No Place to Be Single (Non è un paese per single)

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε, ή μάλλον, ακόμα υπάρχει

μια μικρή πόλη κρυμμένη στους λόφους της Τοσκάνης.

Το Μπελβεντέρε, μια μικρή πόλη της αγάπης…

ΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ

…όπου ο έρωτας είναι μονόδρομος.

Γιατί; Πού να ξέρω; Επειδή είναι παραμύθι.

Το σημαντικό είναι ότι στο Μπελβεντέρε

οι λίγοι, ή μάλλον καλύτερα οι ελάχιστοι, που δεν έχουν βρει ακόμη την αγάπη

δεν μπορούν παρά να την ονειρεύονται και να την αναζητούν σε κάθε γωνιά,

δίχως να εγκαταλείπουν ποτέ.

Κι όμως, σ' αυτή τη μαγευτική πόλη,

ζει ένα άτομο που αδιαφορεί εντελώς για τον έρωτα.

Ποια είναι;

Η Ελίζα, η πριγκίπισσα της ιστορίας μας.

Αν και δεν είναι αληθινή πριγκίπισσα και το σπίτι της δεν το λες και κάστρο.

Και ο πρίγκιπας; Μην ανησυχείτε, είναι κι αυτός εδώ. Ο Μικέλε.

Η Ελίζα αδιαφορεί παντελώς για τους πρίγκιπες,

αλλά αυτός τρελαίνεται για πριγκίπισσες.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΕΡΓΕΝΗΔΕΣ

-Καλημέρα. -Καλημέρα.

Γεια, μαμά. Τζάντα.

-Γεια. -Πάρε τα χέρια σου.

Θα σου πω κάτι σημαντικό, αλλά μην το πεις πουθενά.

-Τα έμαθες; -Εξαρτάται. Τι ακριβώς;

Για τον Πελάνι.

Λένε ότι έπιασε ερωμένη.

Ολόφρεσκα μήλα! Πεντανόστιμα!

Γιατί φωνάζεις;

Το ξέρει η γυναίκα του;

Αν μου το έκανε ο Ντάντε, θα του τα 'ψελνα!

Μην ασχολείστε. Θα το βρει μπροστά του.

Χέσε μας. Τι θα βρει; Εδώ μιλάμε για κέρατο.

Τέλος πάντων, εγώ το ήξερα.

Ήρθε για ξύρισμα

-κι έλαβε ένα μήνυμα από μια "Πιτσαρία". -Πιτσαρία…

-Έλεγε "Σε θέλω πολύ". -Αλήθεια;

Οπότε, αν σας νοιάζει η ιδιωτικότητά σας, καλύτερα να χτενίζεστε στο σπίτι.

-Καλά. -Τι ξενέρωτη.

-Μαμά, πάω στον Ρομπέρτο. -Ναι.

Τι έχουμε εδώ;

Τα παντζούρια μου θέλουν επισκευή.

-Ναι, εντάξει. -Έτσι το λέμε τώρα;

Είναι γλύκας ο Ρομπέρτο, αν και αδυνατούλης.

-Και φραγκάτος. -Ναι, μαμά. Γλυκός και πλούσιος.

Έχεις ακόμα εκείνα τα παντζούρια; Πάλι χάλασαν τα δικά μου.

Ναι, έχω μπόλικα. Μπορώ να έρθω να σ' τα βάλω.

Όχι, μπορώ κι εγώ.

Αλλά ευχαριστώ.

Εντάξει, κάποια άλλη φορά τότε. Ίσως πάμε καμιά βόλτα, μπορούμε…

Μπορούμε…

Μπορούμε.

-Γεια, Ρομπέρτο. -Γεια, Ελίζα.

-Καλημέρα. -Καλημέρα.

Καφέ;

Ευχαριστώ.

Ζάχαρη. Ορίστε.

Θέλεις να βρεθούμε για φαγητό αργότερα;

Όχι, έχουμε υδρογυμναστική.

Ποιος είναι αυτός;

-Κάρλο. Χαίρω πολύ. Είμαι αδερφός του. -Ήταν εδώ χθες;

Ναι, αλλά μη σκας, δεν άκουσα τίποτα.

Κάνεις υδρογυμναστική;

Βεβαίως. Δεξιά, ευθεία και τέλος.

Έχω αργήσει. Πρέπει να…

-Να πάω να αλλάξω; -Ναι.

-Υδρογυμναστική; -Αυτό μου ήρθε στο μυαλό.

Πάντα λες ότι έχεις γιατρό.

Ήθελα μια αλλαγή.

Κάποιος ξύπνησε δημιουργικός.

Γιατί δεν σ' αρέσει ο Ρομπέρτο; Είναι πολύ γλυκό παιδί.

Έχεις προσέξει ότι έχει τα δόντια του μπαμπά σου;

Δεν βοηθά να τον συγκρίνεις με τον μπαμπά, μαμά.

Τζάντα, πες της ότι ο Ρομπέρτο είναι τέλειος.

Είναι γλυκός, ευγενικός, καλό παιδί, σίγουρα,

αλλά κάπως βαρετός, ίσως…

Ναι, ξέχασα. Αν δεν είναι ναρκισσιστές, μισότρελοι ή παραβατικοί,

δεν υπάρχουν για σένα.

Είμαι άτυχη. Τι να πω;

Δεν μου κάνει ο Ρομπέρτο. Άσε που δεν έχω χρόνο, δουλεύω όλη μέρα.

Όλοι δουλεύουμε.

Αλήθεια;

Όπως και να 'χει, κορίτσια, δύο είναι καλύτερα από έναν.

Έχω μια κόρη.

Και λοιπόν; Οι άντρες είναι χρήσιμοι.

Αλλάζουν τις λάμπες, φτιάχνουν σωλήνες, μπορούν να…

Ανοίγουν βάζα.

Έχουν εργαλεία που εμείς δεν έχουμε.

-Μαμά! -Μαμά!

Δεν πας να παραδώσεις τα λαχανικά στον Κόμη;

Άντε.

Η αλήθεια πονάει, ε;

Τοκ, τοκ, Κόμη.

Σου έφερα κέιλ, παντζάρια, ρέβες…

Όχι πολλά αυγά. Οι κλώσες τεμπελιάζουν.

Έφαγες πρωινό;

ΛΡΕ ΠΟΛΥΤΕΛΗ ΑΚΙΝΗΤΑ

Κουράστηκα. Θα αποσυρθώ.

Όποιος φέρει την καλύτερη δουλειά, θα πάρει τις μετοχές μου.

Ο άλλος… πάει σπίτι του.

Μικέλε, ελπίζω να έχεις τα κότσια που είχε ο αδερφός σου ο Τζόρτζιο.

Αν δεν είχε πεθάνει, θα του είχα ήδη δώσει τα πάντα.

Γεια σας, παιδιά.

-Αντίο. -Αντίο, κε Γκάλι.

Πάμε να φύγουμε από δω.

Θα γινόταν αργά ή γρήγορα.

Δεν ήταν κανένα παιδαρέλι. Αλλά ποιος ξέρει;

Απλώς δεν ξέρουμε τι του συνέβη.

Τι να του συνέβη, μαμά; Ήταν 90 ετών.

Τελειώνω.

-Ευχαριστούμε, ερχόμαστε. -Εδώ θα είμαι.

Τηλεφώνησε η τράπεζα.

Ο Κόμης είχε υποθηκεύσει την έπαυλη για να καλύψει τα χρέη του.

Ευτυχώς, δεν έπαιξε την αγροικία και τη γη,

οπότε συνεχίζουμε να έχουμε τη διαχείριση.

Εξαρτάται από το τι θα κάνουν τα εγγόνια του.

-Με συγχωρείτε. -Ντούτσο, τι έγινε;

Τίποτα. Έφερα κάποια δείγματα ξύλου για το φέρετρο.

Σκεφτόμουν την κερασιά.

Είναι αριστοκρατική, όπως ο Κόμης.

-Ή ίσως φράξο… -Ο φράξος είναι μια χαρά.

Φράξος, απλή και οικονομική επιλογή.

Δεν το βλέπει και κανείς.

-Τέλεια. -Να πηγαίνω εγώ.

-Ευχαριστώ. -Ευχαριστώ.

-Ποια εγγόνια; -Τα εγγόνια του Κόμη.

Περνούσαν τα καλοκαίρια εδώ όταν η μαμά και η θεία ήταν μικρές.

Μετά ο Τζόρτζιο, ο μεγαλύτερος, πέθανε, και…

ξέρετε πώς τα φέρνει η ζωή.

Τα εγγόνια ίσως επενδύσουν στην έκταση.

Μπορεί να μας διώξουν.

Δεν είναι λογικό να επενδύσουν σε ένα ερείπιο.

Εντάξει, χρειάζεται επισκευές.

-Πάλι εδώ. -Τι τρέχει τώρα;

Έβγαλα το κόστος.

Λοιπόν, για το πλήρες πακέτο…

3.500 ευρώ.

Ποιος θα πληρώσει;

Πρέπει οπωσδήποτε να δουλέψεις;

Ναι, είναι πολύ σημαντικό.

Αν δεν βρω μια ιδέα, χάνω τη δουλειά μου.

Θα το συζητήσουμε τρώγοντας.

Μίκι. Γεια!

Ο θείος πέθανε.

Ασφαλώς.

-Είναι λεπτή η κατάσταση. -Ναι, με συγχωρείς.

-Δεν πειράζει. -Συγγνώμη.

-Θα σε πάρω. -Εντάξει.

Ευχαριστώ.

Το παράκανες λίγο.

Δεν ήταν ψέμα. Ο θείος, ο Κόμης, πέθανε.

Είμαστε οι κληρονόμοι.

Εμείς;

Δεν έδωσε τίποτα 20 χρόνια τώρα.

Οπότε, το σπίτι που παίζαμε παλιά, όταν ήμασταν παιδιά, είναι δικό μας τώρα.

Έλα, ρε Μίκι.

Τι έλα, ρε Κάρλο;

-Ανήκει στην τράπεζα. -Αλίμονο.

Τα υπόλοιπα είναι δικά μας.

Ποια υπόλοιπα; Η διαλυμένη καλύβα;

Αυτό δεν ήταν μέσα σε μια μεγάλη έκταση;

Δεν θυμάμαι. Έτσι νομίζω.

Ήταν αρκετά μεγάλη για γήπεδο γκολφ;

Πολύ συγκεκριμένη ιδέα.

Γεια σας, κύριε Γκάλι.

Άραγε είναι ελεύθεροι;

Αρκεί να είναι πλούσιοι.

Θα δεις, θα γίνουν κόμητες.

Αν είναι τόσο άσχημοι όσο αυτός…

Δεν με κατάλαβες.

-Αρκεί να είναι πλούσιοι. -Ακριβώς.

-Σταμάτα το κουτσομπολιό. -Σώπα εσύ.

Τα καημένα, τι ατυχία.

Πρώτα οι γονείς τους, μετά ο αδερφός τους και τώρα ο θείος τους.

-Θεέ μου, κάνε να είναι κούκλοι. -Τα εγγόνια του Κόμη;

Σοβαρά μιλάς; Ο Κόμης ήταν απίστευτα σέξι στα νιάτα του.

Φήμες λένε ότι τον ήθελαν όλες στην πόλη.

Κάτι κάναμε κι εμείς.

Πλάκα κάνουμε.

Οράτσιο, άσ' τον άνθρωπο να αναπαυθεί.

-Στη μαμά γράφεις; -Γιαγιά, κοίτα τη δουλειά σου.

Πού είναι η Ελίζα;

Πού είναι η Ελίζα;

Πού να ξέρω;

Κορίτσια, πρέπει να χαλαρώσετε. Η ζωή είναι δύσκολη.

Θεέ μου!

-Συγγνώμη. -Να τη βράσω. Κοίτα μπροστά σου.

Μην κρύβεσαι πίσω από πόρτες.

-Για να δω. -Πονάει πολύ.

-Κάτσε να δω. -Πονάει πολύ!

Γαμώτο. Έσπασε;

Ελίζα!

Κάρλο.

Μικέλε.

Παιδιά, είστε τόσο…

μεγάλοι… Μεγαλώσατε.

Χαίρομαι που σε βλέπω.

Τι λέτε; Πάμε μέσα;

Ήρθαν;

Η Τζάντα είναι αυτή;

Κούκλα.