Crumb

Nederlandse ondertitels: Rustroest.

Als ik een tijdje niet teken, word ik echt gek.

Ik voel me depressief en suïcidaal als ik niet kan tekenen.

Maar soms voel ik me ook suïcidaal als ik teken, dus...

Wat probeer je te bereiken met je werk? - Jezus...

Ik heb geen idee.

Ik probeer geen boodschap over te brengen. Dat kan ik niet.

Het moet iets zijn dat ik mezelf duidelijk maak als ik teken...

Dat is lastig uit te leggen.

Dat betekent dat ik tijdens het tekenen niet precies weet waar het over gaat.

Je moet het gewoon doen en gebruikmaken van de gelegenheid.

Wat ontstaat er? Wat komt hieruit voort?

Ik vind het gewoon leuk om te tekenen, meer niet.

Het is een diep ingesleten gewoonte. Het komt allemaal door mijn broer Charles.

Hallo, moeder. Ik ben in Philadelphia.

Ik geef een lezing op de kunstacademie in de stad morgen.

Terry en z'n filmploeg zijn er ook.

Ze willen graag langskomen en als het kan met Charles praten...

over het filmen van hem als jij niet wilt...

Hij wil het niet? Oké.

Goed.

Dat is goed. Geeft niet.

Nee, als jij 't niet wil, dan ga ik hem zeker niet...

Goed. Tot ziens.

Nou, dat is dat.

Ik begin hiermee...

omdat ik hierdoor waarschijnlijk het bekendste ben.

Heel lang zag je dit op spatlappen van vrachtwagens.

Ik weet niet waarom het zo tot de verbeelding sprak.

Het heeft me tien jaar hoofdpijn bezorgd.

Rechtszaken en problemen met de belastingen. Het was een nachtmerrie.

Alleen maar door dat stomme 'Keep on Truckin'.'

Dus kom alsjeblieft niet naar me toe met: 'Hé, R. Keep on truckin'.'

Het volgende waardoor men mij waarschijnlijk kent.

Ik probeer jullie gewoon deelgenoot te maken van hoe ik erin sta.

Hier zijn miljoenen exemplaren van verkocht. Ik kreeg $600 van CBS Records in 1968.

En ze hielden mijn ontwerp. Ze stalen mijn ontwerp.

Die... klerelijers.

En ik hoorde laatst dat het origineel is verkocht bij Sotheby's voor $21.000.

Dit is het derde waardoor men mij kent.

Want hiervan is een belangrijke tekenfilm gemaakt op speelfilmlengte...

waar ik me de rest van mijn leven voor zal schamen.

Ik moet zeggen dat ik niks te maken had met de tekenfilm.

Ik wilde niet dat ie werd gemaakt. Ik vond het barbaren.

Ze walsten gewoon over me heen.

Dus heb ik dat personage in een later verhaal laten vermoorden.

Ik liet een struisvogelvrouwtje hem in z'n kop steken met een ijspriem.

Toen ik hem pas kende, zei hij geen woord.

Hij tekende de hele tijd. Hij was catatonisch.

Zijn pen deed het woord.

Hij was erg productief, maar hij was...

Mijn moeder dacht dat hij achterlijk was toen ze hem ontmoette.

Ze zei: 'Sommigen houden van mismaakten.

Sommigen van mongolen.' Wat moest ik zeggen?

Ze vond me een echte griezel toen ze me ontmoette.

Maar zodra we langere tijd op een plek woonden...

en hij met dezelfde mensen omging, is hij meer op z'n gemak.

Hij is wat meer communicatief. Maar hij is nog steeds geen prater.

Hij slaat dicht bij mensen die hij niet goed kent.

Daarom ben ik zo'n spannend onderwerp voor een film.

Kijk uit met die gewichten. Sla me niet met die dingen.

Dan moet je niet zo dicht achter me lopen.

Die rijke rednecks zijn hier komen wonen...

en hebben op elke heuvel hun droomhuis gebouwd.

Er was hier niks en die lui hebben de grond gekocht...

Straks horen ze je. - en dat huis gebouwd.

Niet zo hard. - Boven ons huis.

Dus ze kijken zo in Roberts werkkamer.

Rustig. - Laat ze me maar horen.

Niet onbehoorlijker dan hun huis boven het mijne zetten.

Zachter. - Wat kan mij het schelen?

Niets, denk ik. Aangezien we naar Frankrijk verhuizen, waarom zou je?

Ze hebben het plan om deze weg te verbreden...

tot aan waar die bomen staan.

De landmeters hadden hier een grote X op de weg gespoten...

en die heb ik laatst uitgewist.

En ik heb de piketpaaltjes aan de andere kant weggehaald.

Voor die wegverbreding is een groot stuk land met al die bomen nodig...

en daarvoor in de plaats komen 12 droomhuizen.

Aline en ik gaan onszelf aan die eikenbomen vastketenen...

als ze die willen kappen.

Kijk. Ons huis is zo bescheiden. Het ligt tegen een heuvel aan.

Het is smaakvol.

Alle andere huizen zijn zo geplaatst dat ze neerkijken op dat van ons...

als een soort achtergrond voor hun air-conditioned nachtmerries.

Je hebt vanaf elke heuvel zicht op de andere heuveltoppen. Idioten.

Ik ben portretten aan het tekenen van meisjes...

waar ik een oogje op had op de middelbare school in Milford, Delaware.

Ik ben nu bezig met Winona Newhouse...

door de jongens liefkozend 'de kont' genoemd.

Want ze had een fenomenaal achterste.

Ze was trouwens ook erg leuk. Ze was aardig tegen me.

Deze hier is Naomi Wilson, een loensend boerenmeisje.

Ze droeg zelfgemaakte kleren naar school.

Ik was stiekem gek op 'r. Ik voelde me seksueel tot haar aangetrokken.

En je durfde er natuurlijk nooit voor uit te komen...

dat je dat rare meisje, dat niet lekker rook en harige benen had, leuk vond.

Dit is Jean Strahle, die vond ik ook leuk. Die vonden ze ook stom.

Ze was een echte boekenwurm en ze lispelde.

Mooie, stevige benen.

Ik had nooit echt contact met die meisjes...

alleen met haar zat ik te voetjevrijen.

Waar zijn ze gebleven?

Dat was dertig jaar geleden.

Ze zijn nu allemaal huisvrouwen van middelbare leeftijd. Jezus, de gedachte...

Winona.

Ik wou dat zij hier nu was, de 17-jarige Winona...

in plaats van deze filmploeg.

Als ik naar oude muziek luister, is dat een van de weinige keren...

dat ik iets van liefde kan opbrengen voor de mensheid.

Dan hoor je het beste deel van de ziel van de gewone mensen.

Hun manier om hun band met de eeuwigheid te uiten, of hoe je 't noemen wilt.

Moderne muziek heeft dat niet.

Het is een desastreus verlies dat mensen zich niet meer zo kunnen uiten.

Het kleine mannetje dat in mijn hoofd woont.

Ik ben niet goed snik...

Eind 1948, toen ik zo'n vijf jaar oud was...

verhuisden we naar dit deel van Philadelphia.

Dit is de buurt waar we woonden.

Ik weet niet meer welk huis het was. Ze lijken allemaal op elkaar.

Jezus, wat is het hier vreselijk.

O, God. Hier gingen we naar de markt.

Er was een goedkoop winkeltje, waar ze speelgoed verkochten.

Daar kochten we snoep en zo. En stripboeken.

Ook hing ik hier veel rond met mijn broers Charles en Maxon.

We snuffelden daar rond op zoek naar dingen.

Mijn broer Charles kwam een keer aanzetten met iets uit die winkel.

Een prachtige truck, een soort ijscowagen van hout.

Ik wilde 'm erg graag, maar ik mocht er van hem niet aankomen.

Erg hatelijk van 'm.

Ik maakte veel stampij en zei het tegen mijn moeder.

Ze zei: 'Charles, laat hem ermee als jij bent uitgespeeld.'

Da vond ie goed.

Een kwartier later kwam hij naar binnen en zei:

'Oké, Robert, ik ben er klaar mee. Jij mag ermee spelen.'

Ik rende naar buiten en hij had 'm aan stukken gesmeten tegen de muur.

En Charles, heb je de laatste tijd nog goede boeken gelezen?

Ik denk 't wel. Geen idee.

Je lijkt veel van die boeken te recyclen.

Wat bedoel je met recyclen? - Je leest...

Je hebt ze 20 jaar geleden allemaal gelezen. Nu lees je ze weer allemaal.

Ik lees ze weer, ja.

Dat doe ik omdat ik niks anders te doen heb.

Je hebt ze allemaal gelezen. Lees je weleens iets nieuws?

Ik heb Kant of Hegel nog niet gelezen. - Wil je dat soort dingen lezen?

Misschien komt het er ooit nog eens van, geen idee.

Lees je ook recentere schrijvers?

Niet echt, nee. - Interesseert dat je niet?

De meesten zijn niet zo goed of interessant.

Ze zijn niet half zo interessant als de oude Victoriaanse schrijvers...

van eind 19e eeuw.

Ik ben altijd een beetje jaloers geweest op jouw leven...

want het mijne is zo hectisch geworden en...

Waarom? Omdat ik zo ver van het menselijk ras afsta?

Is dat een van de redenen dat je jaloers bent?

Die afzondering met je boeken en... - Geloof me, niets om jaloers op te zijn.

Charles is begonnen met strips bij ons thuis.

Als kind was hij bezeten van strips.

Hij had totaal geen andere normale kinderlijke interesses.

Speelgoed of spelletjes boeiden hem niet. Hij hield niet van sport.

Hij deed niks anders dan strips lezen, strips tekenen...

Hij dacht en praatte in strips.

Ik hield ook van tekenen, maar ik teken ook andere dingen dan strips.

Ik teken graag realistische taferelen en...

gewoon tekeningen van gebouwen en auto's en zo.

Dat interesseerde hem totaal niet. Het was alleen maar strips.

Dit is een van de eerste. Die heb ik nog steeds.

Die heeft Charles getekend. Dat moet ik voorstellen en dat is hij.

Hij liet me me nietswaardig voelen als ik geen strips tekende.

Dat geloof ik niet. Ik geloof niet dat ik zo ver ging.

Het ging geniepig.

Misschien imiteerde ik onbewust vader.

Hoe was hij toen jullie kind waren?

Wat, mijn vader? Hij was een arrogante tiran.

Ja, zeker.

Misschien imiteerde ik hem onbewust toen ik jou dwong strips te tekenen.

Er is nog steeds een soort broederlijke rivaliteit tussen Robert en mij...

net als toen we klein waren en hij nog thuis woonde.

Het komt er eigenlijk op neer dat we nog steeds de competitie met elkaar aangaan.

Als ik een stripverhaal teken, denk ik nog steeds aan wat Charles ervan zou vinden.

Charles zette iedereen in de familie aan tot het tekenen van strips.

'The Animal Town Publishing Company'.

Als kind vormden we een club die bij elkaar zat om over strips te praten.

Ik was meestal de voorzitter...

en Robert de vice-voorzitter.

Carol was de secretaresse.

Sandy was de penningmeester en Maxon was het manusje van alles.

En hij is nog steeds verontwaardigd dat we hem die rol opdrongen.

Max Crumb in kamer 310.

Maxon was de pispaal van de familie. - O, breek me de bek niet open.

We waren met vijf kinderen...

en hij stond absoluut onderaan de pikorde.

We hadden vergaderingen van een club die Charles had opgericht:

'Animal Town Comics Club'.

Ja, het had te maken met strips en zo.

Iedereen had een taak: secretaresse, voorzitter en vice-voorzitter.

Ik was manusje van alles.

Ik had het zwaarder dan Robert bijvoorbeeld.

Het was die idiote onderlinge competitie...

tussen Charles en Robert en mij in dat kamertje boven.