Gilmore Girls

แม่น่าจะแต่งงานในอิตาลี

ตั้งแต่เดินมาจากบ้านก็ยังพูดเรื่องเดิม

โลกนี้ยังมีอีกหลายอย่างนะ

- เช่นอะไรคะ - บอลข่าน

- หลายปีแล้ว อ่านข่าวบ้างสิ แม่ - เปื้อนหมึก ไม่เอาหรอก

แม่ควรเดินไปยังแท่น พร้อมกับเพลงแฟรงก์ ซินาตรา

ถือช่อดอกไม้ที่กลิ่นหอมๆ

เนื้อตุ๋นไง

แม่ควรใส่ผ้าคลุมหน้ายาวๆเกล้ามวยผมด้วย

ยอมจ่ายสองร้อยเพื่อเปลี่ยนเรื่องเลย

แล้วทำไมแม่ไม่อยากคุยเรื่องนี้ล่ะ

แม่ยังไม่ได้ตัดสินใจเลยว่าจะตกลงมั้ย

แม่ยังไม่อยากเพ้อถึงชุดแต่งงานและดอกไม้

หรือนกพิราบจนกว่าแม่จะตัดสินใจ เปลี่ยนเรื่องเถอะ

เพื่อนเจ้าสาวควรเลือกชุดเองนะ

อย่างใน "ออล อิน มาย แฟมิลี่" อีดิธจะจู้จี้ไม่หยุด

แล้วอาร์ชี่จะแกล้งแขวนคอ ไม่ก็ยิงตัวเอง

ไม่รู้อะไรทำให้แม่คิดถึงเรื่องนี้

- ก็ได้ค่ะ หนูจะเอานี่ไปให้เลน - โอเค เจอที่ร้านลุคนะ

- ซื้อหนังสือพิมพ์ให้ด้วยนะคะ - แต่มือแม่เปื้อนนะ

- ไม่ต้องพูดแล้ว - แต่แม่ ขอร้องเถอะ

ลูกไม่ต้องคิดอะไร แม่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

ใบ้มาก็ได้

เด็กจะรู้ว่าอะไรที่พ่อแม่คิดว่า พวกเขาสามารถรับมือได้

- นั่นคือคำใบ้หรือเปล่า - กลับไปทำงานล่ะ

ฉันเอาดอกไม้ของแม่มาให้

ขอบใจนะ

- เธอโอเคมั้ย - ไม่เลย

ทำไมเหรอ แม่เจอเครื่องไรท์แผ่นซีดีเหรอ

แม่กับพ่อกำลังจะส่งฉัน ไปเยี่ยมญาติที่เกาหลีในหน้าร้อน

- แล้วไง - แถมไม่บอกว่าจะให้กลับเมื่อไหร่ด้วยไง

หมายความว่าไงที่ว่าไม่บอก

พวกเขาซื้อตั๋วเที่ยวเดียวให้ฉัน

- ไปไม่กลับ ไปแล้วก็คือไป - แน่ใจเหรอ

ฉันโทรไปยืนยันกับสายการบินแล้ว

เมื่อเช้าพวกเขาเก็บตัวในห้อง ซุบซิบกันสองคน

พอแม่ออกมา สีหน้าเธอดีใจมาก ฮัมเพลงด้วย

พวกเขาจะส่งฉันไปเกาหลีไปอยู่ตลอดชีวิต

ไม่เอาน่า

เหมือนหนังของแซลลี่ ฟิลด์เรื่องนั้น

ที่สามีเธอกลับมาจากอิหร่าน เว้นแต่ไม่มีอะไรคลุมหน้าฉัน

- ใจเย็นนะ - ใจเย็นเหรอ

ฟังอยู่หรือเปล่า ฉันจะถูกส่งไปเกาหลีนะ

ฉันว่าเธอก็ตื่นตูมไปนะ

- งั้นเหรอ - เรามาค่อยๆคิดกันดีกว่า

บางทีอาจเป็นโปรจากสายการบิน เลยเป็นตั๋วขาไปอย่างเดียว

หรือพ่อแม่เธอยังไม่ได้สรุปกับญาติของเธอ

หรือไม่ก็มีเรื่องสภาพอากาศ ไม่ก็วันหยุดที่เธอยังไม่รู้

แต่ฉันต้องคิดถึงเธอแน่ๆ

เลน มานี่ทีจ้ะ

ฉันต้องไปล่ะ

เธอเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอดนะ

ไง บูตซี่

ดูเหมือนพวกเขาฉีดต่อมจากหัวของหมู

เข้าก้นของอิวานา ทรัมพ์สองครั้งต่อเดือน เพื่อให้เธอดูเด็ก

หวังว่าเธอไม่ใช่ยิวนะ

ไม่รู้สิ ไม่ได้บอกไว้

- นี่ - อะไร ไม่มีอะไรนะ

- เธอราศีสิงห์ใช่มั้ย - เปล่า

ขอบคุณพระเจ้า อาทิตย์นี้ราศีสิงห์ซวยมาก

- อ่านอะไรคะ - พระเจ้า อย่าย่องมาแบบนั้นสิ

อินสไตล์เวดดิ้ง น่าสนใจ

- ไม่น่าสนใจเลย - ได้ไอเดียอะไรบ้างมั้ย

- เราควรกินเค้กให้บ่อยกว่านี้ - บูตซี่ ซื้อเล่มนี้ค่ะ

- ไม่ๆแม่ก็ - หกเหรียญ

- ลอเรไล เป็นไง - ไง แพตตี้

- อินสไตล์เวดดิ้ง ตอบตกลงแล้วสินะ - ยังๆ

- ยัง เธอบอกว่ายัง - ค่ะ

- ฉันอยู่ตรงนี้นะ - เขาเป็นคนดีใช่มั้ย

ใช่ ดีมากเลย

ชอบจังเลย บอกลุคหรือยัง

ยังเลย เพิ่งเมื่อคืนก่อนเอง

แพตตี้ พอเถอะ ฉันจะบอกเขา ไม่ใช่เรื่องใหญ่เสียหน่อย ถ้าเขาบังเอิญรู้เข้า

แล้วแต่เธอล่ะกัน

เรากำลังจะไปกินมื้อเช้าที่นั่นพอดี

- ฉันจะบอกลุค - ค่อยๆบอกนะ

- แพตตี้ ลุคกับฉันเป็นแค่เพื่อน - แค่เพื่อนๆใช่ ฉันรู้

- จริงนะ - ไปกันเถอะค่ะ

- จริงนะ - รู้ค่ะ

ที่นี่เป็นอะไรมากมั้ย ทำไมไม่มีใครเชื่อแม่เลย

- เชื่อสิคะ - ไม่

สาบานได้ว่าพวกเขาเชื่อ

- ลูกพยายามทำให้แม่ใจสงบสินะ - ก็แค่นิดหน่อย

- ไม่ชอบเลย - หนูจะดูว่าหยุดมันได้มั้ย

รอให้โรงหนังกลับมาเปิดไม่ไหวแล้ว

มาดูซิว่ามีอะไรอร่อยบ้าง

หิวมาก ต้องสั่งทั้งมื้อเช้ากับเที่ยงพร้อมกัน บ้าไปแล้ว

- แม่คะ ไปบอกเขาสิ - บอกแน่

- ตอนนี้เลย - ทำไมล่ะ

เพราะในอีกห้านาที จะต้องมีคนดันกระจกจนแตก

บ้าไปแล้ว ทำไมทุกคนต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่

เพราะทุกคนรู้ว่าลุคมีความรู้สึกให้แม่ไง

- ลุคไม่ได้ชอบแม่ - บอกเขาสิคะ

เราแทบคุยกันดีๆไม่ได้ด้วยซ้ำ

- บอกเขา - เรื่องของแม่ทำให้เขาแขยง

วิธีที่แม่ดื่มกาแฟ นิสัยการกินของแม่

จำที่แม่เรียกเขาว่าจ่าบ็อบ อาทิตย์ก่อนได้มั้ย เขาเกลียดมาก

- หนูขอมัฟฟินด้วยนะคะ - โอเค ก็ได้

- ไง - กาแฟใหม่สดรออีกนาทีนึง

- เว้นแต่อยากม้วนแบงค์แล้วทำอะไรบ้าบอ - ขอบคุณ ฉันรอได้

- พวกเขาเกิดบ้าอะไรขึ้น - ไม่รู้สิ

บ้าบอ คนทั้งเมืองควรโดนจับฉีดยา

จับเข้าห้องนั่งเล่นที่มีโต๊ะปิงปองกับหุ่นมือ

- อะไร - เปล่า คือ

ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ

ที่จริงคือมีเรื่องจะแบ่งปันกับเธอ

- แบ่งปันเหรอ - ใช่

เวลามีเรื่องน่าตื่นเต้นเกิดขึ้น

เราก็อยากแบ่งปันกับคนที่จะตื่นเต้นไปด้วย

- ซึ่งก็คือเธอ - อะไร

มันน่า...

ตื่นเต้น ฉันได้ยินแล้ว นี่พร้อมจะตัวลอยแล้วนะ ถ้าจำเป็นน่ะ

โอเค งั้นฟังนะ

แม็กซ์ขอฉันแต่งงาน

นึกแล้วเชียว

- เหรอ - ก็เห็นๆอยู่

พวกเธอสนิทกัน เห็นเขากับเธอบ่อยๆ

แล้วคืนที่แล้ว คำพูดพลิกชีวิตนั่นน่ะ

พอฉันจับต้นชนปลายก็คิดออก

- ยินดีด้วย - ขอบคุณ

- มีวันแต่งหรือยัง - ยัง ฉันยังไม่ได้ให้คำตอบ

- เธอตกลงแน่ๆ - รู้ได้ไง

ก็แค่บอกฉันยังทำเป็นเรื่องราวใหญ่โต

- ฉันว่าฉันเปล่านะ - เธอไม่ทำอย่างนั้นหรอก ถ้าไม่กะจะตกลง

ฉันแบ่งปันบางอย่างกับเธอ ไม่ใช่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่

การแบ่งปันเป็นเรื่องที่ดีนะ

เหมือนตอนเด็กๆถ้าเธอมีไอติม

เธอจะหักเป็นสองท่อน และแบ่งอีกครึ่งให้เพื่อน

นี่แหละคือการแบ่งปัน ฉันกำลังทำอยู่นี่ไง

- เธอแบ่งไอติมให้ฉันเหรอ - ใช่

- ทีนี้เธอก็รู้แล้ว - ฉันรู้แล้ว

ฉันขอมัฟฟินบลูเบอร์รี่สองชิ้น และกาแฟด้วย

- จัดให้เลย - โอเค

- ดีนะที่เธอจะแต่งงาน - เหรอ ก็ดี ฉันก็ว่า

ไม่ใช่ว่าฉันจะแต่งแน่ๆหรอกนะ แต่ถ้าฉันแต่ง มันคงเป็นเรื่องดี

- เธอจะอยู่ที่ไหน - อะไรนะ

- ที่นี่ หรือฮาร์ทฟอร์ด - ที่นี่มั้ง ไม่รู้สิ เรายังไม่ได้คุยกัน

- ฮาร์ทฟอร์ดน่าจะดีนะ ใกล้โรงเรียนของรอรี่ - ก็ว่างั้น

- แต่ก็ไกลจากโรงแรมสักหน่อย - ใช่

แต่ใครจะไปรู้ว่าเธอจะทำงานอีกนานแค่ไหน พอแต่งไปแล้วน่ะ

- ขอโทษนะ - คงคุยกันแล้วสินะ

เปล่า แต่เขากับพ่อของฉัน คงตกลงกันแล้วว่าสินสอดเท่าไหร่

ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยน่ะ แต่มันดีมากจริงๆนะ

- จะมีลูกอีกมั้ย - นี่เข้าเรื่องส่วนตัวแล้วนะ

คือเขาอยากมีลูกจริงมั้ย

- แน่ล่ะ เขาอยากมีลูก - แต่ก็ยังไม่คุยกันเรื่องนี้

เราคุยหรือยังไม่คุยอะไรกัน มันก็ไม่ใช่เรื่องของนาย

- บัญชีธนาคารร่วมล่ะ รู้จักนามสกุลเขามั้ย - งั้นฉันขอไอติมของฉันคืน

- ก็ได้ มันเรื่องของเธอ - เออสิ เรื่องของฉัน

บางคนก็อยู่ด้วยกันทั้งชีวิต โดยไม่เคยคุยเรื่องพวกนี้กันเลย

พ่อแม่ฉันไม่เคยคุยอะไรกันเลย ตอนฉันเด็กๆพวกเขาก็อยู่กันได้

แต่พอแม่ฉันตาย แม่ไม่ได้บอกพ่อว่าลิ้นชักคูปองอยู่ไหน

ซึ่งตั้งสิบปีกว่าจะหาเจอ

สิบปีที่พ่อใช้กระป๋องกาแฟมาตลอด

- โอเค - ฉันไม่สนว่าใครพูดยังไง

กระป๋องคูปองยังไงก็ไม่สู้ลิ้นชักใส่คูปอง

- มัฟฟินไปถึงไหนแล้ว - รู้มั้ย

เธออาจชอบกระป๋องคูปองก็ได้ ใครจะไปรู้

นี่ มัฟฟินบลูเบอร์รี่สองที่

- ขอบคุณ - ยินดีด้วยอีกครั้งนะ

- เป็นไงบ้าง - เคิร์กเป็นลมไปแล้วค่ะ

- นี่มัฟฟินของลูก - ขอบคุณค่ะ

- เขาเป็นไงบ้าง - ก็ดีนะ เขาสบายมาก

- ทุกอย่างโอเคมั้ย - เท้าแม่ติดกับเบรกฉุกเฉิน

- ไปทำอีท่าไหนล่ะคะ - ก็ด้วยการบิ้วมาอย่างดีแล้วจบอย่างปังไง

เรียบร้อยล่ะ ไปกันเถอะ

- แม่ลืมเสื้อโค้ท - อากาศอุ่นออกนะคะ

ก็จริง แต่พอแม่เข้าบ้านนั่น บรรยากาศก็ดูเหมือนจะเย็นชาขึ้นน่ะ

- แม่โอเคมั้ย - โอเค

- กุญแจด้วย - แม่คะ

เสียบอยู่ ได้มาแล้ว ไปกัน

- แม่เป็นอะไร - เปล่านี่

แม่ขับหลง

- แม่แค่เลี้ยวผิด - หกครั้งเลยนะคะ

สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานไงคะ คุณผู้หญิง

- เสื้อโค้ทล่ะ กุญแจอีก - แม่มีเรื่องต้องคิดน่ะ

- เรื่องของแม็กซ์ - เปล่า เรื่องต้องคิด

- โกหก - แค่ทำตัวลึกลับ

- ผู้หญิงก็ทำกันอย่างนี้ - แม่

- ดูสิ กระดิ่ง เสียงเพราะเชียว - แม่บอกให้หนูพูดสิ่งที่คิด

บทเรียนที่ได้ก็คือลูกไม่ควรเป็นสายลับไง

มาแล้ว ริชาร์ด มากันแล้ว

- ยอดเลย - เข้ามาสิๆ

- ไม่ - ทำไม

เพราะแม่ทำให้รอรี่กลัว

พอเถอะ ทำให้รอรี่กลัวเหรอ บางทีลูกก็งี่เง่านะ

ไปหาอะไรดื่มกัน วางโค้ทลงสิ หิวกันหรือเปล่า

แม่ให้แอนโทเนียทำพัฟโร้กฟอร์ท

แอนโทเนีย เอามาเลย

นั่งสิ ริชาร์ด

- อย่าเพิ่งบอกจนกว่าผมจะลงไปนะ - เร็วๆสิ

- แม่ เกิดอะไรขึ้น - เล็บสวยจังเลย

- บอกหน่อยสิว่าพวกลูกมีข่าวอะไรบ้าง - ไม่มีค่ะ

แล้วคุณยายล่ะคะ มีอะไรพิเศษเกิดขึ้นเหรอ

ที่จริงก็...

เห็นแก่พระเจ้าเถอะ ริชาร์ด ให้ตายสิ

แม่ก็บอกเรามาเลยสิคะว่าเกิดอะไรขึ้น

ก็ได้ รอตาของหลานไม่ไหวแล้ว

ยายสนิทกับบิตตี้ ชาร์ลสตัน ภรรยาของครูใหญ่

เรามีข้อตกลงกันนิดหน่อย เธอจะคอยบอกยายว่าเกิดอะไรขึ้นที่ชิลตัน