Good Will Hunting

จงหาเศษที่เหลือ ของเอฟ-เอกซ์ ยกกำลังสอง ดี-เอกซ์

คราวหน้าทำของเพอร์ซิวัลให้เสร็จด้วย

ผมรู้ว่าหลายคนเคยทำข้อนี้ ตอนปริญญาตรี

รื้อฟื้นกันหน่อยคงไม่เป็นไร

ขอบใจนะ สตีเวน

ผมเขียนโจทย์ระบบฟูริเยร์ขั้นสูง ไว้บนกระดานที่ห้องโถงหลักด้วย

หวังว่าก่อนจบเทอมนี้ จะมีสักคนในนี้แก้โจทย์ได้

คนที่แก้โจทย์ได้ นอกจากจะได้รับคำชื่นชมจากผม

ยังจะได้มีชื่อเสียงเงินทอง

โดยผลงานความสำเร็จของพวกเขา จะได้รับการบันทึกและจารึกชื่อไว้

ในหนังสือพิมพ์เอ็มไอที เทค เพื่อเป็นมงคล

อดีตผู้ชนะมีทั้งผู้ได้รางวัลโนเบล ผู้พิชิตเหรียญฟีลด์ส

นักดาราศาสตร์ฟิสิกส์ชื่อดัง และอาจารย์เอ็มไอทีผู้ต่ำต้อย

ชั่วโมงนี้ก็มีแค่นี้แหละ ถ้ามีคำถามอะไรละก็

ผมมั่นใจว่าทอมมีคำตอบ

หวัดดี วิลล์

- คริสติน เป็นไงบ้าง - สบายดี แล้วนายล่ะ

- ดี - เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนกับเคที่

- ไม่เหรอ - ใช่

- ทำไมล่ะ - ไม่รู้สิ

- เคที่ - อะไร

ทำไมเธอไม่มาเต้นยั่วยวนฉัน

- เหมือนที่เคยทำเลยล่ะ - ไปตายซะ

ตายไปกับคำสาปจู๋เล็กของนายซะ ชัคกี้

ฉันคงจะยอมเปลืองแรง อ้าขาให้ดุ้นจิ๋วของนายหรอกนะ

- กลับบ้านไปชักว่าวเองละกันนะ - ดุ้นจิ๋วจุ๊ดจู๋!

จุ๊ดจู๋! จุ๊ดจู๋!

เธอฟันหลอน่ะ วิลล์

เธอมีปัญหาเรื่องผิว ฉันไม่...

อีกอย่างพนันห้าต่อสองเลย มอร์แกนต้องแต่งกับเธอ เข้าใจใช่ไหม

นายไม่ควรจะ นอนกับเมียเพื่อนในอนาคตบ่อยหรอก

มันผิดอะนะ นายจะไปไหน

ฉันกลับแล้วดีกว่า

ไอ้เวร จะกลับแล้วเนี่ยนะ เพิ่งสี่ทุ่มเอง

ฉันเหนื่อยน่ะ

คำสาปจู๋เล็กอะไร

เธอไม่รู้อะไร ไม่มีหรอกคำสาปจู๋เล็กนั่นน่ะ

ออก! อย่าให้ถอยหลังตีอยู่นั่นสิ

อย่าเอาแต่ยืนคร่อมเพลทสิ! จะขว้างลูกแบบไหนดีนะ

นายต้องโดนดีแน่ รู้ใช่ไหม

คิดว่าฉันกลัวนายเหรอ ไอ้เวร นายยืนคร่อมเพลทอยู่นะ

อาทิตย์หน้าเคซี่รับจ็อบยามหน้าประตู ที่บาร์ในฮาร์วาร์ด เราน่าจะไปนะ

- ไปที่นั่นทำอะไรล่ะ - ไม่รู้สิ

เราไปหาเรื่องเด็กฉลาดๆ กัน น่าจะเหมาะเลยนะ

ไอ้เวรนี่

- จะเอาไง ยังไหวอยู่ใช่ไหม - เข้ามาเลย!

เข้ามาเลย อย่างนั้นแหละ

(ขอต้อนรับรุ่น 1972 คืนสู่เหย้าศิษย์เก่าเอ็มไอที)

ผมจะกอดคุณที่นี่ตลอดไป

ในอ้อมแขนของผม...

- อาจารย์แลมโบคะ - ว่าไง

ฉันเรียนคลาสทฤษฎีประยุกต์ของอาจารย์

เรากำลังรวมตัวกันที่ตึกวิทย์-คณิต

มานี่ นี่วันเสาร์นะ

เว้นแต่ว่าคุณอยากดื่มกับผมคืนนี้

ไม่เชิงค่ะ เราแค่อดใจรอคำตอบ วันจันทร์ไม่ไหว

- คำตอบอะไร - ใครพิสูจน์ทฤษฎีได้ค่ะ

ถูกต้องนะ ใครเป็นคนทำเนี่ย

- แจ็กเหรอ - ไม่ใช่ผมนะ

- เนเมชเหรอ - ไม่มีทางเลย

- เร็วเข้า โจอี้ แมค! - บิลลี่ ถึงตาแมคนามาร่าแล้ว

จัดไปเลย เจ้าหนู!

โจอี้ วิ่งให้เร็วที่สุดไปเลย!

เอาเลย แมค อย่างนั้นแหละ ดีเลยเจ้าหนู วิ่งสองเบส แมค

นี่ มอร์แกน ผู้หญิงกางเกงลายทางนั่นใครน่ะ

ก้นเธอสวยดีนะ

- ใช่ ก้นสวยได้อยู่ - ผู้ชายที่เธออยู่ด้วยนั่นใครน่ะ

ไอ้อิตาเลียนนั่นน่ะเหรอ เกลียดชะมัดเลย

วิลล์รู้จักมันนี่นา

ใช่ รู้จักสิ ไอ้เวรคาร์ไมน์ สการ์แพกเลีย

ไอ้เด็กนั่นเคยซ้อมฉันซะน่วม ตอนอยู่อนุบาล

- หมอนั่นอะนะ - เออ

ช่างแม่ง ไปหาอะไรกินกันดีกว่า

- ไม่ไปคุยกับสาวหน่อยเหรอ มอร์แกน - ช่างยัยนั่นเหอะ

- ฉันอยากกินวอปเปอร์ - ไปร้านเคลลี่ส์กันดีกว่า

มอร์แกน ฉันไม่ถ่อไปร้านเคลลี่ส์ แค่เพราะนายชอบพนักงานที่ร้าน

เสียเวลาขับไปอีกทางตั้ง 15 นาที

เราจะทำอะไรกันงั้นเหรอ แค่ 15 นาทีให้กันไม่ได้รึไง

ดับเบิ้ลเบอร์เกอร์

ดับเบิ้ลเบอร์เกอร์

ชัค ฉันสั่งดับเบิ้ลเบอร์เกอร์ไปแล้ว

หุบปากได้ไหม! รู้แล้วว่าสั่งอะไร ฉันก็อยู่ด้วย

งั้นก็เอาแซนด์วิชฉันมาสิ

แซนด์วิชของแกอะไร ฉันซื้อนะ

แกมีเงินติดตัวเท่าไร

ก็บอกว่าซื้อสโนว์โคนแล้ว จะมีเงินทอนไง

ฉันพูดแบบนั้นตอนที่เราจอดรถ

เอาแซนด์วิชฉันมา เลิกทำตัวทุเรศซะทีน่า

ก็ได้ งั้นจ่ายมาเลย 16 เซ็นต์ ที่แกมีติดตัวอยู่ตอนนี้

เราจะให้แกผ่อนค่าแซนด์วิช

เอาละนะ วางไว้บนนี้ให้เลย

เราจะจัดแผนผ่อนให้เอง แกผ่อนวันละหกเซ็นต์ทุกวัน

พอหมดอาทิตย์ แกก็เอาแซนด์วิชไป

ทำไมต้องเลวแบบนี้ด้วยวะ

ฉันเป็นหน่วยสงเคราะห์แซนด์วิชรึไง

ฉันว่าแกก็น่าจะ สร้างเครดิตการผ่อนที่ดีไว้นะ

เหมือนตอนแกซื้อโซฟา ก็ต้องวางแผนผ่อนไง

จำได้ไหมตอนที่แม่แกจ่ายสิบดอลลาร์

ทุกวันไปปีนึง

ในที่สุดแม่แกก็ซื้อโซฟาได้ แบบเงินผ่อน

- ขอเบอร์เกอร์ฉันได้รึยัง - นี่ดับเบิ้ลเบอร์เกอร์ของแก

นี่ เดี๋ยวก่อน ชัค

- ช้าๆ หน่อย - มีอะไรเหรอ

- ยังไม่รู้นะ - นี่ นังโง่!

ใช่ เธอแหละ ยัยทุเรศ!

- หุบปากเหอะ - ไปจากที่นี่กันดีกว่า

แกจะห่วงอะไรนักหนา

ทำไมแกไม่มาเลียกล้วยฉันล่ะ

เราเห็นไอ้หมอนี่ 15 นาทีก่อน

ถ้าจะอัดพวกมันก็น่าจะจัดตอนนั้น

ตอนนี้เรากินของว่างอยู่

หุบปาก มอร์แกน แกไปเลย

- ไม่ไป - งั้นก็ไม่ต้องไป

- ฉันไม่ไป - ต้องไปสิวะ มอร์แกน

จะบอกให้นะ ถ้าแกยังไม่ออกไปเดี๋ยวนี้

พอฉันอัดพวกนั้นเสร็จ แกโดนต่อเลย

คาร์ไมน์ ฉันเอง วิลล์

จำได้ไหม เราเรียนอนุบาลด้วยกัน

- เวรเอ๊ย ปล่อยนะ - เหยียบหัวมันไว้

จับมันกดพื้นไว้ อัดไอ้เวรนั่นให้น่วมเลย

- คาร์เตอร์! - ไม่เอาน่า!

วิลล์! วิลล์ ไปกันเถอะ!

- วิลล์ ตำรวจ - ไปกันเถอะ ไปได้แล้ว

ใจเย็น น้องชาย ใจเย็น

- ไง พรรคพวก ขอบคุณที่มานะ - มานี่เลย!

แม่งเอ๊ย

นี่ผมคิดไปเองหรือว่า วิชาผมมีนักเรียนเพิ่มขึ้นจริงๆ

ไม่ว่ายังไง

ผมก็ไม่เชื่อว่าทุกคนมาที่นี่ เพื่อมาฟังผมสอน

มากกว่าอยากรู้ว่าใครคือผู้เฉลย ปริศนาคณิตศาสตร์ลึกลับกันแน่

เพื่อไม่ให้เสียเวลา ออกมาเลย วายร้ายผู้เงียบงัน มารับรางวัลไป

ขอโทษที่ทำให้ผู้ชมผมผิดหวัง แต่...

วันนี้คงไม่มีการเปิดเผยตัวกันที่นี่

ยังไงก็ตาม ผมกับเพื่อนร่วมงาน ปรึกษากันแล้ว

และตอนนี้มีโจทย์ปัญหาอยู่บนบอร์ด...

ที่เราใช้เวลากว่าสองปีในการแก้โจทย์

ก็อย่างที่พูดไปเอาเป็นว่า คำท้าโจทย์นี้ประกาศไปแล้ว

ทางคณะตอบรับแล้ว ตอบรับด้วยความแข็งขันทีเดียว

- นี่ - ขึ้นศาลเมื่อไหร่

อาทิตย์หน้า

โทษที

- คุณทำอะไรน่ะ - โทษที

นั่นงานของนักศึกษา วาดรูปบนกำแพงที่นี่ไม่ได้

- อย่าเดินหนีสิ! - ไปตายซะไป!

อ๋อ เป็นคนฉลาดสินะ ชื่ออะไรล่ะ

พระเจ้าช่วย

น่าจะถูกนะ

แกต้องปัญญาอ่อนแค่ไหน ถึงถูกไล่ออกจากงานแบบนั้น

ถือไม้กวาด กวาดไปกวาดมา มันจะยากแค่ไหนเชียว

ไอ้เวร แกก็ถูกไล่ออก เพราะกวาดไปกวาดมา

ฉันถูกไล่ออก เพราะผู้บริหารปรับโครงสร้าง

ใช่ ปรับโครงสร้างคนปัญญาอ่อน ที่ทำงานให้พวกเขาไง

เงียบเหอะ แกเองก็ถูกไล่ออกบ่อยไป

- อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็มีงานทำใช่ไหม - ใช่

- ทำไมถึงถูกไล่ออก วิลล์ บอกมา - ผู้บริหารปรับโครงสร้างน่ะ

ลุงฉันน่าจะฝากนายเข้าทีมทุบตึกได้

ลุงฝากได้เหรอ

ล้อเล่นรึเปล่า! เมื่อวานฉันถามว่าหางานให้ได้ไหม

เมื่อวานฉันก็บอกว่า "ไม่ได้" ไง

- เคซี่ เป็นไงบ้าง - เป็นไง เคส

เป็นไงบ้าง บิ๊กเคส

ไปนั่งด้านโน้นกัน

ได้ ไปเลย

นี่บาร์ของนักศึกษาฮาร์วาร์ดใช่ไหม

นึกว่าจะมีโจทย์เลขอยู่บนกำแพงซะอีก

ขอเบียร์ลาเกอร์ ที่นุ่มที่สุดในร้านเหยือกนึง

ขอเวลานอก

ฉันต้องไปวาดลวดลายจีบสาวฮอต ของฮาร์วาร์ดที่บาร์ด้านโน้น

- ได้เวลาร่ายมนตร์แล้ว - หาสาวๆ ให้เราด้วย

- อ้าว หวัดดี - อ้าว หวัดดี

- หวัดดี สบายดีไหม - สบายดี

- สาวๆ อย่างพวกคุณ... - มาที่นี่บ่อยไหม

ผมมาที่นี่ไหม ก็มาบ้าง

ผมมาที่นี่ แบบว่าบางทีน่ะ

- คุณเรียนที่นี่เหรอ - ใช่

นั่นสิ

- ใช่แล้ว ผมเคยเรียนกับคุณนะ - เหรอ วิชาอะไร

- ประวัติศาสตร์ - ก็ไม่แน่

ใช่ ผมว่าวิชานั้นแหละ

คุณอาจจะ... จำผมไม่ได้ก็ได้ ผมชอบที่นี่

ไม่ได้แปลว่า มาที่นี่แล้วผมเป็นอัจฉริยะนะ

- แต่ผมฉลาดมาก - นี่

- นี่ เป็นไง สบายดีไหม - ดี นายล่ะเป็นไง

นายว่าเคยเรียนวิชาอะไรนะ

- ประวัติศาสตร์ - ประวัติศาสตร์ ใช่แล้ว

แค่ประวัติศาสตร์เหรอ คงเป็นชั่วโมงแนะนำวิชามากกว่า

- ใช่ ชั่วโมงแนะนำวิชาเรียน - นั่นสิ

ลองไปหาดูสิ วิชานี้ดีนะ ลงเรียนก็น่าจะดี

- นายชอบวิชานั้นไหม - พูดตรงๆ นะ

- วิชานั้นเหมือนเด็กประถมเรียน - เด็กประถม

- ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน - นั่นสิ

ฉัน... ฉันจำวิชานั้นได้

มันเรียนระหว่างช่วงพักกับพักเที่ยง

คลาร์ก ไปให้พ้นๆ ไป

- ทำไมเธอไม่ใจเย็นๆ ก่อน - ทำไมนายไม่ไปซะที

- แค่สนุกกับเพื่อนใหม่เอง - เราจะมีปัญหากันใช่ไหม

ไม่ ไม่มีปัญหาอะไรเลย

แค่หวังว่านายจะให้ข้อมูลเชิงลึก เรื่องวิวัฒนาการ

ของระบบเศรษฐกิจแบบตลาด ในอาณานิคมทางตอนใต้ได้

ข้อโต้แย้งของฉันคือ ก่อนสงครามปฏิวัติ