Redemption

Η ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ

Ρωσία, στο δρόμο προς τη Μόσχα.

Οι Τσιγγάνοι, χαρούμενοι, ανέμελοι, περιπλανώμενοι.

Μοναδικός τους νόμος, η ελευθερία.

Τα χέρια σου δείχνουν πολλά μυστήρια.

Θα έχεις πολύ μεγάλη ζωή.

Βλέπω έναν σκοτεινό άνδρα.

Πάντα βλέπουν έναν σκοτεινό, αγαπητή μου.

Ένας σκοτεινός άνδρας, ναι!

Θα γίνει άνδρας σου.

Θα παντρευτώ αυτόν τον άνδρα και είναι σκοτεινός όσο και ο ήλιος.

Ένας σκοτεινός άνδρας θα γίνει ο σύζυγός σου.

Αν συνεχίσεις αυτές τις χαζομάρες, δε θέλω άλλο ν' ακούσω.

- Λέει ανοησίες. Κατεβαίνω να δω το χορό. - Εντάξει, μητέρα.

Ο σκοτεινός άνδρας θα γίνεις άνδρας σου.

Πρέπει να βάψω τα μαλλιά μου, καλή μου.

- Όχι, μ' αρέσουν έτσι ακριβώς όπως είναι. - Αυτό έχει σημασία τελικά.

Έρχεται ο Φέντιορ Προτάσοφ!

- Φέντιορ, πόσο χαίρομαι που ήρθες! - Κι εγώ χαίρομαι που γύρισα.

- Βλέπεις πόσο σ' αγαπούν; - Κι εγώ τους αγαπώ.

Να ξέρεις, κατά βάθος είμαι μισός Τσιγγάνος.

- Θες ένα τραγούδι; - Ναι.

- Τραγουδήστε την Μπάρνια! - Τραγουδήστε την Μπάρνια!

Φέντιορ!

- Φέντιορ! - Ναι;

Πιάσε!

Μα τω Θεώ, άξιζε να πηδήξω τη φωτιά χάρη σου.

Αλήθεια το λες;

Θέλω ένα φιλί.

Μην είσαι ανόητος τότε, πάρ' το!

Με συγχωρείτε.

Είναι έθιμο εδώ ένας ξένος να προσφέρει λουλούδια σε μια κυρία απόψε.

Και δεν πρέπει ν' αρνηθείτε, επισείει θανατική ποινή.

Ποτέ δεν βρήκε καλύτερη εφαρμογή το έθιμο από τούτη εδώ την στιγμή.

Με συγχωρείτε...

- Φέντιορ! - Βίκτορ.

- Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω! - Κι εγώ.

Τι έχω χάσει, πώς και είσαι εδώ;

- Σύστησέ με στην κυρία. - Φυσικά. Καλή μου...

Ο Φέντιορ Προτάσοφ. Η Ελίζαμπεθ Αντρεϊόβνα.

- Χαίρω πολύ. - Η αρραβωνιαστικιά μου.

Χαίρω πολύ.

Είναι η πρώτη μας επίσκεψη σε καταυλισμό Τσιγγάνων.

- Έρχεστε συχνά εδώ; - Ναι, πολύ συχνά.

Κάτι στη ζωή τους με συναρπάζει.

Το παρατήρησα.

Σας διαβεβαιώ δεν έχω ξαναδεί αυτό το κορίτσι στη ζωή μου.

- Απλά ακολουθούσα το έθιμο. - Υπό το φόβο της θανατικής ποινής.

Τι ανοησίες είναι αυτές που λέτε;

Κάποιες όμορφες ανοησίες. Κοιτάξτε, νάτη και πάλι.

Ώστε αυτό σε φέρνει εδώ!

Έχεις καλό γούστο, έτσι Φέντιορ;

Αλλά όχι τόσο καλό όσο το δικό του.

Ευχαριστώ πολύ.

Πάντα είχες την έφεση να λες το σωστό, ναι;

- Και να κάνω το λάθος. - Όχι καλέ!

Μα ακούστε!

Αυτό είναι! Αυτό είναι που με φέρνει εδώ.

Όμορφο, αλλά βάρβαρο.

Τότε κι εγώ είμαι βάρβαρος.

Ξέρετε, πάντα ορκίζομαι ότι δε θα περάσω κι άλλο χρόνο με τους Τσιγγάνους.

Αλλά κάτι στη μουσική τους με τραβάει πάλι πίσω.

Δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα, καλύτερα να πηγαίνουμε.

Ο Φέντιορ Προτάσοφ, η κυρία Άννα Παβλόβνα.

- Κύριε. - Κυρία.

Μου επιτρέπετε;

- Ελπίζω να σε δούμε σύντομα. - Κι εγώ το ελπίζω.

Και ίσως η παρέα μας, να δαμάσει τον άγριο βάρβαρο;

Μην προσπαθείτε να αλλάξετε κάποιον, εκτός κι αν θέλετε να του φέρετε δυστυχία.

Είμαι σίγουρος ότι αν κάποιος μπορεί να με αλλάξει, σίγουρα θα ήσασταν εσείς. Και...

- Αντίο. - Αντίο.

- Αντίο, Φέντιορ. - Αντίο, Βίκτορ.

- Χάρηκα πολύ που σε είδα. - Κι εγώ πολύ.

- Ο νεαρός ήταν ενδιαφέροντας. - Ναι, ποιος είναι;

Ο Φέντιορ Προτάσοφ, ήμασταν συμμαθητές. Εξαίρετη οικογένεια με χρήματα κάποτε.

Γοητευτικός, καλός χαρακτήρας, αλλά εντελώς ανεύθυνος.

Πολύ όμορφος. Κάνει κάτι;

Τίποτα, αυτό είναι το πρόβλημα του.

Δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός.

Ο κακόμοιρος ο Φέντιορ. Απλά ένας γοητευτικός και καλός μανιακός.

Είναι ελκυστικός!

Μπορ;

Ένα μήνα αργότερα.

Λίζα!

Δεν έπρεπε να έρθεις πάλι ξέρεις.

Δεν έπρεπε ν' ανέβεις πάλι τον τοίχο ξέρεις.

Το ξέρω.

Δεν είναι αμαρτία απλά να βρισκόμαστε.

Λίζα, άνοιξέ μου την πύλη.

- Δεν μπορώ. - Μα απλά βγάλε το μάνταλο.

Τι σημασία θα είχε;

Υπάρχουν περισσότερες από μια πύλες ανάμεσά μας, Φέντιορ.

Ναι...

Μια πύλη μεταξύ μας... που κανείς μας δεν μπορεί ν' ανοίξει.

- Ο Βίκτορ. - Ο Βίκτορ.

Δεν του είναι δίκαιο.

Αυτό σκέφτομαι κάθε ώρα και στιγμή, ότι δεν του είναι δίκαιο.

Μ' αγαπά πάρα πολύ, μου δείχνει όλη του την στοργή, αλλά εγώ...

- Δεν υπάρχει κάτι να ντρέπεσαι. - Μα ντρέπομαι, φοβερά.

Νομίζω ότι είναι ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ.

- Είναι καλός με όλους... - Ναι, αλλά είναι λίγο βαρετός.

Καμία σχέση! Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να μιλάς έτσι γ' αυτόν.

Με συγχωρείς Λίζα, απλά γλίστρησε από το στόμα μου.

Θα φύγω αν συνεχίσεις να μιλάς έτσι γι' αυτόν.

Έλα Λίζα, ξέρω ότι ο Βίκτορ είναι καλός άνθρωπος.

Και ξέρω ότι τίποτα απ' όλα αυτά δεν του αξίζουν.

Μα είναι παράξενο, δεν είναι;

Παρότι το μυαλό μου λέει ότι κάνω λάθος,

η καρδιά μου λέει ότι κάνω το σωστό.

Μα δεν το κάνεις, ούτε κι εγώ.

Συγχώρεσέ με Φέντιορ, αλλά είναι αλήθεια.

Μερικές φορές... εύχομαι να μην σε είχα γνωρίσει.

Κι εγώ εύχομαι κάθε ώρα και στιγμή, να μην είχα γνωρίσει άλλη, παρά μόνο εσένα.

Νομίζω ότι όταν γεράσω, θα θέλω να θυμάμαι ότι μου λες.

Μα δεν πρέπει να ξανάρθεις, Φέντιορ. Δεν πρέπει.

Ποτέ;

Εκτός κι αν κάνω πολύ καιρό να σε δω.

Άρα εννοείς... αύριο.

- Νομίζω ότι κι αυτό θα το θυμάμαι. - Αύριο.

- Δεν πρέπει. - Αύριο.

- Δεν πρέπει. - Αύριο!

Μόνο για ένα λεπτό να θυμάσαι.

Θα το θυμάμαι.

Αύριο.

Και μετά...

Δεν έχεις δώσει υπόσχεση σε οποιαδήποτε γυναίκα;

Όχι.

Δεν έχεις δώσει υπόσχεση σε οποιαδήποτε άνδρα;

Όχι.

Λίζα!

Φέντιορ.

Ένας χρόνος, ειρηνικός, μονότονος, και η αλήτικη καρδιά έγινε ανήσυχη.

Δέκα μαύρο.

Έχω να κερδίσω ποντάρισμα εδώ και μια ώρα.

Αγαπητέ Προτάσοφ, ποτέ δε θα κερδίσεις ποντάροντας μ' αυτόν τον τρόπο.

Ακολούθησε το σύστημά μου, τότε ίσως κερδίσεις.

Αγαπημένε μου φίλε, έχω πολύ καλύτερο σύστημα απ' το δικό σου.

- Το οποίο είναι; - Ποτέ δε θα χάσεις αν το ακολουθήσεις.

Παρατήρησέ με και μετά κάνε το αντίθετο.

Δέκα μαύρο και πάλι.

Τα βλέπεις;

Σερβιτόρε, κι άλλο κρασί σε παρακαλώ.

Αυτή τη φορά, διπλά ή τίποτα.

Θα πατσίσω.

Δεν είναι υπέροχος, Λίζα;

Ήθελες αγόρι και το απέκτησες.

Κι εσύ ήθελες αγόρι.

Μα δε θα απογοητεύομουν όσο εσύ αν ήταν κορίτσι.

Εντάξει, το επόμενο.

Νομίζω ότι θα είμαι απασχολημένη για πολύ καιρό μ' αυτόν.

Λίζα, ξέρεις ότι είναι το μόνο που χρειάζομαι για να συνειδητοποιήσω...

Ότι δεν είσαι τίποτα άλλο από ένα άτακτο αγοράκι;

Ένας ανόητος.

Αγαπημένη μου, ξέρω ότι η ευτυχία μου υπάρχει μόνο δίπλα στο πλευρό σου.

Γελοιοποιήθηκα πολλές φορές, αλλά...

Λίζα, θα το δεις, από 'δώ και στο εξής...

Θα είσαι καλός, έτσι;

Τόσο καλός όσο ήσουν την πρώτη μας χρονιά μαζί.

Καλός;

Θα δεις ότι μέσα στον επόμενο χρόνο θα έχεις δίπλα έναν άγιο.

Καλημέρα.

Συγχώρεσέ με, Λίζα.

Το έχεις πει τόσες φορές!

Σε παρακαλώ, μη μου θυμώνεις.

Φέντιορ, τι θα κάνω τέλος πάντων με σένα;

Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα... εκτός απ' το να με τηγανίσεις στο λάδι.

Το εννοώ, δεν το λέω γι' αστείο.

Λίζα, δεν σου αξίζω.

Σε ποιον αξίζει άραγε να περνάει κάτι αντίστοιχο;

Μα μη μου ζητάς πολλά, Φέντιορ.

Ή από κανέναν άλλον.

Στο κάτω-κάτω της γραφής, όλοι έχουμε τα όρια μας.

Είναι ήδη θαύμα που δεν έχεις σπάσει μέχρι τώρα.

Σκέψου κι εμένα τον φουκαρά που παράτησες για χάρη μου έναν άνθρωπο όπως ο Βίκτορ.

Μη μιλάς έτσι.

- Κι εγώ έχω πληγωθεί. - Αυτό ακριβώς.

Δες τον Βίκτορ, τη μητέρα σου και σένα.

Εννοώ, κοίτα... πληγώνω όλους όσους είναι κοντά μου.

- Δεν είμαι καλός. - Δεν είναι αλήθεια. Είσαι καλός άνθρωπος.

Αλλά μη με πιέζεις παραπάνω, Φέντιορ.

Ό,τι κι αν αισθάνομαι, θα πρέπει να ξέρεις ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε άλλο έτσι.

Είναι αδύνατο για μένα, αλλά και για το μωρό.

Το ξέρω, το ξέρω.

Τρεις το πρωί.

- Να υποθέσω ότι έπαιζες; - Σαν ηλίθιος μεθυσμένος.

- Περίμενα να κερδίσω σήμερα. - Πόσα έχασες;

Πάρα πολλά.

- Θα σου έχω τα χρήματα το πρωί. - Όχι, όχι, δε θέλω να μου δώσεις πάλι.

Έχασα όλα τα χρήματα μου και παίρνω πλέον απ' τα δικά σου.

Είναι εξευτελιστικό, όχι.

Κοίτα, δεν μπορούμε ν' αφήσουμε τον κόσμο να κυκλοφορεί και να λέει...

Την αλήθεια για μένα;

Λίζα, θέλω να είμαι καλός.

Θέλω να είμαι καλός!

Ξέρω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το λέω, αλλά...

αυτή τη φορά θα σταματήσω.

Ορκίζομαι σ' ό,τι έχω και δεν έχω ιερό.

Αν αθετήσω τον λόγο μου πάλι, θα πιω μόνος το ποτήρι της εξαθλίωσης.

- Θ' απαλλαγείς από μένα. - Δε θέλω ν' απαλλαγώ από σένα, Φέντιορ.

- Δε θέλω ν' απαλλαγώ, δεν... - Μα Λίζα, δεν...