Byzantium

Mijn verhaal kan nooit verteld worden.

Ik schrijf het telkens maar weer, overal waar we een schuilplaats vinden.

Ik schrijf over, waar ik niet over kan spreken.

De waarheid.

Ik schrijf over alles wat ik weet.

En dan gooi ik de bladzijdes in de wind.

Misschien kunnen de vogels het lezen.

Is dit van jou?

Ik vind ze hier vaak, die krabbels.

Moeten naar beneden zijn gedwarreld, vanuit iemands raam.

Ze had de baby willen laten stikken

zo gauw die geboren was.

Maar iets liet haar ernaar kijken.

Ze hoorde de donderende hartslag.

Ze rook aan de baby's bebloede hoofd.

En liefde verwarde haar.

Het is maar een krabbel, zoals u zegt.

Maar er staat een verhaal.

Dat kan je voelen.

Zullen we een eindje lopen?

Mijn verhaal begint met Clara.

Op een dag, zal het eindigen met haar.

Clara, vol met geheimen.

Mijn redder.

Mijn last.

Mijn Muze.

Hé!

Godverdomme. Wendy. - Ik bel je terug.

Val dood!

Klootzak! Zag je dat? Hij viel me, verdomme, aan.

Wat deed ze. - Z'n neus verkloot.

Ja, nou, hij verdiende het.

Ernie. Haal hem hier weg, maat.

Mijn neus! Mijn neus.

Zin in thee?

Alsjeblieft, kom binnen.

Ik heb hier 14 dagen gewerkt. Ik wil m'n geld!

Je staat niet op papier. Welk geld?

Excuseer me. Heb je dit meisje gezien?

Nee. Sorry, kerel.

Sorry.

Nee.

Wat doe je? - Sorry, maar die zijn van mij.

Nee! Je kunt dat niet pakken! - Die zijn van mij.

Hallo, Clara.

We krijgen hier veel trutten, maar zij pakte de verdomde prijs.

Jammer... zij was morbide sexy.

Aan de kant!

Clara!

Shit! Kut!

De verveling die ik heb ervaren in deze achtervolging.

Mijn tijd die je hebt verspild.

Je zou naties verkopen met je hoererijen.

Kom op. Je weet naar wie ik op zoek ben.

Waar is ze?

Hè? Waar is ze?

Ik was hem, ooit.

En dat meisje...

Liefde voor haar verwarde me.

Ik hield van haar m'n hele leven lang.

Uw vrouw?

Ze was getrouwd met mijn broer John.

Heel gelukkig...

Ze heeft nooit geweten wat ik voelde.

Hij ook niet.

Er komt een tijd in het leven, dat geheimen zouden moeten worden verteld.

Jij hebt geheimen, of niet?

Er ging een verhaal, toen ik een jongetje was...

over de neamh mairbh

de revenanten.

Dood noch levend.

De priester vertelde het altijd, om ons bang te maken.

Mijn naam is Eleanor Webb.

Eleanor Webb...

ik ben er klaar voor.

Weet u het zeker?

Ik heb hier genoeg tijd doorgemaakt, geloof me.

Ik voel een grote vrede.

Alsof de orde weer wordt hersteld.

Ze is een aberratie.

Ik weet niet wat dat betekent, sir.

Waar denk je naar toe te gaan?

Ik wou de wond schoonmaken, sir.

U heeft een snee. Het valt op.

Al die tijd die je hebt gehad en niets geleerd.

Echt iets voor jou.

Sluit uw ogen.

Clara? - Ga weg.

Hoe kon je iemand hier naar toe nemen?

Hij was sterker dan ik dacht. - Dit is ons huis!

Eleanor, we moeten gaan.

Ik ga niet weer weg. - Ik moest het doen!

Op een dag, Begrijp je het. - Wat, als ik oud genoeg ben?

Je hebt geen idee, geen enkele, van wat ik voor je doe.

Deed je dat voor mij? - Pak je spullen!

Ik vond het hier fijn. - Ik zei pak je spullen!

Wie was hij? - Niemand.

Dank je. - Oké, tot ziens, meisjes.

Zullen we in de broeikas kijken?

Oké, dan.

We zijn hier eerder geweest.

Doe niet zo gek. Kom op.

Maar weet je dat niet meer?

Het is hier goed voor ons, Ik voel het.

Dat zei je ook over die vorige plek. - Wat? Die vuilnisbelt die we verlieten?

Dat ben ik al vergeten.

Wat is er?

Je kunt het verleden niet weggooien alsof het niet gebeurd is.

Mijn zorg is het heden, oké?

Domme snoeshaan.

Waarom ga je niet met de automaten spelen, ja?

Win wat geld voor ons.

Ga.

Clara is nooit alleen.

Ze vindt elke dag geld en gezelschap.

Het komt haar makkelijk aanwaaien.

Net als liegen.

Wie is dat? Ken je haar? - Nee...

Heb je haar eerder gezien? - Nee.

Maar ik hou van eenzaamheid.

Ik loop.

En het verleden loopt met me mee.

Het leeft.

Hai.

50 voor pijpen, 100 voor een volledige beurt.

Hebben ze je ingehuurd?

Je bent een straatmuzikant. Je kunt een hoed rond laten gaan.

Ik vind het niet erg.

Dat was geweldig.

Kun je praten?

Ik heb geen hoed.

Hoe onthoud je al die noten?

Ik onthoud alles.

Het is een last.

Nou...

weet je nog wat anders?

Probeer ze wat op te fleuren.

Het is hier de vallei van de fossielen.

Ik moet gaan.

Ik ben om 22.00 uur klaar.

Kom binnen.

50. Mooi.

Ben je op vakantie?

Nee. - Je woont hier in de buurt?

Ja.

Je wou wat gezelschap. - Zij...

Wie?

Moeders.

Ze overleed.

Het spijt me zeer.

Er was een begrafenis.

Ik kon het niet.

Ja, ik ben weggelopen.

Ik ben er niet uit geweest, sindsdien ben ik er niet uit geweest.

Maar je verdriet, laat zien hoeveel je van haar hield.

En liefde is een heel goed ding.

Ik wed, dat ze trots op je zou zijn.

Een lieve zoon als jij.

Nee, ik heb haar nooit trots gemaakt.

Ik heb alleen...

Ik beantwoord niet eens de telefoon.

Begrijp je?

Ik heb de zaak verkloot. Ik kan haar schulden niet betalen.

Vond 50 pegels in één van haar oude boeken en waar besteed ik het aan?

Menselijk contact.

Gaat het? - Ja.

Ja? - Het spijt me, lieverd.

Ik ben Camilla.

Noël.

Wat voor soort zaak had je moeder, dan, Noël?

Het was een pension. Ik heb het geruïneerd.

Was het een grote zaak?

Ja, redelijk groot.

Nou...

Wil je...

Zullen we dan naar jou toegaan?

Ja - Ja.

Zou leuk zijn. - Ja...

Je kunt meekomen naar mij. - Ja.

Blij dat je op me gewacht heb. - Heb ik niet.

Hoe heb je zo leren spelen?

ik heb geoefend.

Hoelang?

200 jaar.

Zo voelt het zeker, of niet?

Heb een theekopje rond laten gaan.

heb wat geld voor je opgehaald.

Het is niet veel.

Dank je.

En dat stuk papier.

Dat is m'n telefoonnummer.

Ik heb geen telefoon.

Nou...

Leu...leuk... leuk je te ontmoeten.

Tot ziens.

Ella! Ella!

Kijk wat ik gevonden heb!

We zijn jonkvrouwen in nood.

Weet je wat Noël is, Ella?

Hij is een ridder op het witte paard.