Way Down East

Deze film is gerestaureerd en bewaard door HET MUSEUM VAN MODERNE KUNST Departement Film

ROLVERDELING

Partituur samengesteld uit historische photoplay muziek door Het Mont Alto Motion Picture Orchestra

NAAR HET OOSTEN

Naar de roman en het toneelstuk van LOTTIE BLAIR PARKER, bewerkt door JOS. R. GRISMER Scenario door ANTHONY PAUL KELLY

Onder de persoonlijke regie van D. W. GRIFFITH

Een Eenvoudig Verhaal over Gewone Mensen

Sinds het begin van de tijd is de mens polygaam geweest - zelfs de heiligen uit de Bijbelse Geschiedenis -

maar de Mensenzoon bracht een nieuw ideaal en de wereld groeit ernaar toe.

Het ideaal van Eén Man voor Eén Vrouw!

Niet door de wet - onze wetgeving is overladen met genegeerde wetten - maar in het hart van de mens

moet het duidelijk worden dat zijn grootste geluk uit zuiverheid en standvastigheid bestaat.

Vrouwen, die vandaag opgroeien met de gedachte aan EEN ENKELE PARTNER, hebben het misschien moeilijker dan ooit,

want het man-dier bereikte deze hoge standaard nog niet, behalve misschien in theorie.

Als er iets is in dit verhaal waardoor de man inzicht krijgt in het lijden, veroorzaakt door zijn egoïsme,

dan zal het niet voor niets geweest zijn.

Tijd en plaats - in de verhalenwereld van het doen geloven. Karakters - zijn nergens en toch overal.

Gebeurtenissen - vonden nooit plaats, maar gebeurden altijd.

Laten we ons een afgelegen dorp in Nieuw-Engeland voorstellen.

Anna Moore en haar moeder.

We noemen haar "Anna", we hadden haar "Vrouw" kunnen noemen, want dit is niet haar verhaal.

De grote geldnood brengt de moeder ertoe

beroep te doen op de Tremonts, hun rijke verwanten in Boston.

"Oh Moeder, ik haat het om hen geld vragen."

En zo, door de toenemende schemering...

"Goed, Moeder, ik zal gaan."

Het vertrek.

"Zeg tegen nicht Emma dat ik het warm vestje met mijn eigen handen gehaakt heb."

Het modetijdschrift schrijft dat deze handschoenen in zijn in de stad.

Een tocht met de aarzelende voetstappen die altijd het spoor markeren van de "arme relatie"

Haar neven, de Tremonts, gaven op de middag van Anna's aankomst een bridge- en whistfeest.

Nicht Emma Tremont zelf.

Diana Tremont, haar dochter.

Een incidentele indringer in de Maatschappij, de onstuimige Lennox Sanderson,

die voor zijn levensonderhoud afhankelijk is van een rijke vader.

Hij heeft drie specialiteiten:

Hij heeft drie specialiteiten: vrouwen -

Hij heeft drie specialiteiten: vrouwen, Vrouwen

Hij heeft drie specialiteiten: vrouwen, Vrouwen en VROUWEN.

"Er is een jonge vrouw, zegt dat zij uw nicht Anna Moore is, uit Greenville."

Mijn lieve kind! Wat heeft je in 's hemelsnaam hier gebracht?

Nou, zie je, het gaat niet zo goed, en we wilden je vragen of... of...

Omdat haar de moed ontbreekt, praat ze vlug verder over het warme jasje.

Neemt u me niet kwalijk.

Mevrouw Tremont deelt het gênante nieuws over de komst van de nicht van het platteland met haar dochters.

"Komaan, dump haar."

Maar om indruk te maken op hun excentrieke, maar enorm rijke tante,

doen de zussen alsof ze aardig zijn tegen Anna.

"Ik kende jullie allebei van jullie foto's."

"Ja, ik verwacht dat ik een tijdje blijf, tenminste, als we opschieten."

HOOFDSTUK II Vlakbij het landgoed van de familie Sanderson ligt Bartlett Village,

ook het huis van Landheer Bartlett, de rijkste boer uit de buurt.

De wijzer van de klok wijst naar bloesems en ontwaken.

David Bartlett, hoewel van gewone afkomst, werd onderwezen door dichters en inzichten in de hele wereld.

Landheer Bartlett, een strenge, oude puritein, die leeft volgens zijn persoonlijke opvatting van de Schrift,

in het bijzonder 'Gij zult niet'.

Mevrouw Bartlett, wier lieve ziel net zo zoet is als haar geliefde Schrift.

Dagdromen van eenentwintig.

Het grote Tremont-bal, het hoogtepunt van het sociale seizoen.

Anna's jurk die zij en haar moeder hadden gemaakt voor het geval ze uit zou gaan in de Maatschappij.

Het is helemaal in orde en vanaf het balkon kun je ons zien dansen.

Enkel maar om de zusters, waar ze niet erg dol op is, te pesten, kleedt de tante Anna anders aan.

"O, tante! Deze jurk, waar is het topje?"

Onder de gouden gloed van de lichten in de traphall.

Anna's delicate schoonheid, een stimulans voor Sandersons uitgebluste trek.

"In jouw schoonheid leeft Elaine, het meisje met de lelies, die over liefde droomt in Astolat."

"Vertel me meer."

Nicht Emma stuurt Anna vlug naar bed, misschien uit angst dat haar eigen dochters in de schaduw worden gesteld.

Sanderson, zeer onder de indruk, geobsedeerd door een nieuw verlangen.

Sanderson lokt Anna, na haar verschillende keren te hebben ontmoet,

eindelijk naar zijn verblijf om daar een denkbeeldige tante te ontmoeten.

"Wacht, ik bel Tante."

"Vreemd, ze is er niet."

"Vijf minuutjes maar! Ze kan elk moment terugkomen."

"Als ze niet komt binnen vijf minuten, moet ik gaan."

"Je begrijpt het niet..."

"Ik bedoel... Ik wil dat je... dat je met me trouwt."

Anna's onervaren hart overspoeld door een golf van verliefdheid.

"Oh, ik ga het gewoon aan iedereen vertellen."

Maar Sanderson, die bang is om de wensen van zijn rijke vader, van wie hij afhankelijk is, te dwarsbomen,

haalt Anna over geheimhouding te beloven.

De cynische tante vertrekt voor haar jaarlijkse reis naar Europa.

ONTBREKENDE SCÈNE De tante en haar twee dochters ontmoeten Anna in de hall.

"Zei je dat je morgen naar huis gaat, Anna?

"Nee... oh, ja, inderdaad, dat is juist."

Sanderson behoort tot een klasse die, als hij op de ene manier niet kan krijgen wat hij wil,

tot het uiterste zal gaan om het op een andere manier te krijgen.

Boosaardige plannen.

De drang van de hartstocht kent geen geweten en kent verschillende manieren om verraad te plegen.

Sanderson haalt Anna over om in het geheim te trouwen voordat ze naar huis gaat.

Ver weg heeft David Bartlett een onrustige droom.

Maak je geen zorgen... alles is in orde. Vertrouw je me niet?

En dan... is het gebeurd.

De bruidssuite in de Rose Tree Inn.

Voor haar is het de vervulling van haar meisjesdromen, voor hem slechts een nieuw avontuur.

Hier klopt het geweten aan de deur...

misschien kan de kleinste onderbreking deze tragedie nog voorkomen, maar...

"Mijn... mijn echtgenoot!"

De middag dat het Bartlett-postkantoor werd beroofd.

De gevreesde dienaar van de wet, Rube Whipple, Agent.

Seth Holcomb wacht op Martha Perkins, die hij al twintig jaar volgt.

Seth drinkt zijn likeur met als naam "Long Life Bitters".

Martha Perkins, iemand uit een vorige eeuw, niemand heeft een krant nodig als zij in de buurt is.

De Agent op jacht.

Napoleon, zijn vurige ros.

Napoleon weigert de heuvel te beklimmen.

De verleiding van Napoleon.

"Die mannen! Ik kan het hen gewoon niet beletten mij te volgen."

"Geweldig nieuws! Postkantoor beroofd! Een dollar 82 cent in postzegels, 18 briefkaarten!

Zwaar verlies voor de regering."

"Ik zal niemand toestaan te lachen met de wet, Seth Holcomb."

ONTBREKENDE SCÈNE Seth en de Agent beginnen te vechten.

Ze winnen allebei.

HOOFDSTUK IV. Eén dag wittebroodsweken voor Anna naar huis gaat met haar grote geheim.

"Beloof het nu, slechts twee dagen!"

Anna's terugkeer naar huis.

Anna verlicht de zorgen van haar moeder met vrolijke, mysterieuze hints van toekomstige rijkdom.

Oude gewoontes, te leuk om op te geven.

Hun geheime bijeenkomsten kwamen steeds minder vaak voor, totdat uiteindelijk...

In antwoord op haar dringende brief...

Goed, ik zal wachten.

Heb je niemand over ons huwelijk verteld?

Ze zegt hem dat er een nieuwe, delicate reden is om het geheim niet langer te bewaren.

Je mag het aan NIEMAND vertellen.

Goed...

"Goed... als je de waarheid MOET weten...

"Goed... als je de waarheid MOET weten... omdat we...

"Goed... als je de waarheid MOET weten... omdat we helemaal niet getrouwd zijn!"

"Je maakt maar een grapje? Zeg het, maak je geen grapje?"

"WIJ MOETEN getrouwd zijn... kijk... kijk... onze ring..."

Een huwelijk zou betekenen dat ik alles zou verliezen...

Ik was van plan het goed te maken... maar...

"In hemelsnaam, maak geen scène! Ik geef je veel geld en je kunt weggaan."

Moeder! MOEDER!

Als de moeder terugkomt...

Een tijd later... alleen na de dood van haar moeder schuilt Anna met haar schaamte in het dorp Belden.

Moederschap, Gethsemane van de vrouw.

Schaduwen over de wijzerplaat. ------------------------------- De baby zonder naam.

"Mijn kind, je baby is erg ziek."

"Ieder uur tien druppels hiervan in een beetje water tot ik terugkom."

"Waar is je echtgenoot?"

"O, hij is... hij is weg."

De hospita herinnert Anna er plechtig aan dat als de baby sterft zonder gedoopt te zijn, hij God nooit zal zien.

Hulpeloos en alleen in de vreselijke uren van de nacht

en getroffen door een vreselijke angst voor de ziel van haar baby...

voert zijzelf het heilige ritueel uit.

"In de naam van de Vader en van de Zoon..."

"en van de Heilige Geest..."

"Ik doop je... TRUST LENNOX."

De wake.

De kleine handjes krijgen kou op haar borst.

"Mijn kind, je baby is overleden."

Sanderson op zijn landgoed in Bartlett.

Iedereen zegt dat je geen echtgenoot hebt, ik denk dat je zal moeten vertrekken.

Op haar rug het eeuwenoude kruis. --------------------- De bedevaart.

Hi Holler, de klusjesman van Bartlett, die zich in de schuur opknapt

om er Kate, het nichtje van de Landheer, te ontmoeten.

Smeervet.

Een roekeloze toeschouwer.