Somehow 18 (어쩌다 18)

[ละครเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ เปิดตัวนักเขียนบท]

หนูอยากตาย ทำไมไม่ปล่อยให้หนูตายๆ ไปซะ บอกให้ปล่อยไง

ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วไง

คุณหมอคะ

- หนูไม่อยากอยู่แล้ว - เพศหญิงอายุ 17 ปี

พยายามแขวนคอตัวเองแต่เชือกขาด น้องสาวเป็นคนพบ สลบอยู่ที่พื้น

การหายใจและชีพจรปกติ แต่คาดว่าข้อเท้าซ้ายน่าจะหักครับ

บอกว่าไม่อยากอยู่แล้วไง ทำแบบนี้ทำไม

สงสัยที่บ้านจะไม่มีเชือกที่ใช้กระโดดสินะ

ถ้าใช้เชือกนั้นมันจะไม่ขาดลงมา

พาไปเอ็กซเรย์ก่อนเลยครับ

อะไรของเขาเนี่ย

ไปสิครับ รออะไรอยู่

หนูอยากไปโรงพยาบาลอื่น

โชคดีขนาดไหนที่ไม่ต้องผ่าตัด

ปวดตรงไหนบ้างมั้ย

โอ๊ย เจ็บนะคะ

เมื่อกี้ยังอยากจะตายอยู่เลย แค่นี้เจ็บเหรอ

หนูไม่ได้ทำแบบนั้นเพราะอยากตายจริงๆ สักหน่อย

หนูแค่อยากจะหนีไปจากที่นี่เท่านั้นเอง

หนูคิดว่าคงไม่เป็นไร ถ้าพวกเขาไม่อยู่

เดี๋ยวต้องใส่เฝือกหลังจากที่หายบวมแล้ว

นอนที่นี่วันหนึ่ง แล้วค่อยกลับบ้าน

มีบางคนเคยบอกฉันว่า

การที่ยังมีศัตรูให้เผชิญหน้าถือเป็นเรื่องดี

เพราะยังไงก็ง่ายกว่าการตาย

ใครบอกเหรอคะ

ก็แค่ เด็กประหลาดคนนึง

ประตูกำลังปิด

ผมได้เจอเด็กประหลาดคนนั้นครั้งแรก

ตอนผมอายุ 18 ปี

กำลังเรียนอยู่ชั้นม.5

เงียบๆ

เงียบหน่อย

วันนี้ห้องเรามีเพื่อนมาใหม่

แนะนำตัวสิ

ฉันชอบหักหลังคนที่สนิทด้วย เพราะงั้นอยู่ห่างๆ ฉันไว้ดีกว่า

กลัวจังเลย

ทุกคนรู้แล้วนะ ว่าอาทิตย์หน้ามีสอบ

แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้ว

ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา

แต่ตอนนั้น ผมก็เป็นเด็กไม่ธรรมดาเหมือนกัน

ตอนนั้นผมค่อนข้างมีแนวทางเป็นของตัวเอง

ผมไม่สนใจเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเรียน

ครูครับ

แต่การเรียนก็ต้องใช้ความแข็งแกร่งเหมือนกัน

เพราะงั้นเวลาพัก ผมก็มีวิธีออกกำลังกาย ที่จะฝึกให้ร่างกายของผมแข็งแกร่ง

เพื่อนหลายคนเข้าใจผิด ว่าผมซื้อขนมปังมาให้พวกเขา

แต่ความจริงแล้ว มันเป็นการออกกำลังกายที่ได้ผลมาก

พระอาจารย์บอบจองที่ผมนับถือ กล่าวไว้ว่า

"เราควรใช้ชีวิตแบบไม่ยึดติดว่าเป็นของเรา"

ผมเลยมักจะแบ่งปันสิ่งของของผม ให้กับเพื่อนผู้ยากไร้เสมอ

และเพื่อนพวกนี้ ก็จะตอบแทนผมด้วยการนวดด้วยเท้า

ที่ดีต่อกล้ามเนื้อ

ซะที่ไหน!!!

ผม

ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

สังคมที่ผู้คนรู้สึกสนุกสนาน กับการกลั่นแกล้งคนที่อ่อนแอกว่า

ไร้มนุษย์ธรรม ไม่มีความเป็นมนุษย์ ทำตัวเหมือนอยู่ในยุคที่ยังไม่เจริญ

ผมไม่อยากจะใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่เสื่อมทราม

แบบนี้อีกแล้ว

ฉันอยากให้บาทหลวงมิคาเอล มาทำพิธีศพให้ฉัน

ฉันอยากจะใช้เวลาช่วงสุดท้ายในชีวิต กับคนที่ฉันเคารพ

เริ่มจากท่องบทกวี จากสดุดี 23 บท "พระเจ้าเป็นคนเลี้ยงแกะของฉัน" ก่อน

นี่ เธอทำอะไรของเธอเนี่ย

ส่วนการบรรเลงออร์แกน

ฉันอยากให้เล่นเพลงที่เอลตัน จอห์น ร้องให้เจ้าหญิงไดอานา

ส่วนเงินที่ได้จากงานศพ ฉันอยากจะบริจาคให้กับหน่วยงานเอ็นจีโอ

ฉันดูๆ เอาไว้สองสามที่

ช่วยเลือกหน่วงงานที่ดูน่าเชื่อถือด้วยนะคะ

ฉันหวังว่าการตายของฉันจะสร้างเรื่องดีๆ ได้บ้าง

นี่มันไร้สาระสิ้นดี

ไม่มีเชือกที่เอาไว้กระโดดเหรอ

อันนั้นอ่ะ มันไม่ขาดลงมา

นี่นาย

ถ้าคิดที่จะทำความดี

ก็อย่าคิดว่าจะเอาเงินที่คนอื่นช่วยงานศพมาใช้

ควรใช้เงินที่ตัวเองหามาได้เองสิ

ไม่อายบ้างหรือไง

แล้วนายลบหนังโป๊หมดหรือยัง

ยังไงก็ต้องลบออกจากฮาร์ดดิสก์ด้วยนะ

จะตายทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ลบเนี่ยนะ

แล้วพวกนิตยสารล่ะ

เผาไปหมดหรือยัง

นายนี่มัน

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ผมก็คิดว่าไม่น่าเลย

ผมน่าจะตายๆ ไปตั้งแต่วันนั้น ไม่ต้องสนใจเรื่องหนังโป๊ หรือเรื่องลบฮาร์ดดิส

นายลบหนังโป๊แล้วเหรอ

ทำไม อยากจะฆ่าตัวตายอีกเหรอไง

พวกเราเจอกันอีกแล้ว

30 เซนติเมตรเหนือพื้นโลก

ที่ที่สามารถตกลงไปได้ ด้วยก้าวเพียงก้าวเดียว

เห็นจนหมดแล้ว จะมาปิดอะไรตอนนี้

ทำอะไรของเธอน่ะ มันอันตราย อย่าเข้ามา!

ผู้ชายอะไรขี้กลัวขนาดนี้

สงสัยคราวนี้จะจัดการฮาร์ดดิสหมดแล้ว

ไม่อายบ้างหรือไง

ถ้าฉันเป็นนาย ก่อนที่จะคิดฆ่าตัวตาย คงลองสู้ดูสักตั้ง

นายรู้มั้ย

ว่านายควรรู้สึกขอบคุณ ที่มีศัตรูให้นายเผชิญหน้านะ

เพราะนายจะมีชีวิตอยู่เพราะเหตุผลนั้น

ใครจะอยากทำแบบนี้

ฉันก็ไม่ได้อยากตาย อยากจะมีชีวิตอยู่!

ฉันมีอะไรที่อยากทำตั้งเยอะแยะ ถึงได้ยังอยากมีชีวิตอยู่

ไม่ต้องมาทำเหมือนเธอรู้ดี ทั้งๆ ที่ไม่รู้อะไรเลยดีกว่า

เธอรู้มั้ยว่ามันเหนื่อยขนาดไหน

ที่ต้องวิ่งไปมาจากห้องเรียน ไปร้านขายของภายในสามนาที

รู้มั้ยว่าขนมปังไส้ครีมขายหมดเร็วขนาดไหน

บางทีขายหมดก่อนคาบสองด้วยซ้ำ

ทำไมพวกนั้นต้องชอบแต่ขนมปังไส้ครีมด้วย เรียกหาแต่ขนมปังไส้ครีม

เพราะว่ากินแต่แบบนั้นไง ถึงได้น้ำหนักขึ้น

พอน้ำหนักขึ้นก็แรงเยอะขึ้น ฉันก็กลัวเวลาถูกตี เพราะมันเจ็บมาก

ถ้าขนมปังไส้ครีมหมด

ฉันต้องออกไปซื้อที่นอกโรงเรียน

มันใช้เวลาเกินสามนาทีอยู่แล้ว ถ้ามาช้า พวกนั้นก็ซ้อมฉันอีก

ถ้าพ่อแม่ฉันรู้เรื่องที่ฉันโดนซ้อม พวกท่านก็ต้องเสียใจ

เวลาที่ที่ปรึกษาถาม ฉันก็ต้องแสร้งว่าไม่เป็นอะไร เธอรู้มั้ยว่าฉันรู้สึกยังไง

ใจหนึ่งฉันก็อยากให้เขาปล่อยผ่านไป

แต่อีกใจนึง ฉันก็เกลียดที่ปรึกษาห้องเรา ที่เขาไม่ยอมทำอะไรเลย

บางครั้งฉันอยากจะทึ้งผมเขาออกมาให้หมด เธอรู้บ้างมั้ย

ขนาดพ่อแม่ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันรู้สึกยังไง

แล้วเธอเป็นใครมาทำเป็นรู้ดี

อะไร

ทำไม

ดีล่ะ

วันนี้ฉันจะทำให้พวกนั้นอับอายมากกว่านายเอง

ทำไมยังไม่ลงมาอีก

นายจะวิ่งหนีได้แค่ตอนที่มีชีวิตอยู่เท่านั่นล่ะ

ถ้าตายแล้ว วิ่งหนีไม่ได้นะ

ตามมาได้แล้ว เจ้าทึ่ม

ทำไม หลงเสน่ห์ฉันตอนเล่นฟุตบอลเหรอ

หลับตาสิ

จูบเหรอ จูบเหรอ

วิ่ง!

วันนั้นเองทำให้ผมได้รู้ว่า

ในตัวผมมีบีตบ็อกซ์อยู่

ทุกเช้าที่เจอเด็กคนนั้น ผมอยากให้เวลาหยุดลงสักครู่

ฮันนาบิ

ผมอยากจะขอบคุณเธอที่ช่วยชีวิตผม

แต่กลับกลายเป็นผมที่ทำร้ายเธอเสียเอง

ดูนี่ๆ ทายสิว่าใครเป็นคนทำ

- ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย - ดูสิดู

ปาลงไป

ไอ้งั่ง!

เช้าวันจันทร์ หลังจากเกิดเรื่องนั้นสามวัน

- ก็บอกว่าจริงไง - จริงๆ ไปเผือกมาแล้วว่าจริง

บอกแล้วไง

ฉันได้ยินชัดแจ๋วเลย ตอนไปทำความสะอาดห้องพักครู

- ถึงได้เรียกครูทั้งหมดไปที่ห้องพักครูเหรอ - ใช่ๆ

- ทำไมถึงฆ่าตัวตายนะ - ใครจะไปรู้ล่ะ

ให้ตาย ถึงฮันนาบิจะดูไม่ปกติ แต่ฆ่าตัวตายเลยเนี่ยนะ

ก็ใช่น่ะสิ

ฮันนาบิ จากโลกนี้ไปแล้ว

เธอเป็นคนบอกให้ผมมีชีวิตอยู่

แต่เธอกลับฆ่าตัวตายเสียเอง

ว่าไง

บอกแล้วไงว่าไม่ไป

ฉันว่าแล้วว่าแกต้องไม่อยากมา แต่นี่เขาเป็นหลานของผู้จัดการคิมโรคจิตเลยนะ

นายปล่อยให้เขามารอเก้อแบบนั้นได้ยังไง

ทำไมต้องทำให้พี่สาวนาย ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วย

แล้วทำไมถึงไปนัดดูตัวโดยที่ไม่บอกก่อน

พี่เป็นคนทำให้ทั้งสองฝ่ายมองหน้ากันไม่ติดเองนะ

ผมเคยบอกไปแล้วไงว่าผมไม่คิดเรื่องผู้หญิง

หรือจะลองคบผู้ชายดูมั้ย มีรุ่นน้องคนนึงหวานเว่อ

พี่ครับ

ผู้ชายก็ไม่เอาเหรอ เป็นเพราะฮันนาบิใช่มั้ย

พี่พูดอะไรของพี่เนี่ย

อยู่ดีๆ พูดชื่อนี้ออกมาทำไม ไม่สิ เธอเป็นใครนะ

ฉันจะไปรู้ได้ไง ถามตัวเองดูสิ

ฉันได้ยินมาว่า พอแกเมาก็เอาแต่เรียกชื่อนี้ไม่ใช่ไง

ไม่ใช่สักหน่อย

พูดอะไรไร้สาระ แค่นี้นะ ผมจะเข้าผ่าตัดแล้ว

ก็เรื่องจริง

นายเอาแต่เรียกหาฮันนาบิเวลาเมา

พูดอะไรไร้สาระ ฉันไม่ได้นึกถึงเธอเลยสักนิด

แค่รู้สึกติดค้างก็แค่นั้น

ก็แค่บางครั้ง

ฉันนึกถึงเธอก็จริง แต่ก็อารมณ์แบบ ฉันเคยรู้จักคนแบบนั้น ก็แค่นั้นเอง

เออๆ เข้าใจแล้ว

สำหรับนายแล้ว ฮันนาบินี่เหมือนกับฮีโร่เลยนะ

ปกติความทรงจำระยะสั้นจะฝังใจมากกว่าอยู่แล้ว

อย่าลืมนะว่าส่วนนึงที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ก็เพราะนาย

ใครจะไปลืมลง

- ฉันจะไปลืมลงได้ไง - โอเคๆ

คนที่ทำให้ผมต้องเจอกับเรื่องแย่ๆ ตอนม.ปลาย ก็คือเขานี่ล่ะครับ

นี่ ลูกเขยโฮ ทำการบ้านประวัติศาสตร์เสร็จแล้วยัง

- ถ้าเสร็จแล้วขอดูหน่อยสิ นะ - หัดทำเองซะมั่งสิ

เดี๋ยวก็ได้สอบเข้ามหาลัยใหม่สามรอบหรอก

รู้แล้ว งั้นขอยืมแค่หนังสือก็ได้

- หนังสือก็ไม่มีหรือไง - อืม

ผมจำความคิดตอนนั้นได้

ทำไมผมถึงเลือกโยนหนังสือเล่มที่หนา และหนังที่สุดในบรรดา 12 เล่ม

แถมยังโยนได้แม่น

ไปโดนหัวโจกของห้องพอดิบพอดี

ผมนี่ไม่เข้าใจจริงๆ

ตอนนั้นเองที่ผมต้องเข้ามาอยู่ในวังวนนั้น

พระพุทธเจ้าเริ่มบำเพ็ญทุกรกิริยาตอนอายุ 29

แต่ของผมเริ่มตอนอายุ 18

เป็นเพราะเจ้าจางซึลกีคนเดียวเลย

ฉันมีแค่นี่แหละ