.

Italianen, iedere burger heeft de plicht hen

te hulp te komen, met woorden, wapens en geld.

Bovenal met beslissingskracht.

Een schare dappere soldaten, mijn beproefde

metgezellen op het veld van hevige strijd,

marcheren met mij mee voor de redding.

Italië weet wie ze zijn.

Het zijn dezelfde mannen die ons nooit in de

steek hebben gelaten in het uur van gevaar.

Oprechte en moedige kameraden.

Ze hebben hun leven gewijd aan hun thuisland.

Ze zullen haar hun laatste druppel bloed geven zonder de

gedachte aan een andere beloning dan een smetteloos geweten.

"Italië en Victor Emmanuel!"

Dat was hun kreet toen ze de Ticino overstaken.

"Italië en Victor Emmanuel!"

zal de lucht van Sicilië vullen van grot tot bergtop.

Bij deze noodlottige oproep tot oorlog, die weerklonk

van de noordelijke gebieden van Italië tot aan Rome zelf,

de wankelende troon van tirannie zal vallen, en voor één man

zullen de moedige zonen van Sicilië triomfantelijk opstaan.

Te wapen! Voor eens en voor altijd een einde maken aan deze eeuwige ellende.

Laat het een bewijs zijn deze woorden , O Romeinse kinderen,

dat jullie leven zo, ons Italië, geen leugen is geweest.

Hoera voor Garibaldi!

Pardon, ik ben een krantenman. Het is urgent.

- Ik was hier eerder dan jij. - Ja, alsjeblieft.

Een ogenblik alstublieft.

Luister naar wat er in dit telegram staat.

'Times, Londen. Garibaldi ging vanavond aan

boord met een leger van duizend vrijwilligers

"op twee schepen heeft Bixio gevorderd. Stop.

'Geloof dat de generaal zich wil richten op Sicilië. Stop.

“De gevoelens in diplomatieke en politieke kringen lopen hoog op. Stop.

- "Zal details sturen." - Snel! Zend het vóór de anderen.

De mars naar Italiaanse eenheid was aan de gang.

In heel Italië, in heel Europa hielden mensen hun adem in van spanning.

Cavour en Victor Emmanuel waren niet op de hoogte gebracht van de aanval op Sicilië.

Hoewel Garibaldi de naam van de koning als strijdkreet had gebruikt,

zou hij nog steeds trouw zijn aan de monarchie als hij Sicilië veroverde?

Uit Napels, de jonge Bourbon-koning

stuurde een van zijn oudere en zogenaamd meer ervaren generaals, genaamd Landi,

om de duizend vrijwilligers te ontmoeten en ze tegen te houden

van het verlenen van hulp aan de patriotten in Palermo en het hele eiland.

Ik ben gekomen om Uwe Excellentie alles te vertellen wat we hebben kunnen leren.

De bandieten gingen op 11 mei tegen de middag van boord in Marsala.

Dat weet toch iedereen!

Hun leger bestaat uit ongeveer duizend man, waarvan de meesten gewone burgers zijn.

Ze zeggen dat enkelen vreemde uniformen dragen,

maar gewone burgers zijn het nog steeds.

En er wordt gezegd dat ze onder bevel staan ​​van een bepaalde...

- een zekere Gallubardo... Garubardo... - Ah!

- Ze weten niet zo zeker hoe hij heet. - O ja, dat is zo. Garibaldi!

Uwe Excellentie weet dan alles, hè?

Maak je geen zorgen over wat ik weet. Vertel me alsjeblieft wat je weet!

Oh, ze zijn slecht bewapend, Excellentie. Dat kan ik garanderen.

Ze hebben twee hele oude kanonnen en een paar grote kanonnen, zelfs veel ouder.

Ze laadden ze op karren die ze in Marsala verkochten,

en nu hebben ze problemen met het vervoeren ervan.

Ja meneer. En gisteravond sliepen ze in.

Rampingallo op het land van Baron Mistretta.

Zijn neef, Antonio Fortes, is zijn naam, Excellentie, en

ik zal hem oppakken, Excellentie.

Als de tijd rijp is voor verraders.

Hoe dan ook, deze Fortes gaven ze genoeg voorraden voor de hele week.

- En waar zijn ze nu? - Op weg naar Salemi, Excellentie.

- Vertel je de waarheid? - Excellentie, mijn erewoord.

Dit is waar ze zijn, generaal.

Adamo! Adamo!