A Shop for Killers (킬러들의 쇼핑몰)

เดี๋ยวๆ

ขอดูก่อน

จีอัน กลับมาจากโรงเรียนแล้วเหรอ

"จีอัน - 17 ปี"

บ้านนี้ก็ปกติดีอยู่แล้ว จะรื้อมันทำไม

บ้านนี้ไม่ได้ปกติดีนะ

ถ้าดูภายนอก

ใช่ มันดูปกติดี สวยงามและแข็งแรง

แต่มันไม่ได้แข็งแรงเลย

โดยเฉพาะห้องนี้

หลังคาอาจพังลงมาเมื่อไหร่ก็ได้

ถึงต้องซ่อมแซมแบบด่วนๆ เลยไง

ไปพักที่อื่นกันสักสองอาทิตย์นะ

พอซ่อมเสร็จแล้วต้องแข็งแรงแน่นอน

อือ ก็ได้

เข้าใจแล้ว

โอเค

ถ้าอย่างนั้น ช่วยติดหน้าต่างในห้องหนูด้วยสิ

มีห้องที่ไหนไม่มีหน้าต่างกัน

หน้าต่างเหรอ

หน้าต่าง

นั่นต้องจ่ายเพิ่มนะ

ขอเงินเพิ่มสิ ขอเงินเพิ่มเลย

เนื้อเกาหลีไหม

- ก็ได้ ฉันชอบเนื้อเกาหลี - กินอันนั้นแหละ

ตามนั้น

ถ้าเอาหน้าต่าง ต้องจ่ายเพิ่มสามเท่านะ

เท่าไรนะ

เขาโมโหแล้ว

งั้นก็หมูสามชั้นแล้วกัน

กินหมูสามชั้นเนอะ

งั้นสองเท่าก็ได้

เออ ก็ได้ๆ

แจ่ม

ขอบคุณนะครับ หัวหน้า

ขอบคุณครับ หัวหน้า

แล้วเจอกันครับ

อีกสองอาทิตย์เจอกันครับ

ขอบคุณครับ หัวหน้า

แล้วสองอาทิตย์นี้เราจะไปอยู่ไหน

ภูเขาจีรี

หา

ตรงนั้น… มีถ้ำอยู่

ทำไมถึงมีถ้ำตรงนี้ล่ะ

โล่งอกไปที

ก็จริง

ระวังนะ

"ไม่มีสัญญาณ"

"ไม่มีสัญญาณ"

ให้ตายสิ

อา…

อาตัวร้อนจี๋เลย

เดี๋ยวพอไข้ลด

ก็จะมีภาวะตัวเย็นเกิน

บ้าเอ๊ย…

ไม่อยากเชื่อว่าฉันจะตัวเย็นเกิน ตอนดึกดื่นกลางป่าเขาแบบนี้

บ้าชะมัด

ก็ใช่น่ะสิ

เราน่าจะไปพักโรงแรมหรือโมเต็ลกัน

ไม่ก็หาที่ตั้งแคมป์สงบๆ

จะมาสำรวจภูเขานี่ทำไมล่ะ

แถมอายังเจ็บขาอีก

นั่นข้างที่เจ็บนะ

ฟังให้ดี จองจีอัน

เวลาอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก

แทนที่จะเถียงกันหาว่าใครถูกใครผิด

สิ่งสำคัญที่ต้องทำก็คือ

หาทางแก้ปัญหานั้น

และผ่านมันไปให้ได้

เข้าใจไหม

อะไรเนี่ย

มันใช่เวลามาเทศน์หนูเหรอ

ที่นี่ที่ไหนยังไม่รู้เลย

อะไรน่ะ

อามีแผนที่เหรอ

ฉันว่า

- เราอยู่ตรงจุดนี้นะ - อือ

ถ้าเดินไปตามทางนี้สักห้าหกกิโล

จะมีที่พักที่มีโทรศัพท์ฉุกเฉินอยู่

เธอ

ไปที่นั่นคนเดียวได้ไหม

ยังไงก็ต้องไปนี่

ถ้าหนูไม่ไป อาคงได้คืนสู่ธรรมชาติแน่

อือ

ฉันรักธรรมชาติ

แบบนั้นก็คงไม่เลวนะ

ก็ไม่เลวสำหรับหนูเหมือนกันแหละ

หนูจะได้ใช้ชีวิตเองสักที

จริงสิ จีอัน เดี๋ยวนะ

เผื่อไว้ก่อน

เอานี่ไปด้วย

ตลกตรงไหนล่ะ

เธอรู้ไหมว่าภูเขานี้ มีหมูป่าเยอะแค่ไหน

ถ้าบังเอิญไปเจอเข้าล่ะ

หมูป่าน่ากลัวนะ

ถ้าเกิดหิวและไม่มีอะไรกิน

พวกมันก็จะกินคนด้วย

อะไรเนี่ย

นี่จะขู่ให้ผู้ช่วยชีวิตอากลัวเหรอ

กลัวเหรอ

ไม่กลัวอยู่แล้ว

ถ้าเจอหมูป่าก็ต้องวิ่งหนีสิ ไอ้นี่จะช่วยอะไรได้

ถ้าคิดว่าตกอยู่ในอันตราย

ให้ตะโกนชื่อฉัน

ขึ้นฟ้าสามครั้ง

"จองจินมัน จองจินมัน จองจินมัน"

แล้ว…

ฉันอาจไปโผล่ที่นั่น

ไร้สาระซะไม่มี

อา

เมื่อกี้อายังเหงื่อท่วมอยู่เลย

นี่ป่วยอยู่แน่เหรอ

ฉันตัวร้อนจี๋เลยนะ

ไม่เอาน่า

จำตอนที่เธอยังเด็กไม่ได้เหรอ

ตอนที่พวกเด็กเกเรขังเธอไว้

เธอตะโกนชื่อฉันสามครั้ง

และฉันก็โผล่ไปแบบปาฏิหาริย์เลย

ไม่ หนูจำไม่ได้แล้ว

ก็นะ

ถ้าเธอไม่เอาก็ทิ้งไปเถอะ

เดี๋ยว

รออยู่นี่นะ

หนูจะไปขอความช่วยเหลือและรีบกลับมา

ระวังตัวด้วยนะ

อือ

อือ

พสิน นี่ฉันเอง

ยานั่นเหลือเชื่อเลย

อือ

จีอันกำลังลงเขาไป

โอเค

ปล่อยให้เธอตัดสินใจเองเถอะ

ใช่ทางนี้ไหมนะ

เจอแล้ว

มีแต่ผู้อ่อนแอที่เห่าหอน

แต่ผู้ที่แข็งแกร่งไม่

เธอต้องแข็งแกร่งนะ

สิ่งที่ทำให้เรากลัว จงลืมตามองและเผชิญหน้ากับมัน

เมื่อกี้ยังเป็นไข้เหงื่อท่วมอยู่เลย

แล้วไปทำอะไรมา

หนูไม่น่าต้องลงเขาไปคนเดียวเลย

ธรรมชาติคงช่วยรักษาฉันน่ะ

ฉันว่าธรรมชาติเข้ากับฉันมากเลย

แล้วขาอาล่ะ

ก็ยังเจ็บอยู่

เมื่อกี้ก็เห็นฉันเดินกะเผลกนี่

แล้วอาไปเอาปืนแบบนั้นมาจากไหน

มันอยู่ในเป้น่ะ

พสินให้ฉันยืมมา

แล้วเขาจะมีปืนไปทำไม

เดี๋ยวนะ

งั้นอามีปืนจริง

แต่กลับให้หนังสติ๊กหนูไปเนี่ยนะ

นี่มันอาประเภทไหนกันเนี่ย

ก็เพราะเธอใช้ปืนไม่เป็นไง

ปืนเหรอ

อาไปเอามาจากไหน

มันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ

อยากลองไหม

ฟังให้ดี จองจีอัน

ปืนก็เหมือนดาบสองคม

ด้วยปืนกระบอกนี้

เธอป้องกันตัวได้

และช่วยเพื่อนของเธอได้

แต่ก็มีคนต้องตายเพราะมันเสมอ

จำไว้ให้ดีล่ะ

นี่คือซองกระสุน

นี่ลำกล้อง

นี่สไลด์ปืน

ข้างในคือลูกเลื่อน

อือ

นั่นสปริงรีคอยล์ ส่วนนั่นโครงปืน

เล็งศูนย์

หายใจเข้าลึกๆ

"A SHOP FOR KILLERS"

"ตอนที่ 3 ผู้แข็งแกร่งย่อมไม่เห่าหอน"

เป็นอะไรไหม

จองมิน ตั้งสติหน่อย

อยากตายอยู่ที่นี่หรือไง

บ้าเอ๊ย

พวกมันเล่นทุกทางเลย