Panic

May sikreto bawat maliit na bayan.

Ang amin ay may laro.

Ang mga matatalo ay mananatili rito, kung saan talunan ang lahat.

Makakalabas ang mananalo.

Sa Carp, Texas, ang makalabas lang ang tanging layunin.

Kaya ipinagsasapalaran ng mga tao ang buhay nila.

Magtatagumpay ka 'pag tumagal ka hanggang bukang-lawayway.

Darating na ang paghatol.

Hindi layunin ng laro na patayin ka.

At 'di ka mamamatay.

Kung susunod ka sa panuntunan.

Huwag magpapasindak.

MALIGAYANG PAGDATING SA CARP

NAREMATA MAS MURA!

Sa katotohanan, ang Panic ay nagsimula tulad ng ibang bagay rito.

Dahil bakasyon,

at wala nang ibang magawa.

Nagsisimula ang mga laro matapos ng graduation,

at tumatagal nang buong tag-init.

Puwedeng sumali ang lahat ng magsisipagtapos.

Minsan, 40 manlalaro ang sumasali.

Minsan, kalahati nito.

Pero isa lang ang mananalo.

Bawat taon, may mga bagong manlalaro,

mga bagong hamon,

mga bagong hukom.

Pero may mga lamat din ang laro.

SLN JIMMY & ABBY! MISS NA NAMIN KAYO!

Hindi namin sila pinag-uusapan.

Alam nila kung nasaan kami.

Alam nila na hindi kami makakaalis.

Maliban kung maglalaro kami.

At ngayon, ang hinihintay ninyo,

ang magsisipagtapos.

Sige na, Nat!

-Huli ka. -Puta ka.

Hoy, Ray.

May regalo ako sa iyo. Maliit lang.

-Tara na! -Ano ito?

Get-out-of-jail-free na kard.

Ano? Baka magamit mo kapag bibisitahin mo ang tatay mo.

Talaga?

Sana free pass ito sa herpes,

para matira ko ulit ang nanay ni Tyler.

Huwag kang gago. Layuan mo ako.

'Di ako makapaniwala na 'di kayo dumalo.

Ganoon na nga.

Tara na.

Tara!

Tara!

-Narito ang mahal ko. -Kumusta, Tay?

Kausapin mo ang tiyo mo.

Sige, litrato ng mag-ama. Magtabi kayo.

Heather!

Narito kami!

Kumusta ka?

Tingnan mo, mga bulaklak!

Salamat, Lilybug.

Nakarating ka.

Siyempre, nakarating ako.

Ipinagmamalaki kita.

Heto, may ibibigay ako sa iyo.

-Puwedeng pakihawak? -Oo naman.

Sobrang mahilig ka dati sa snow globe. Gustung-gusto mo ang mga ito.

Pito pa lang ako noon.

Sa Walmart,

mga 100 ganoon yata ang kinalog mo.

Akala ko hindi kita mapapalabas sa tindahang iyon.

Salamat, malaking bagay ito sa akin.

Maliit lang ito,

parang tanda lang ng okasyong ito.

-Bakit ganyan ka makatingin? -Wala lang.

May 20 dolyar ka?

Nasa pagawaan ulit ang kotse.

May problema sa starter.

Alam mo, malakas sa gas ang truck ni Bo...

Ito lang.

-Talaga? -Oo.

Ano'ng nangyari sa sweldo mo sa tindahan?

Hindi ko sila mapipilit, Nay.

Ipinagmamalaki kita.

Tara na, Lily. Alis na tayo.

Salamat. Sa susunod na lang.

Mahal kita. Paalam!

-Tara na. Malaya na tayo! -Tama.

Perpekto.

Umalis na tayo.

Ayaw ko na sa lugar na ito.

-Isa... -Oo.

-Dalawa. -Dalawa.

Tatlo.

Salamat.

Ano ang ito-toast natin?

Wala nang P.E.

-Wala nang P.E. uniform. -Tama.

Huling koleksyon.

Ibigay ninyo ang pera sa akin.

Huling koleksyon.

-Narito na. -Maraming salamat.

Huling koleksyon.

Ang batas ay batas.

Wala nang pasok, 'di ba? Hindi nga ako sasali.

Isipin na insurance ito.

Magiging masaya ang tag-init na ito.

Sige...

Sige na, pare.

Hindi nga ako maglalaro.

Kasali tayong lahat, gago.

-Ray! -Hindi tayo makakapili.

Makakabili ng isang panalangin ang isang dolyar.

Tumigil ka, Ray.

Kung gusto mo ng pera, bitawan mo ang braso ko.

Binibiro lang kita.

O, Bishop.

Hoy.

Isang bagong toast.

Para sa global amnesia.

Hindi.

May ilan na gusto ko'ng matandaan.

Ano ang hindi ko naabutan?

Nagto-toast kami para makalaya kay Ray Hall.

-Oo. -Walang kwenta ang taong iyon.

Oo nga.

Natatandaan mo?

Nang sumuka ka sa field trip noong eighth-grade?

Itsinismis niya na buntis si Heather?

Tapos sinabi mo sa lahat na may chlamydia siya.

Walang makakagalaw sa kaibigan ko.

Sa paghihiganti.

Sa chlamydia.

-Hindi ko ito-toast iyan. -Ano?

Sige, may isa ako.

Handa na kayo?

Dinala mo ang diploma mo.

-Siyempre. -Kakaiba ka.

-Oo. -Siyempre.

-Ano ang ginagawa mo? -Isa itong toast.

Ano? Wala itong halaga, dahil...

Mananalo ako sa Panic.

Gusto ko ang kantang ito! Tara.

-Tayo na, Heather. -Mamaya siguro.

Hindi! Ngayon na!

-Hindi, tara. -Mamaya na. Ayaw ko...

Ayaw ko.

-Bishop! -Tara na.

-Ibaba mo ako! -Hindi kita nariring.

Ano ka ba?

Pasensya. Madulas kamay ko.

-Sa lighter? -Madulas ang kamay ko!

-Alam mo... -Ganito, Dick-ins,

medyo ninenerbiyos ang lahat bago ang Paghahatol.

Diggins. Iyon ang sinabi ko.

May balita mula sa mga hukom?

Wala, emcee lang ako.

Hinihintay ko rin ang hudyat.

Sana dumating na kaagad.

Alam mo ang sabi nilang sa walang ginagawa.

Naiimpluwensyahan ng Diyablo.

Gawin mo na, T!

Gabi na, Lilybug, Tulog ka na dapat.

Bakit? Gising ka pa.

Ayaw mo lang matulog.

Natapos ko na ang aklat galing sa library kahapon.

Gusto mo na mag-imbento ako ng kuwento?

Noong unang panahon,

may isang bayan, tulad ng sa atin.

Maliban sa lahat ng tao ay gawa sa bato.

Parang mga istatwa.

Yun nga. Parang mga istatwa.

At nagsasalita sila gamit ang mga dilang bato

at kumakaway gamit ang mga brasong bato.

Kahit ang mga puso nila ay gawa sa bato.

Pero naiiba ang isang batang babae.

Siya ay gawa sa putik.

"Wala kang kuwenta," sabi ng lahat sa kanya.

"Wala."

Grabe.

At ikinulong nila siya sa isang mataas na tore,

na walang mga pinto, at iisa lang ang bintana.

Malungkot ba siya? Madilim ba roon?

Oo.

Oo, minsan.

Minsan, kinakausap niya ang hangin, para may makasama siya.

Paano siya makakatakas sa mataas na tore?

Hindi ko alam. Hindi pa ako umabot doon.

Ganito...

siguro may kakaibiganin siya na alitaptap.

Alam mo na, matutulungan siya kapag gabi,

para hindi siya masyadong matakot sa dilim.

Alam mo?

Iyon ang wakas. Iyon ang mismong mangyayari.

Matulog ka na. Mahal kita.

-Tulog ka na rin. -Sige.

Heather, 8:00 na!

Mahuhuli ka na sa trabaho.

Sige.

SLN JIMMY + ABBY

Matagal ka na rito.

Pero wala kaming sapat na bakante sa iskedyul.

Pero alam mo na ako lang ang kumikilos dito. At...