Girl with Hyacinths (Flicka och Hyacinter)

Το Magico.one σε πρώτη πανελλαδική προβολή παρουσιάζει:

ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΩΝ ΥΑΚΙΝΘΩΝ

Να το γεμίσω;

Γέμισέ το, έχω μεθύσει κρυφά με πιο δυνατούς άντρες από σένα.

- Οι Γερμανοί δεν αντέχουν τα πολλά. - Έχω πιει με όλες τις εθνικότητες.

Και πιο πολύ από τώρα;

Να κοιτάς τη δουλειά σου, αδερφέ.

- Θα έρθεις λοιπόν σε μένα; - Δεν το νομίζω.

- Γιατί όχι; - Δεν έχω χρόνο για τέτοια ανταμοιβή.

Λοιπόν, πώς είσαι;

Μια χαρά.

Δεν έχεις αλλάξει, Ντάγκμαρ.

Δε μπορώ να πω το ίδιο για σένα.

Παίξε κάτι χαρούμενο. Μια σάμπα.

Χορεύεις σάμπα Βίλι ,έτσι;

- Άσε με, μπορεί να έρθει κανένας! - Δεν έρχεται κανείς τέτοια ώρα.

Δεν ακούς που όλοι είναι ξύπνιοι ακόμα;

- Η καλή ζωή, ακριβώς όπως στο κλαμπ. - Ναι. Έχουν κάπου να πάνε.

- Μόνο ένα πράγμα έχεις στο μυαλό σου. - Όχι. Δε θα 'ταν φυσικό αυτό.

Ζεις στα πατρικά σου, η μητέρα σου δε σ' αντέχει άλλο.

Αντέχει ακόμα. Δες και μόνη σου πόσο εύκολο είναι να βρεις παχνί.

Έχω ξεκινήσει τέσσερις δουλειές κι όλες έχουν αποτύχει.

- Τα πράγματα θα φτιάξουν. - Ναι, όταν πάρω τη βασική σύνταξή μου.

- Αυτό που μετράει είναι ότι σ' αγαπώ. - Μακάρι να το εκτιμούσα περισσότερο.

Φίλησέ με, Καλέ.

- Άσε με, κάποιος έρχεται. - Να πάρει!

- Βιαζόταν. - Φαινόταν παράξενη, έτσι;

Και μετά ήταν κι αυτό το ρημάδι το φως.

Ξέχασέ τον.

- Ορίστε; - Αυτός που σκέφτεσαι. Δεν αξίζει.

- Δεν υπάρχει κανένας αυτός. - Πάντα υπάρχει.

Ένας που βλέπει τόσο μακριά όσο εγώ, δεν ξεγελιέται τόσο εύκολα.

- Θες να δεις ένα σκίτσο; - Όχι, ευχαριστώ.

Είναι πραγματικά ωραίο. Ηλιοβασίλεμα πάνω από το κάστρο. Μόνο 10 κορώνες.

Υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη. Δες πόσο όμορφο είναι.

Ορίστε. Κράτα το σκίτσο.

Ολάβσγκαταν 13, 5ος όροφος, Μπρινκ. Ερχόμαστε εκεί.

Κανείς να μην εισέλθει ή να αγγίξει οτιδήποτε.

- Το ασθενοφόρο ήρθε. - Απλά ξεκρεμάστε την.

Είναι φυσικό οι γυναίκες να αυτοκτονούν έτσι;

Τα υπνωτικά χάπια και το φυσικό αέριο είναι οι συνήθεις τρόποι.

Αλλά ήθελε να είναι σίγουρη.

Ναι. Κι έφυγε γρηγορότερα, υποθέτω.

Εκεί μέσα είναι.

- Σβένσον; - Παρακαλώ;

Ένας συγγραφέας ονόματι Βίκνερ μήπως μένει εδώ;

- Στην άλλη πλευρά του διαδρόμου. - Ορίστε το πιστοποιητικό θανάτου.

Βρες τα κλειδιά και φέρ' τα στο τμήμα

Επιθεωρητής Λέβγκρεν. Μπορώ να περάσω;

Βεβαίως, παρακαλώ περάστε.

Άντερς, μπορείς να βγεις; Ένας κύριος θέλει να σου μιλήσει.

Δεν έχω χρόνο, πες του να φύγει.

Είναι από την αστυνομία.

Τότε να φύγει αμέσως, δεν έχω κάνει τίποτα.

- Έχω ένα γράμμα για τον κο Βίκνερ. - Ρίξτε το τότε στο γραμματοκιβώτιο.

Εντυπωσιακός άνθρωπος, δε νομίζετε; Έτσι νομίζω εγώ τουλάχιστον.

- Φαίνεται ότι δε γνωρίζεις τι συνέβη. - Ποιος πυροβόλησε ποιον και γιατί;

Κανείς δεν πυροβολήθηκε. Αλλά η γειτό- νισσά σου η κα Μπρινκ αυτοκτόνησε.

Κρεμάστηκε. Σήκω από το κρεβάτι για να συνεχίσουμε την κουβέντα μας.

- Ζείτε εδώ πολύ καιρό; - Είμαστε τρία χρόνια μαζί.

Είχα το διαμέρισμα πριν παντρευτούμε.

Συγχωρέστε τον τόνο μου, δεν ήξερα ότι ήταν τόσο σοβαρό.

- Φέρατε ένα γράμμα. - Το βρήκαμε στο γραφείο της,

απευθύνεται σε σένα και τη σύζυγό σου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτοκτόνησε, αλλά θέλουμε να το επιβεβαιώσουμε.

Γράφει: Αγαπητοί γείτονες, αποφάσισα να τερματίσω την ασήμαντη ύπαρξή μου.

Δεν έχω συγγενείς, ούτε φίλους που να είναι κοντινοί μου,

γι' αυτό και επιθυμώ,

με σώας τας φρένας μου, να αφήσω όλα τα υπάρχοντά μου σ' εσάς,

τον συγγραφέα Άντερς Βίκνερ και την σύζυγό του.

Κάντε τα ό,τι θέλετε. Πουλήστε ό,τι δε θέλετε να χρησιμοποιήσετε.

Τα λεφτά της κηδείας θα τα βρείτε στο τραπεζικό βιβλιάριο στο κάτω συρτάρι.

Λυπάμαι για την ταλαιπωρία, Στοκχόλμη, 22/10/1949. Ντάγκμαρ Μπρινκ.

Γράφει ότι δεν είχε στενούς φίλους. Εσείς ήσασταν;

- Όχι, δεν την ξέραμε. - Είναι αρκετά ασυνήθιστο.

Για μένα, όλα τακτοποιήθηκαν. Μπορεί να είναι πιο δύσκολο για εσάς, όμως.

Η διαθήκη δεν είναι νομικά έγκυρη, δεδομένου ότι δεν είναι επικυρωμένη.

Αν βέβαια δεν εμφανιστούν συγγενείς που να την προσβάλουν, δε θ' ανησυχούσα.

Θα πάρω τα κλειδιά ώστε ο διαχειριστής του ακίνητου να έρθει σε μένα.

- Αντίο. - Αντίο.

- Η ασφάλεια πρέπει να έπεσε. - Δεν έχει λάμπα.

- Πιστεύεις...; - Πιθανώς.

- Να μην περιμένουμε μέχρι αύριο; - Είμαστε ήδη εδώ.

- Ορίστε, έγινε πιο ευχάριστα τώρα. - Το ευχάριστο δεν είναι η σωστή λέξη.

Το γραφείο είναι ωραίο. Θα το κρατή- σουμε. Για να μη γράφεις στο κρεβάτι.

Κανείς δε θα με αναγκάσει να γράψω έστω μία λέξη μακριά από το κρεβάτι.

Τα βιβλία που θα περίμενε κανείς, κυρίως ποίηση.

Μπόγιε, Γκούλμπεργκ. Σέντεργκραν.

- Κρατάμε το φωνογράφο με ράδιο; - Αν είναι να μην ακούω το ραδιόφωνο.

Έχεις τόσους πολλούς δίσκους! Και μοντέρνους και κλασικούς.

Μπετόβεν και Τσαϊκόφσκι.

- Πώς το ήξερες; - Έτσι την είχα κόψει.

Έχει υπογραμμίσει ένα ποίημα της Σέντεργκραν.

Θα σιωπήσω για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Ο ομιλητής δεν είναι παρά το ρυάκι που φλυαρεί, στραμμένο στον εαυτό του.

Ένα μοναχικό δέντρο θα είμαι στις πεδιάδες,

τα δέντρα στο δάσος πεθαίνουν, λαχταρούν για καταιγίδα.

Θα είμαι γερή από πάνω μέχρι κάτω, με χρυσές αυλακιές στο αίμα μου.

Θα είμαι καθαρή και αθώα, σαν φλόγα που γλείφει τα χείλη του.

- Υψηλά ιδανικά. - Ναι.

Γιατί να αυτοκτόνησε άραγε;

Θα ήθελα να βρω αυτούς που την οδήγησαν στο θάνατο.

- Ίσως να έφταιγε η ίδια. - Όχι, δε μου κολλάει καθόλου.

- Πώς θα διαλευκάνεις την υπόθεση; - Κορίτσι των υακίνθων.

- Τι εννοείς; - Δικό της, από την εφημερίδα.

- Ποιος το ζωγράφισε αυτό; - Δε βλέπεις; Ο Ηλίας Κόορνερ.

Ηλίας Κόορνερ. Θα ξεκινήσουμε απ' αυτόν λοιπόν.

ΝΕΚΡΟΣ

ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ

Εμπρός;

Είναι κανείς εδώ;

Εμπρός;

- Τι έγινε; Τι θέλετε; - Θα ήθελα να δω τον κο Κόορνερ.

- Τι τρέχει; - Είναι ένας που θέλει να σου μιλήσει.

Ο λαιμός μου είναι στεγνός, να έρθει μετά.

Λέει να έρθεις πιο μετά.

-Πόσο πιο μετά; - Όταν δε θα είναι στεγνός ο λαιμός του.

Σπάσε.

Καλημέρα.

Να σου πω! Ξύπνα!

Πάρε μια κορώνα.

Παραγγελιά από τον Κόορνερ, πήγαινε να του πάρεις τρία μπουκάλια γάλα.

Γκ. Ντ. φον ΛΙΒΕΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ

- Ο κος Βίκνερ να δει τον κο τραπεζίτη. - Δεν τον ξέρω, ρώτα τον τι θέλει.

- Πρόκειται για την Ντάγκμαρ Μπρινκ. - Πες του να περάσει.

- Βίκνερ. - Καθίστε, παρακαλώ. Να είστε σύντομος.

Περιμένω μια επίσκεψη.

Σας είδα στην κηδεία της Ντάγκμαρ Μπρινκ.

- Και λοιπόν; Έγινε κάτι; - Ξέρετε γιατί αυτοκτόνησε;

Όχι, ίσα που την ήξερα.

Πήγα στην κηδεία γιατί είμαι παλιός φίλος της μητέρας της.

Το διαπίστωσα, στα μητρώα της ενορίας.

Με ποιο δικαίωμα παραβιάζετε την ιδιω- τική ζωή άλλων; Ντροπή σας! Φύγετε!

Όπως θέλετε. Μη σας ενοχλώ την ένοχη συνείδησή σας.

Σταματήστε!

Καθίστε.

Συνάντησα την Ντάγκμαρ Μπρινκ μόνο σε μία περίσταση.

Ήταν την Πρωτοχρονιά του 1946 σ' αυτό το δωμάτιο.

Κοιτούσα έναν που φτυάριζε το χιόνι στη στέγη στην απέναντι πλευρά.

Σκέφτηκα ένας Θεός ξέρει αν το απο- λαμβάνει περισσότερο απ' ότι εγώ εδώ.

Μετά, ο βομβητής χτύπησε.

Μια δις Μπρινκ θέλει να δει τον τραπεζίτη. Ντάγκμαρ Μπρινκ.

Πες της να περάσει.

- Καλημέρα, κε τραπεζίτα. - Καλημέρα.

Κάθισε, παρακαλώ.

Τι μπορώ να κάνω για σένα;

Όπως γνωρίζεις, η μητέρα μου πέθανε πριν από 10 χρόνια.

Από τότε έχω μείνει μόνη. Ήταν δύσκολα.

Ήλπιζα να μην αναγκαστώ να το κάνω,

αλλά πλέον χρειάζομαι 5.000 κορώνες.

Και δεν έχω πουθενά αλλού να στραφώ.

- Συγνώμη, αλλά γιατί τα ζητάς από μένα; - Είσαι ο πατέρας μου.

Λυπάμαι, αλλά κανείς μας δε μπορεί να είναι σίγουρος γι' αυτό. Δυστυχώς.

Η μητέρα μου ήταν σίγουρη και ποτέ δεν είπε ψέματα σε σένα ή σε μένα.

Αγαπητή δις Μπρινκ,

μετά λύπης θα σου πω ότι όταν η μητέρα σου κι εγώ ήμασταν μαζί,

με απάτησε. Το παραδέχτηκε κι η ίδια.

Ναι, μία φορά. Όταν ήσουν εξωτερικό για 6 μήνες, στην αρχή της σχέσης σας.

- Σου το είπε αμέσως μόλις επέστρεψες. - Είσαι πολύ καλά ενημερωμένη.

- Τότε ξέρεις επίσης ότι την συγχώρεσα. - Ναι.

Αλλά δύο χρόνια μετά, όταν έμεινε έγκυος,

εκμεταλλεύτηκες αυτό το παράπτωμα για να βρεις αφορμή να την χωρίσεις.

- Την εγκατέλειψες όταν σε είχε ανάγκη. - Έδωσα 5.000 για ν' ανοίξει κομμωτήριο.

Άκου τι λες. Ήταν δάνειο και στο ξεπλήρωσε μέχρι δεκάρας.

- Τα έδωσα όμως. - Και τα ξαναπήρες πίσω.

Αυτές τις 5.000 σου ζητώ και πάλι.

Ειλικρινά, δε μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να σου δώσω χρήματα.

Αλλά για χάρη της μητέρας σου, θα σου γράψω επιταγή 1.000 κορωνών.

- Είπα 5.000. - Κι εγώ είπα 1.000.

- Έχω ακόμα το γράμμα. - Ποιο γράμμα;

Το αποχαιρετιστήριο προς τη μητέρα μου, γραμμένο ένα μήνα πριν παντρευτείτε.

Σε μια κυρία "της δικής σου τάξης". Δυστυχώς, έχει ημερομηνία.

- Ο εκβιασμός είναι κακούργημα. - Θα μπλέξεις χειρότερα από μένα.

Τι εγγυήσεις θα έχω ότι αυτή η κατάσταση δε θα ξανασυμβεί;

Θα πάρεις το γράμμα πίσω.

Ορίστε. Χαίρομαι που η μητέρα σου δεν έπρεπε να το ζήσει αυτό.

Ναι, και αυτό είναι χάρη σε σένα. Καλημέρα, κε τραπεζίτα.

Αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική μου συνάντηση με την Ντάγκμαρ Μπρινκ.

- Δηλαδή, πιστεύατε ότι ήταν κόρη σας; - Ελπίζω να μην ήταν.

Τότε γιατί παρευρεθήκατε στην κηδεία;

- Ο δικηγόρος Ρίνερ είναι εδώ. - Στείλ' τον μέσα.

Φοβάμαι ότι είμαι απασχολημένος. Καλημέρα.

ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ

Να φανταστείς ότι όλο αυτό θα ήταν για φιλανθρωπία.

- Παρακαλώ; - Η δις Βίνκλουντ;

Κάποτε ήμουν. Αφορά κάποια μήνυση ή παλιό χρέος;

- Ζούσατε στην Ολάβσγκαταν 13, σωστά; - Ναι, αλλά έχω πληρώσει το ενοίκιο.

- Να πάμε κάπου να μιλήσουμε; - Ναι, θα ήθελα τζιν τόνικ, ευχαριστώ.

Έχει μια παμπ εδώ πιο κάτω.

Αυτό είναι δικό μου. Βάλε τα μπουκάλια στο τραπέζι, δε θα κολυμπήσουμε.

- Πού είναι ο Έγκμπεργκ; - Ο διαχειριστής πήγε στο γκισέ.

Αν ρωτήσει, είναι δύο δικά μου και εφτά δικά του.

Στην υγεία της κοινής λογικής και της αρμονίας, όπως λέει ο σύζυγός μου.

Αλλά όταν πρόκειται γι' αυτόν, δεν έχει πλέον και πολύ υγεία.

Ήξερα την Ντάγκμαρ Μπρινκ, μα δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να σας πω γι' αυτήν.

Συναντηθήκαμε με αστείο τρόπο, φυσικά.

Ήταν μια παραμονή Χριστουγέννων, λίγο πριν παντρευτώ τον Βίκτορ.

Ήταν το 1946 και καθόμασταν εδώ, όλος ο θίασος.

Στον Έγκμπεργκ ανήκει και αυτή η παμπ και το θέατρο.

Παραδοσιακά γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα όλοι εδώ μαζί.