War-Gods of the Deep (The City Under the Sea) (War-Gods of the Deep)

De dood heeft zichzelf een troon gekoesterd

in een vreemde stad die alleen ligt ver beneden in het zwakke westen

waar de goede en de slechte en de slechtste en de beste

naar hun eeuwige rust zijn gegaan,

berustend onder de hemel liggen de weemoedige wateren

maar kijk, er is beweging in de lucht

de Golf... Er is beweging daar

alsof hun toppen de dood hadden gegeven in zijn onverdeelde tijd.

Dat is een lijk, Mr. Harris, en vreemd gekleed.

Dat kan ik zien, wie is het?

Het is Mr. Penrose, de advocaat die advies heeft gegeven over het missen van tregellis.

Arme duivel.

Het is het werk van de duivel, dat is zeker.

Wees stil, oude gek.

Ik heb je gezegd dat hier niets goeds van zou komen.

Een Amerikaans meisje in het landhuis, advocaten en deze jongeman

met zijn rotsmonsters en vragen over de oude mijnwerkerij.

Jij oude zak met wind, hij zal je horen.

Hij heeft. Nu, hoe zit het met het lichaam?

Iemand moet het juffrouw Tregellis vertellen.

Oké, ik zal gaan.

Meneer Harris? Kom je ons helpen met de elektriciteit?

De lichten zijn uitgegaan met de storm.

Dit is niet zoals vroeger, op een kaars kun je vertrouwen.

Ik kom om miss tregellis te zien.

Je zou hier moeten voor de lichten. De gasten mopperen.

Kom. Kom binnen. Ik zal je naar haar toe brengen.

Wacht hier. Ik zal miss tregellis halen.

Ik zal met je meegaan.

Miss Tregellis is bij een van de gasten.

Een kunstenaar, zegt dat hij is.

Er is iets vreemds aan hem.

Het meeste dat hij schildert lijkt niet veel.

Hij brengt het beest met zich mee.

Het beest?

Je zult zien. Het is daar met hen.

Wie is het?

Het is Mumford, mom.

Mr Harris is hier. Hij staat erop om je te zien.

Een moment.

Ik blijf niet.

De laatste keer dat ik wachtte, kwam het beest uit.

Ik doe de deur open, maar kom snel binnen.

Wat leuk je te zien. Haar naam is Herbert.

Haar naam is Herbert?

Jill, ik kwam met je praten over Mr. Penrose.

Ben, ik ben zo teleurgesteld.

Ik dacht dat dit misschien een sociale oproep was.

Ik bedoel, wij zijn de enige 2 Amerikanen in het hele dorp.

Denk je niet dat we vrienden zouden moeten zijn?

Harold?

Ja?

Herbert heeft Mr. Harris voor ons gevangen.

Ja, hij is een van onze gasten. Hij is een artiest.

Wil je hem ontmoeten?

Ja, dat zou ik doen. Ja, heel graag.

Welnu, kom maar binnen en doe de deur dicht.

Dit is meneer Ben Harris.

Hoe gaat het met u?

Hoe gaat het met u?

En dit is meneer Harold tufell-Jones.

U vraagt zich af wat ik hier doe, niet waar?

Ik ben hier niet altijd. Het is gewoon dat Herbert ons een beetje achtervolgd heeft.

Zou je me willen helpen?

Vind je het erg als ik met miss Tregellis over haar advocaat heb spreek?

Welnu, ik weet zeker dat het kan wachten tot ik op de vaste grond ben.

Zou je me een handje helpen?

Ja, natuurlijk.

Over Mr. Penrose...

Ik zal je binnen een minuut naar hem toe brengen.

Hij is de hele dag in zijn studeerkamer geweest.

Hoe gaat het met u? Hartelijk bedank.

Het is al goed.

Alsjeblieft, wil je met me meegaan?

Er is iets dat ik je graag wil laten zien.

Zelfportret. Vind je het leuk?

Het is, het is een goede gelijkenis, als iemand zoiets zou willen.

Ik weet zeker dat er iemand zal zijn, Ben.

Als iemand zoiets zou willen?

Ik heb het zelf ondertekend, kijk.

Harold tufnell-Jones, F.R.A.

Een man van de koninklijke academie?

Niet echt. Oprichter van de vereniging van de hanen. Heel keurig.

U zegt dat Mr.Penrose in zijn studeerkamer zit?

Ja, aan de andere kant van de gang.

Jill, ik kom net van het strand en...

Er is iemand binnen.

Wat is het?

Ga terug naar de andere kamer en wacht op mij. Ga.

Ga door alsjeblieft.

Ben, gaat het?

Is er iemand die deur uitgegaan?

Nee.

Weet je het zeker?

Ik ben positief.

Zou iemand dat moeten doen?

Ik weet het niet.

Waar is Mr. Penrose?

Ik vond zijn lichaam op het strand.

Hij is dood.

We zouden het lichaam daar niet laten.

Waar ben je bang voor?

Ik ken niemand die me een lafaard noemt en recht in mijn gezicht aankijkt.

Er zijn dingen die geen mens zou moeten zien of horen.

Welke dingen?

Hij hoort weer spookbellen.

Ja, ik heb ze gisteravond gehoord en ze waren rood in de zee,

zoals bloedkleur.

Nou, ik heb ze nooit gehoord en ik ben hier geboren. Kom op, zoon.

Hoor je die spookklokken echt?

Ja, ik heb ze gehoord. Diep in de zee waren ze.

Klokken van een schipbreuk, toch?

Het is lyonesse, de verloren stad in de zee!

Ik dacht altijd dat dit het verhaal van een oude vrouw was.

Er is een stad daar.

Duizenden jaren geleden kwam de zee en verzwolg het.

En daar ligt het nu, begraven in de diepte.

Waarom klonk de bel?

Nou, we vonden Mr.Penrose, nietwaar?

Er zijn ook nog andere lichamen geweest.

Wanneer de bel klinkt, betekent dit de dood.

Daar hebt je het. Dat is beter.

Nu, er is alleen deze.

Hé, waar zijn de spijkers?

Er ontbreekt een boek hier in de set.

Daar moet ik me geen zorgen over maken.

Dingen verdwijnen altijd in tregathion.

Werkelijk? Ja.

Weet je dat de oude rector, die zo'n 50 jaar geleden verdween?

Sindsdien is hij nooit meer gezien.

Weet je, Harold, je bent een schat aan fascinerende informatie.

Het is grappig dat je dat zegt,

omdat er wordt gezegd dat hij verdwaald was in een oude tinmijn.

Grappig dat je de mijn noemde.

Maar wat heeft dat met het ontbrekende boek te maken?

Het boek is onbelangrijk.

Weet je, ik heb een schets van Jill gemaakt en deze tussen de pagina's geplaatst.

Werkelijk? Waar zijn die nagels?

Waarom zou iemand je schets van Jill willen stelen?

Nou, Ben, bescheidenheid weerhoudt me ervan om te zeggen,

dat het een man was van grote smaak, die van een kunstwerk hield.

Daar zijn ze.

Ik vraag me af... Houd dat vast, wil je?

Weet je, al deze dingen die gebeuren, de dood van Penrose

en die schets dat uit het boek verdwijnt.

Wat is er mee?

Wel, ze zijn allemaal verbonden.

Ik bedoel, ze hebben één ding gemeen... Jill.

Je bent geweldig in mysteries, toch?

Je probeert ons gewoon bang te maken. Is hij het niet, Herbert?

Wat denk je dat hier gebeurd is?

Ik zei het je, ik zag dit ding.

Ik... ik weet niet wat het was. Het was niet menselijk.

Ben, je bent verstandig, je bent intelligent,

je bent een man van de wereld, die veel weet.

Laten we nu stellen dat... iemand in het halfduister

een indringer zou kunnen verwarren met iets mysterieuzers.

Het is mogelijk, is het niet?

Luister nu, ik ben een mijningenieur, een getrainde waarnemer.

Ik zoek de kleine dingen die het gewone oog zou kunnen passeren,

omdat de geringste aanwijzing een fortuin zou kunnen betekenen

voor degenen die mij in dienst hebben.

Nu, als ik zeg dat ik iets of iemand zag dat bovenmenselijk kon zijn,

Ik meen het.

Ik ga een broek aantrekken... met benen op.

Herbert! Herbert!

Bedankt voor je vriendelijkheid, Ben.

Wat ga je nu doen,

blijf je hier in Engeland of ga je terug naar Amerika?

Ik weet het niet. Het landgoed is nog niet in orde.

Wel, meneer Penrose was eraan bezig toen...

Probeer er niet aan te denken.

Ik kan er gewoon niets aan doen.

Jill, luister naar me. Nu, ik zeg je, je bent in gevaar.

Ik wil alleen dat je ergens heen gaat waar er meer mensen zijn.

Nou, ik loop niet weg.

Jij bent koppig.

Wat doe je nu?

Ik controleer het.

Je kunt ze maar beter op die manier achterlaten, hoor je?

Zeewier.

Daar ga je weer.

Oke, oke, ik stel me dingen voor.

Dat is wat iedereen zegt, dus ik kan het maar beter geloven.

Misschien zou je.

Ik heb Herbert gevonden.

Ik ga nu naar bed.

Welterusten, Jill.

Welterusten, Ben, en zorg nu voor wat rust.

Goede nacht.

Goede nacht.

Charmant meisje, absoluut charmant.

Een inspiratie voor elke kunstenaar, zou ik zeggen.

Ik vraag me af of iemand het erg zou vinden

als ik 's nachts mijn voeten op de bank leg.

Charmant. Waarvoor?

Om dingen in de gaten te houden.

Heel wijs. Je zult me moeten excuseren. Ik heb veel slaap nodig.

Ik schilder 's ochtends als eerste een geheel nieuw doek.

De zonsondergang.