The Peripheral

ความเดิมตอนที่แล้วใน ท่องมิติพลิกโลก

ในเส้นเวลาของเรา ฟลินน์ ฟิชเชอร์ไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้ว

กฎก็ตรงไปตรงมา

เราขึ้นไปทีละชั้น ฆ่าหรือทําลายทุกอย่าง

คุณกลัวอะไรมากที่สุด

อดีต

ถ้ายังพยายามจะหักหลังกันอีกละก็

ฉันจะแล่เนื้อพวกเธอ

เรามีเรื่องต้องจัดการ

ฉันอยากให้ไอ้แก่นั่นมีชีวิตอยู่

เทคโนโลยีที่พวกเขาขโมยไปจากคุณ

เป็นอาวุธที่อันตรายถึงตายได้ ถ้าอยู่ในมือผิดคน

ไง

ศูนย์การแพทย์วอลเตอร์รี้ด ปี 2028

ฉันคิดมาตลอด...

ว่าไง

ตอนที่นอนอยู่ที่นี่

เรื่องเธอกับซิมของเธอ

ที่เธอย้อนกลับไปด่านเก่า ไปเริ่มใหม่ได้

ฉันอยากทําแบบนั้นบ้าง

กลับไปตอนที่เจอหมาตัวนั้นอีกครั้ง

ครั้งนี้จะยิงนังหมานั่นทิ้งไปซะ

อย่างในเกมหมากรุก

พอโดนรุกฆาต

เธอก็จบเห่

นั่นแหละที่ทําให้ชีวิตมันยาก

เพราะมันไม่มีการเริ่มใหม่

ท่องมิติพลิกโลก

หน่วย 204 ขอกําลังเสริมฉุกเฉิน มาที่ถนนเบทวิลล์ 27

พบผู้เสียชีวิตสามราย ผู้ร้ายหลบหนีไป คาดว่ามีอาวุธติดตัว

ย้ําอีกครั้ง ผู้ร้ายหลบหนีไป คาดว่ามีอาวุธติดตัว

รับทราบ หน่วย 204 ตอนนี้กําลังส่ง รถพยาบาลหมายเลข 1052 ไป เปลี่ยน

ผมไม่กังวลเรื่องนั้นเลย

ทําให้เต็มที่ หรือจะกลับมาทําต่อตอนเช้าก็ได้

เจ้าหน้าที่ครับ ทีมกู้ชีพเจอชีพจรแล้ว

ชีพจรใคร

แจ้งเหตุยิงกัน ในแคลนตัน เออร์เจนท์ เมด

1052 และขอกําลังเสริม

ย้ํา 1052 ขอกําลังเสริม เปิดไฟและเสียงไซเรน

- มีอะไร - เหตุยิงกัน

ที่แคลนตัน เออร์เจนท์ เมด ต้องเป็นคนร้ายคนเดียวกันแน่

รีซตายแล้ว

ผมรู้แล้ว ระหว่างทางที่ขับรถมา

พวกเขาบอกว่า ผู้ชายคนนั้นฆ่านายอําเภอด้วย

และครอบครัวพิคเกตต์

คอร์เบลยังไม่ตาย

แต่มันฆ่านายอําเภอแจ๊คแมนใช่ไหม

ทอมมี่

ใช่ มันฆ่าเขา

มันยิงนายอําเภอตาย

ถ้าดร.นูแลนด์ได้สิ่งที่หล่อนต้องการ เพื่อนของเธอจะไม่ใช่รายสุดท้ายแน่

เธอคงอยากหยุดหล่อนใช่ไหม

ใช่ แน่นอนอยู่แล้ว

ฉันขอเสนอการเป็นพันธมิตร

ฉันมีตัวช่วยที่พิสูจน์ได้ ว่าจะช่วยเพิ่มอํานาจให้เธอในโลกเธอ

และดูเหมือนว่าเธอจะมีความสามารถ ที่จะช่วยฉันที่นี่อย่างที่

อาจจะทําได้ดีกว่าฉัน ดูจากปัจจัยที่เกิดขึ้นที่นี่

ซึ่งฉันก็เพิ่งตระหนักและคิดได้

คุณหมายความว่ายังไง

เธอเก่งกาจเกินกว่าที่เชอรีส นูแลนด์ จะรับมือไหว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ด็อกเตอร์คนเก่งจะกลัวแค่ไหน

โลกของเธอ กําลังจะเกิดแจ็คพอตของตัวเอง

ฉันเชื่อว่า ด้วยวิธีของฉัน ฉันช่วยเธอฝ่าพายุนี้ออกไปได้

ถ้าเราจะร่วมมือกัน ตอนนี้คงเป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุด

สําหรับเธอที่จะยื่นคําขาด หรือสิ่งที่เธอต้องการ

แม่ของฉัน

เธอกลับมาตาบอดอีกครั้งและป่วยด้วย

ฉันต้องการให้คุณรักษาเธอ

อย่างที่คุณสัญญาไว้ตั้งแต่ตอนแรก

ว่ายังไงคะ

เธอกําลังขอความเห็นจากพวกป้าอยู่ค่ะ

ฉันเสียใจจริงๆ

ผลออกมาว่าวิธีการของคุณซูบอฟ

ได้ทําทุกอย่างเท่าที่จะทําได้แล้ว

ว่าไงนะ งั้นคุณช่วยเธอไม่ได้เหรอ

เกรงว่าจะไม่ได้

ผลวิเคราะห์ที่ดีที่สุดของพวกป้าก็คือ แม่ของเธอจะมีชีวิตอยู่ได้อีก 554 ชั่วโมง

ประมาณ 23 วัน

ผมจะไปคุยกับเธอเอง

ฝากด้วยค่ะ

ฟลินน์

พวกเขาสัญญากับเราไว้ เบอร์ตัน

พวกเขาสัญญากับเรา

แม่รู้ว่าลูกเสียใจ ฟลินน์ แต่ว่า...

แม่รู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเนื้องอกกลิโอมา

แม่เป็นห่วงลูก

แม่นอนอยู่ที่ห้องตรวจ ค่อยๆ ยอมรับผลการตรวจ

และแม่ก็เริ่มคิดว่า "มันอาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้น

"บางทีฟลินน์อาจจะ ได้ใช้ชีวิตของเธอเองซะที"

หนูใช้ชีวิตอย่างที่หนูอยากใช้ มาตลอดค่ะ แม่ โอเคไหม

หนูจะไม่เลือกชีวิตแบบอื่นด้วย

แม่รู้

อย่าคิดว่าแม่ไม่รักลูกเพราะเรื่องนี้นะ

ลูกช่วยครอบครัวเรา ให้ผ่านเรื่องยากลําบากมานานแล้ว

ลูกสมควรได้รับอะไรมากกว่านี้

แม่คิดไว้ว่า "บางทีพวกลูก อาจจะขายบ้านได้ ถ้าเกิดอยากขาย"

"แล้วก็จะได้มีเงินสักก้อน

"เบอร์ตันก็ยังเป็นเบอร์ตันวันยังค่ํา ไม่ว่าจะร้ายหรือดี

"แต่ใครจะรู้ว่าฟลินน์อาจได้ดีกว่าตอนนี้"

พอคิดแบบนั้น แม่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้

ลูกได้โอกาสที่จะเป็น

อะไรก็ตามที่ลูกต้องการ

ลูกจะออกไปไหน

ตอนนี้ยาของแม่คงกําลังออกฤทธิ์

หนูก็เลยอยากให้แม่พักผ่อนก่อน

พ่อเขาเคยเรียกลูกว่า ลูกโอ๊กน้อยตอนที่ลูกยังเด็กๆ

ทําไมคะ

เพราะถึงแม้ว่าลูกจะยังตัวเล็กจิ๋ว

พ่อก็ยังสัมผัสได้ถึงพลัง และความเข้มแข็งภายในตัวลูก

เฝ้ารอวันที่พลังนั้นจะเติบโต

เป็นเหมือนต้นโอ๊กต้นใหญ่

หนูคิดถึงพ่อค่ะ แม่

แม่ก็คิดถึงพ่อ

สัญญากับแม่นะ ฟลินน์

ลูกจะให้พลังนั้นได้เติบโต

มาเรีย อานาธีม่า แอช

ประวัติการทํางานน่าทึ่งมาก

คิดยังไงถึงได้ตัดสินใจ ไปทํางานให้เลฟ ซูบอฟ

เรื่องมันซับซ้อน

และมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับ เหตุผลที่ทําให้ฉันติดต่อคุณครั้งนี้

งั้นเธอมาทําไม

ข้อมูลที่แอลิต้า เวสต์ขโมยไป

ฉันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน และจะเอามันมาได้ยังไง

มันอยู่ในสมองของฟลินน์ ฟิชเชอร์

เลฟ ซูบอฟก็รู้เรื่องนี้

อีกไม่นานพวกเคล็พท์ จะได้ทุกอย่างที่แอลิต้าขโมยไป

ฉันไม่อยากอยู่บนโลกแบบนั้น ด็อกเตอร์

- โอเค แต่สารวัตรโลว์เบียร์... - เห็นชัดว่าเธอมีแผนแอบแฝงของตัวเอง

ฉันไม่รู้ว่าคืออะไร แต่คุณหวังพึ่งเธอให้ช่วยเรื่องนี้ไม่ได้

คุณต้องหยุดเขา

คุณทําได้ไหม

ฉันทําได้

แต่ต้องใช้วิธีที่รุนแรงมาก

รุนแรงกว่าที่ฉันเคยคิดเอาไว้

และความเสียหาย คงเลวร้ายเกินกว่าจะพรรณนาได้

ฉันเหลือเวลาเท่าไหร่

น้อยมาก

เธอคงหวังรางวัล ที่คาบข่าวร้ายพวกนี้มาบอกฉันใช่ไหม

ฉันอยากให้คุณฆ่าเขา

ใคร

ซูบอฟ

ขอถามได้ไหมว่าทําไม

เขาล้ําเส้นเกินงาม

แต่ว่าเรื่องที่เธอขอมันไม่ใช่เรื่องง่าย

ดูจากสถานะเคล็พท์ของเขา

นอกจากว่า...

เธอจะยอมใช้ประโยชน์ จากการอยู่ในบ้านของซูบอฟ

มาช่วยลงมือครั้งนี้ด้วย

ฉันยอม ด้วยความเต็มใจ

เยี่ยม ไว้ฉันจะติดต่อไป

วิธีการที่รุนแรงของคุณ

คืออะไร

ฉันอาจจะต้องเปลี่ยนเงื่อนไขภายในต้นตอ

ไปใช้ในทางที่จะทําลายหรือลบล้าง รายงานทรงคุณค่าที่มีมาหลายทศวรรษ

งานวิจัยที่แสนสําคัญ

แต่ฉันต้องทิ้งสิ่งเล็กๆ เพื่อปกป้องภาพรวมทั้งหมด

ฉันไม่เข้าใจ

แจ็คพอต ฉันจะเร่งมันให้รุนแรงขึ้น

นั่นจะทําให้เด็กสาวคนนั้น หายไปได้ในทีเดียว

พร้อมกับบ้าน ชุมชน ครอบครัว และทั้งรัฐที่น่าสมเพชนั่นด้วย

ยินดีต้อนรับกลับมา

แม่ของคุณเป็นยังไงบ้าง

กําลังจะตาย

ซึ่งฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้มาตลอด

ผมขอโทษ ฟลินน์

ที่ผมพูดเกินจริง เพื่อให้คุณยอมรับข้อตกลงของเรา

มันเป็นเรื่องที่ผิด

คุณคิดว่าเราจะยังหาพี่สาวคุณเจอไหม

เธอตายแล้ว

ผมมองไม่เห็นทางอื่นเลย

วิล์ฟ

ฉันเสียใจด้วยนะ วิล์ฟ

ผมรู้สึกเหมือน ผมมองข้ามเรื่องที่ผมรู้อยู่แล้วไป

เพราะผมอยู่ใกล้ซะจนมองไม่เห็นมัน

แอลิต้าบอกว่าผมเคยมีบ้าน ตอนที่ผมยังเด็ก

เธอบอกว่าผมเคยเล่าเรื่องนี้

สนามหญ้า เป็นเนินลงมาถึงบ่อน้ํา

แต่สิ่งแรกที่ผมจําได้ คือตอนอยู่ในค่ายชั่วคราว

ต่อคิวรออาหาร

ฝนตกลงมากระทบกับผ้าใบสีน้ําเงิน

หน้าของผู้หญิง

ที่ผมเลือกที่จะเชื่อมาตลอด ว่าเป็นแม่ของผม

ถึงแม้มันจะเหมือนเป็นแค่จินตนาการ

แล้วพ่อของคุณล่ะ

พวกเขาพาตัวผู้ชายทุกคนไปตั้งแต่ตอนแรก

ผมจําเรื่องการบุกโจมตีค่ายไม่ได้เลย

แต่แอลิต้าเล่าให้ผมฟังว่า พวกมันเผาบ้านเรายังไง

เธอพาตัวผมออกมา

ไม่งั้นผมคงตายไปแล้ว

หลังจากนั้นคุณไปไหนต่อ

ตามถนน ตามที่ที่ถูกทําลาย

อยู่อย่างนั้นเกือบสามปีได้

แล้วยังไงต่อ

ผมทําเรื่องโง่ๆ ไป

วูล์ฟ

พวกเราถูกจับตัว

ถูกพามาชะล้าง

แอลิต้าสู้เพื่อให้เรายังได้อยู่ด้วยกัน

เธอคงต้องการชีวิตแบบนั้นเสมอ "ตอนที่เราเป็นอิสระ" เธอพูดแบบนั้น

เราก็เลยหนีออกมา หลังจากที่เราถูกรับเลี้ยงไม่กี่ปี