Ameku M.D.: Doctor Detective (天久鷹央の推理カルテ)

Niedługo pojawi się tu osoba, która jest kluczem do rozwiązania sprawy.

Kluczem?

I zastawiłam na niego pułapkę.

Według moich obliczeń

tej nocy na pewno się tu zjawi.

A kto to taki?

I skąd pewność, że tu...

Już idzie.

Ani drgnij!

Pan to przecież...

Dyrektor medyczny Kojiro Kuwata.

Co tu się dzieje? Co wy tutaj robicie?

A pan czego szuka w biurze prezesa o tej porze?

Ja... ja...

Ryuichiro Kuwata do pana zadzwonił, prawda?

„Nie będę już ścigany za fałszywe oświadczenie,

a mój syn został oczyszczony z zarzutów.

Sprawa jest załatwiona, więc jutro ogłoszę, że Seiji zostanie moim następcą.

Co więcej,

chce, żebyś jutro przyjął inspektorów,

którzy przyjdą przeszukać mój gabinet w szpitalu”.

Skąd pani to wszystko wie?

Bo sama poprosiłam, żeby przekazał panu te kłamstwa.

Wpadłeś pan jak śliwka w kompot.

Co takiego?

Doktor Ameku,

czekamy teraz na pani wyjaśnienia.

Robi się.

Po pierwsze, dlaczego gabinet był zamknięty?

Zakładając niewinność Seijiego,

jest wysoce prawdopodobne, że Daiki wszedł tam sam i zamknął drzwi od środka.

Ale z jakiego powodu to zrobił?

Może chciał ukraść cenne przedmioty?

Tyle że w pokoju panował porządek.

Więc wpadłam na inny pomysł.

A jeśli, przeciwnie,

wślizgnął się do gabinetu, żeby coś tam zostawić?

Policja dokładnie go przeszukała,

ale nie znalazła nic podejrzanego.

Nie dziwi mnie to.

Jednak dla lekarza

nagrana scena zawierała oczywistą wskazówkę.

Zauważyłeś ją, prawda, Ptasiu?

Tak.

Dyrektor zachowywał się dziwnie, gdy podbiegł do Daikiego Kuwaty.

Jednak nie wiem, jakie były jego dokładne motywacje.

Ja też oglądałem to nagranie.

Potwierdził zatrzymanie akcji serca i próbował reanimować Daikiego.

Nie widzę w tym nic podejrzanego.

W normalnych warunkach nic.

Ale w tym przypadku dyrektor jest kardiologiem.

Do czego pan zmierza?

W nagłym wypadku lekarz zaczyna

od sprawdzenia, czy pacjent jest przytomny,

zwracając się do niego i klepiąc go.

Jednak...

Jego metoda sprawdzania oddechu wyglądała podejrzanie.

Zazwyczaj sprawdza się tętno na tętnicy szyjnej,

obserwuje klatkę piersiową, czy się unosi,

albo przykłada ucho do ust.

Ale pan od razu

przyłożył ucho do jego piersi.

Cóż...

Po prostu byłem wtedy zdenerwowany...

Szukał pan czegoś.

Tego, co ofiara miała zostawić w gabinecie.

W rzeczywistości

Daiki Kuwata od początku wykonywał jego polecenia.

Co więcej, dwa miliony jenów na jego koncie

pochodziły zapewne od dyrektora.

Mówiąc wprost, to on kazał Daikiemu

pojawić się na przyjęciu i zranić brata.

Z jakiego powodu?

Aby uniemożliwić nominację Seijiego na kolejnego prezesa zarządu.

Dyrektor sam ubiegał się o to stanowisko, jak sądzę.

Pech chciał, że Ryuichiro Kuwata wolał przekazać je synowi.

Ponieważ Kojiro utrzymywał kontakt z Daikim, postanowił go wykorzystać,

by usunąć Ryuichira ze stanowiska

za pomocą pewnej rzeczy.

Jakiej?

Jedynej rzeczy, która łączyła dyrektora i Daikiego Kuwatę.

Znajduje się ona w tej chwili

w ręce tego człowieka.

Nie pozwólcie mu tego połknąć!

Puśćcie mnie! Puśćcie mnie!

Torebka?

To są...

...środki pobudzające!

Daiki Kuwata nimi handlował, prawda?

A Kojiro był jednym z jego klientów.

Skąd pani to wie?

Kiedy pierwszy raz z nim rozmawiałam,

skarżył się na brak snu, ale nie wyglądał na zmęczonego.

Oczywiście, brał stymulanty.

Jego chorobliwa chudość ciała

to jeden z objawów uzależnienia od narkotyków.

Gdyby Daiki zostawił narkotyki w gabinecie,

zaalarmowałby policję.

Tego dnia Ryuichiro Kuwata czuł się źle,

zapewne dlatego, że Kojiro podał mu stymulanty.

Gdyby odkryto narkotyki

w jego gabinecie i próbkach moczu,

nie mógłby zaprzeczyć.

Więc dlatego Kojiro tu przyszedł?

Jego plan nie przebiegł książkowo,

ale i tak udało mu się pozbyć Ryuichira i Seijiego Kuwatów.

Anonimowy donos to też pewnie była jego sprawka.

Dzięki temu był przekonany, że zdobędzie upragnione stanowisko.

Ale telefon od Ryuichira sprawił, że spanikował

i wpadł w moją pułapkę.

Przyszedł podrzucić narkotyki do gabinetu.

Rozumiem.

Zatrzymujemy pana pod zarzutem posiadania narkotyków.

Złoży pan wyjaśnienia w sprawie śmierci Daikiego Kuwaty.

Czekajcie! Nie mam z tym nic wspólnego! Nic nie zrobiłem!

Chodźmy.

Opowie nam pan o wszystkim na posterunku.

Naprawdę nic nie wiem!

Kiedy wbiegłem do gabinetu, sam byłem...

Jak to?!

Seiji Kuwata i tak zostanie aresztowany?

Dlaczego?

Wczoraj przesłuchaliśmy Kojira Kuwatę...

Przyznaję, regularnie kupowałem stymulanty od Daikiego.

Byłem przepracowany. Bez tego nigdy bym nie dał rady!

Ale gdy dotarłem do gabinetu, byłem naprawdę zdezorientowany.

Daiki miał tylko zostawić narkotyki, nie spodziewałem się go tam zastać.

Gdyby znaleziono przy nim narkotyki, mój plan by wyszedł na jaw.

Udawałem, że osłuchuję bicie jego serca,

podczas gdy go przeszukiwałem.

Znalazłem narkotyki w jego marynarce.

Jednak to nie ja go zabiłem!

Kojiro Kuwata potwierdził wszystkie pani hipotezy,

ale zaprzeczył, jakoby był winny morderstwa.

Miałam nadzieję, że aresztując go,

zdobędziemy nowe informacje...

Teraz wiemy, co wydarzyło się w dniu zbrodni.

Niemniej jednak

najważniejsze pytanie pozostaje bez odpowiedzi.

Czy ma pani pomysł,

jak ofiara mogła utonąć w zamkniętym pokoju?

Dopóki tego nie odkryjemy,

Seiji Kuwata pozostanie głównym podejrzanym.

W tym momencie policja wystąpi o nakaz aresztowania

w ciągu kilku najbliższych dni.

Coś takiego...

Pokój bez żadnego kranu...

Woda przyszła z zewnątrz? Albo zamek został otwarty od zewnątrz?

Ale nie ma na to żadnych śladów.

A może pierwsi przybyli...

Nie, to niemożliwe.

Po co w ogóle trzeba było zamykać pokój?

Halo, Takanashi przy telefonie.

Rozumiem. Poinformuję doktor Takao.

Dzwonił pan Sakurai.

Co chciał?

Policja wystąpiła o nakaz aresztowania Seijiego Kuwaty.

Zostanie zatrzymany jutro.

Co? Ale w takim razie ty odejdziesz...

Niestety.

To jutro zostanie aresztowany, tak?

Więc musimy udowodnić jego niewinność dziś wieczorem!

Jak można utonąć w zamkniętym pokoju?

Musi istnieć jakieś rozwiązanie!

Po prostu jeszcze nie przyszło mi do głowy!

Doktor Takao...

dziękuję, że się pani o mnie martwi.

Ale jest już za późno, nie mamy czasu.

Nie! Jeszcze mogę znaleźć odpowiedź!

Mogę cię...

Nie trzeba.

Przynajmniej pani próbowała To mi w zupełności wystarczy.

Co ty pleciesz?

Jeśli nie rozwiążę tej zagadki, ty...

Będę musiał opuścić szpital, to fakt.

Ptasiu...

Nie chcesz tu zostać?

Oczywiście, że chcę.

Mam się tu jeszcze tyle do nauczenia.

A poza tym, jeśli nie będę pani pilnował,

kto wie, co pani jeszcze nabroi.

Mówiłam ci, żebyś nie traktował mnie jak dziecka.

Żartowałem.

Przez te osiem miesięcy

bardzo rozwinąłem się jako diagnosta.

Wszystko dzięki pani przewodnictwu.

Myślę, że pani też się samodoskonaliła przez ten czas.

Nie podlizuj się.

Bez twojej pomocy nie dałabym rady zrobić tak wiele.

W pojedynkę nie potrafię zrobić dobrego użytku z własnego geniuszu.

A skąd.

Może wydawać się pani inaczej,

ale pani doktor też się zmieniła.

Trochę wiary w siebie.

Przecież jest pani najlepszą diagnostyczką pod słońcem.

Słuchaj, Ptasiu.

Tak?

Fajnie było przez te osiem miesięcy?

Nie ukrywam, że tak.

Stworzyliśmy dobry zespół, my dwoje.