Father of The Bride (Father of the Bride)

Ο Μπαμπάς της Νύφης

Θα ήθελα να πω λίγα λόγια για τους γάμους.

Μόλις πέρασα έναν.

Όχι τον δικό μου, της κόρης μου.

Κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον μπορεί να το θυμάμαι με τρυφερή ανοχή, αλλά όχι τώρα.

Πάντα πίστευα ότι ο γάμος ήταν απλή υπόθεση.

Το αγόρι και το κορίτσι συναντιούνται, ερωτεύονται, παντρεύονται.

Αποκτούν μωρά, έπειτα τα μωρά μεγαλώνουν, γνωρίζουν άλλα μωρά,

ερωτεύονται και παντρεύονται, και ούτω καθεξής και πάλι και πάλι.

Αν το δεις απ' αυτή τη πλευρά, δεν είναι μόνο απλό, είναι κι εντελώς μονότονο.

Αλλά έκανα λάθος. Τα σκέφτηκα χωρίς τον γάμο.

Εσείς οι πατεράδες θα με καταλάβετε.

Έχεις ένα κοριτσάκι.

Σ' έχει πρότυπο.

Είσαι ο προφήτης της. Είσαι ο ήρωάς της.

Μετά έρχεται η μέρα που κάνει την πρώτη περμανάντ και πηγαίνει στο πρώτο της πάρτι.

Και από εκείνη τη μέρα, είσαι σε μια διαρκή κατάσταση πανικού.

Αν τα αγόρια συρρέουν γύρω της,

είσαι σε πανικό για το φόβο ότι θα παντρευτεί ένα απ' αυτά.

Αν δεν συρρέουν γύρω της, είσαι σ' άλλο είδος πανικού,

και αναρωτιέσαι τι στραβό έχει επάνω της.

Οπότε, δεν ανησυχείτε γι' αυτό.

Λέτε, έχω άφθονο χρόνο να ανησυχώ. Απλά θα σταματήσω να το σκέφτομαι.

Και τότε ξαφνικά, πέφτει στο κεφάλι σου.

Ήταν μόλις πριν από 3 μήνες, ακριβώς πριν από 3 μήνες, όταν η καταιγίδα ξέσπασε εδώ.

Ήταν μια συνηθισμένη μέρα, πάνω-κάτω όπως κάθε άλλη μέρα.

Πήρα τον προαστιακό για το σπίτι, όπως συνήθως.

Ήταν αργά, ως συνήθως.

Έχουμε δικό μας σπίτι στα προάστια. Τουλάχιστον, σχεδόν ολόκληρο.

Το χτίσαμε όταν η δικηγορική μου εταιρία μ' έκανε πλήρους απασχόλησης συνεργάτη.

Ως συνήθως, ήταν η Έλλη που ήρθε πρώτη να με χαιρετήσει.

Με ρώτησε πως πέρασα την μέρα μου και την ρώτησα πως πέρασε την μέρα της.

Και η Ντιλάιλα, πάντα ίδια και απαράλλαχτη.

Κι άλλη κρίση στην κουζίνα, αλλά πλέον είχε γίνει ρουτίνα.

- Γεια σου, μπαμπά. - Γεια σου, γιε μου.

- Μπορώ να έχω τα κλειδιά του αυτοκινήτου; - Ναι. Να προσέχεις.

Εντάξει.

Καληνύχτα.

Ως συνήθως, ο Μπεν ήθελε το αυτοκίνητο.

Ο Μπεν είναι ένα καλό, σοβαρό αγόρι στο κολέγιο, που σπουδάζει μηχανικός.

Γεια, μπαμπά.

Γεια σου.

Και ο Τόμι.

Τίποτα δεν μ' ανησυχεί σ' αυτόν εκτός από το πως θα τον ταΐζω.

Ήταν μόνο γεια και αντίο εκείνο το βράδυ, αλλά το έχω συνηθίσει πλέον.

Αναρωτιόμουν αν κι η κόρη μου μας είχε εγκαταλείψει, όταν άκουσα τη φωνή της.

Μπαμπούλη! Μπαμπούλη!

- Γεια σου, μπαμπούλη. - Η Κέι ήταν η μοναχοκόρη μας.

Ξέρω ότι ο πατέρας δεν είναι πρέπει να έχει αγαπημένα παιδιά, αλλά όταν είναι η Κέι...

- Μυρίζεις ωραία. - Σ' αρέσει;

- Τι είναι αυτό; - Ένα σπρέι.

Πώς το πήρες; Δώρο;

- Από ποιον; - Από κάποιον...

Τι σου συμβαίνει; Δείχνεις διαφορετική.

- Έτσι δείχνω; - Ναι.

Μοιάζει σαν να βγαίνει φως από μέσα σου.

Δεν έχεις το συνηθισμένο ανέκφραστο βλέμμα σου,

αυτό το "πως μπήκα σ' αυτήν την οικογένεια;" βλέμμα.

Ω, μπαμπούλη!

Καταλάβα, παίρνεις τις βιταμίνες που σου έστειλε ο Δρ Γκρέι, ε;

Ακριβώς.

Μάλλον θα πάρω και 'γω μερικές απ' αυτές τις βιταμίνες.

Θα το πάρω, Ντιλάιλα!

Τι τρέχει μ' αυτήν; Κάνει σαν αλλόκοτη.

Δεν ξέρω. Ίσως είναι ερωτευμένη.

Ερωτευμένη! Και με ποιον να είναι ερωτευμένη;

- Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. - Κάτι θα ξέρεις για να τ' αναφέρεις.

Λοιπόν...

- Ο Μπάκλεϊ. - Ποιος;

- Ο Μπάκλεϊ. - Ποιος Μπάκλεϊ;

Το ξέρεις το αγόρι. Μπάκλεϊ κάτι. Δεν ξέρω το επίθετό του.

Δεν τον έχω ακούσει.

Φυσικά και τον έχεις, έχει έρθει επανειλημμένα.

- Καλά, αυτό δεν σημαίνει τίποτα. - Εντάξει, κάνω λάθος.

Συγνώμη. Συγχωρέστε με.

- Ποιος ήταν, αγάπη μου; - Ο Μπάκλεϊ.

- Θα έρθει για μένα σε λίγο. - Θα σου φέρω καφέ.

Πού πήγαν τ' αγόρια;

Ο Μπεν είχε κάποιο ραντεβού και ο Τόμι πήγε για προπόνηση μπάσκετ.

- Ντιλάιλα, φέρε καφέ. - Μάλιστα, κα Μπανκς.

Θα πίστευε κάνεις ότι αυτά τα παιδιά δεν μπορούν να μείνουν σπίτι.

Ο Μπεν δεν είναι αγόρι, μπαμπούλη. Είναι ολόκληρος άντρας.

- Είναι αρκετά μεγάλος για οικογένεια. - Στα 19 του;

Ο Μπάκλεϊ λέει ότι δεν είναι μικρή ηλικία για τον άνδρα να παντρευτεί.

Δεν παντρεύτηκα τη μητέρα σου μέχρι τα 25 μου.

Το ξέρω μπαμπούλη, αλλά αυτό ήταν πριν από εκατομμύρια χρόνια.

Κοιτάξτε τους άνδρες στο κολέγιο του Μπεν. Πολλοί είναι παντρεμένοι με παιδιά.

Οι στρατιώτες.

Ο Μπάκλεϊ λέει ότι όλοι πρέπει να παντρεύονται νέοι.

Μήπως ο Μπάκλεϊ κατά τύχη ανέφερε ποιος θα χρηματοδοτεί αυτούς τους παιδικούς γάμους;

Λέει ότι η οικογένεια πρέπει να τους υποστηρίξει.

Λέει ότι συμφέρει μακροπρόθεσμα.

Οι άνδρες εργάζονται καλύτερα και τα μωρά είναι πιο υγιή.

Από τον τρόπο που μιλούσε για τον Μπάκλεϊ, θα πίστευες ότι ήταν ο Μωυσής,

ο Αϊνστάιν και ο Γκάλοπ, όλοι στη συσκευασία του ενός.

Προσπάθησα να θυμηθώ ποιος ήταν.

Δεν ήταν τόσα πολλά τ' αγόρια που ήρθαν στο σπίτι μας. Ποιο απ' αυτά ήταν ο Μπάκλεϊ;

Ήταν το αγόρι με τα δόντια;

Ή ο τύπος με το σκαντζοχοιρέ μαλλί;

Ή ο καθηγητής των Αγγλικών, με το αγαθιάρικο βλέμμα που άρεσε στην Έλλη;

Ήλπιζα να μην ήταν ο λαπάς με τους ώμους!

Και ποτέ δε θα ερωτευόταν τον μπίμποπ τύπο.

Και ούτε το σαΐνι που θα μου διόρθωνε το ράδιο, δεν μπορεί να μου το κάνει αυτό!

Ούτε και ο ριζοσπάστης. Δεν έχει πάει σε διαδήλωση εδώ και χρόνια.

Σίγουρα η κόρη μου δεν θα ερωτευόταν κάποιον απ' αυτούς. Ή μήπως όχι;

Συνέχιζε να μιλάει γι' αυτόν.

Ο Μπάκλεϊ τα έχει σχεδιάσει. Λέει ότι δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη ύφεση.

Δεν θα είμαι σπίτι το Σαββατοκύριακο.

- Πού θα είσαι, γλυκιά μου; - Με την οικογένειά του Μπάκλεϊ.

Σκοπεύεις να το παντρευτείς το παλικάρι;

Υποθέτω ναι.

Και ακριβώς πότε σκοπεύετε να κάνετε τον γάμο;

Λοιπόν, πραγματικά δεν ξέρω ακόμη, μητέρα.

Όλα εξαρτώνται από τα σχέδια του Μπάκλεϊ.

Μπορεί να είναι σε μήνες, μπορεί σε μερικές βδομάδες, μπορεί και ανά πάσα στιγμή.

Δεν μπορούμε να πούμε ακόμα.

Αλλά δεν θα πάρουμε απόφαση με το ζόρι.

Ο Μπάκλεϊ είναι πολύ αποφασιστικός σε τέτοια θέματα.

Απλά δεν θα πάρει απόφαση με το ζόρι!

Ελπίζω ο Μπάκλεϊ να μην νομίζει ότι είμαι περίεργος που κάνω μερικές απλές ερωτήσεις.

Εντάξει, μπαμπούλη. Υποθέτω ότι θα πρέπει να το περάσω αυτό.

- Μου φαίνεται... - Ποιος είναι αυτός ο Μπάκλεϊ τέλος πάντων;

- Άκουσε, μπαμπούλη... - Ποιο είναι το επίθετό του;

Ελπίζω να είναι καλύτερο από τ' όνομά του.

- Άκουσε... - Από που στο διάολο είναι;

Ποιος νομίζει ότι θα τον υποστηρίξει; Αν νομίζει ότι θα το κάνω εγώ, κάνει λάθος!

- Δεν δίνω δεκάρα... - Στάνλεϊ! Στάνλεϊ!

Δεν χρειάζεται να φωνάζεις. Κανείς δεν είναι κουφός. Είναι ταπεινωτικό όλο αυτό.

Παρακαλώ.

Ωραία ιδέα! Να κάνεις σαν εξοργισμένος πατέρας!

Συγνώμη.

Μου το φέρατε χαλαρά την ώρα του παγωτού. Ας περιμένατε τουλάχιστον μέχρι τον καφέ.

Ευχαριστώ, Ντιλάιλα. Θα βάλω εγώ.

Δεν δίνεις ευκαιρία στην Κέι.

Τώρα άκουσε, μπαμπούλη. Είμαι 20 και ο Μπάκλεϊ 26 και είμαστε ενήλικες.

Όσον αφορά την υποστήριξη από σένα, θα στο πω τώρα.

Δεν είναι ο τύπος που θα αφήσει κάποιον να τον στηρίξει. Θα προτιμούσε να πέθαινε.

Τέτοιος τύπος ανθρώπου είναι.

Είναι υπέροχος άνθρωπος!

Είναι ο τύπος ανθρώπου που με τίποτα...

Εννοώ, απολύτως ανεξάρτητος.

Ο Μπάκλεϊ δεν θα έρθει για βοήθεια, ακόμα... κι αν ψωμολυσσάμε.

Και το επώνυμό του είναι Ντάνσταν.

Αυτός είναι. Ο Μπάκλεϊ Ντάνσταν.

Και είναι θαυμάσιος επιχειρηματίας. Εννοώ, ένας πραγματικά θαυμάσιος επιχειρηματίας.

- Και έχει μια θαυμάσια δουλειά. - Τι κάνει;

Ω, δεν ξέρω, μπαμπούλη. Φτιάχνει διάφορα.

Έχει πραγματικά σημασία τι είναι;

Είναι ο τύπος ανθρώπου που μπορεί να κάνει τα πάντα, τα πάντα όλα. Είναι... Είναι...

Απολύτως... τρομερά θαυμάσιος.

Στάνλεϊ, την πλήγωσες.

Ενώ μιλούσε, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ένα κοριτσάκι,

με καστανές πλεξούδες και βρώμικα ρούχα, να επιτίθεται στ' αγόρια που την έσπρωχναν.

Φαίνεται σαν να ήταν χτες!

Πήγαινε να της μιλήσεις. Φοβάμαι πως θα κλαίει.

Κέι...

Και όσο για τους γονείς του, θα στο πω αμέσως τώρα, μπαμπούλη.

Είναι τόσο καλοί όσο εσύ και η μαμά.

Είναι μια χαρά άνθρωποι, και μένουν στο Γουέστμπριτζ.

Υποθέτω πως συμφωνείς ότι το Γουέστμπριτζ είναι εξίσου καλό όσο το Φέρβιου Μέινορ.

Αν και δεν βλέπω τι σημασία έχει, ούτως ή άλλως.

Εντάξει, ψιψίνα. Ήδη τον αγαπώ.

- Πως είπες ότι είναι το επίθετό του; - Ω, μπαμπούλη!

Στάνλεϊ! Φύγε απ' το παράθυρο!

Θέλω να ρίξω μια κλεφτή ματιά σ' αυτόν τον υπεράνθρωπο.

Τι καλά! Πέρνα μέσα! Στάνλεϊ!

- Καλησπέρα, κα Μπανκς. - Η Κέι κατεβαίνει σ' ένα λεπτό.

Πήγε να πάρει τα πράγματά της. Δεν θα περάσεις να καθίσεις;

- Λοιπόν, θα... - Στάνλεϊ;

Στάνλεϊ!

Αγάπη μου, θυμάσαι τον κύριο...

Δεν μπορώ να σε αποκαλώ κύριο.

- Δεν σε πείραζε να σε αποκαλώ Μπάκλεϊ, ε; - Παρακαλώ, έτσι θέλω.

Καλησπέρα σας, κύριε.

- Πώς είστε; - Καλά.

- Κι εσύ; - Καλά!

Η Κέι μας είπε κάποια συναρπαστικά νέα.

- Ελπίζω να μην σας πειράζει. - Όχι! Είμαστε ενθουσιασμένοι!

Δεν είμαστε, Στάνλεϊ; Είναι θαυμάσιο, τόσο συναρπαστικό, ένα ειδύλλιο κάτω από...

Δηλαδή, λοιπόν, θέλω να πω, ακριβώς ανάμεσά μας.

Δεν είναι, Στάνλεϊ;

- Στάνλεϊ; - Ω, ναι!

Φοβάμαι ότι ήταν λίγο ξαφνικό αλλά... δεν μπορούσα...

- Γεια σου! - Γεια!

- Ήρθα πολύ νωρίς; - Όχι!

- Καλύτερα να βάλεις το χοντρό παλτό σου. - Μπαμπούλη, θα σκάσω με το χοντρό παλτό.

- Θα ψοφήσω από τη ζέστη. - Όπως και να 'χει, θα το φορούσα.

Μπαμπούλη, μην το κάνεις θέμα. Θα είμαι πάρα πολύ καλά.

Νομίζω ότι είναι καλύτερα να το πάρεις.

- Έτσι πιστεύεις; - Ναι.

Εντάξει.

Ακριβώς τότε συνειδητοποίησα ότι οι μέρες μου είχαν τελειώσει.

Πάντα θα μας αγαπούσε φυσικά, αλλά όχι όπως παλιά.

Από εδώ και στο εξής, η αγάπη της θα ήταν,

όπως όταν η γυναίκα του αγρότη πετάει τ' αποφάγια στον κόκορα.

- Καληνύχτα, μαμά. - Καληνύχτα, γλυκιά μου.

Καληνύχτα, μπαμπούλη. Μην με περιμένετε, θ' αργήσω.

- Καληνύχτα. - Καληνύχτα.

Δεν μου αρέσει.

Αγάπη μου, αν αυτός δεν είναι καλός για την Κέι, τότε κανείς δεν θα είναι.