Dickinson

ในช่วงสงครามกลางเมือง

เอมิลี ดิกคินสันถึงจุดขีดสุดในฐานะกวี

เธอแต่งกลอนอย่างดุเดือด ในช่วงหลายปีนั้น

ด้วยความเร็วและความมุ่งมั่น ที่ก่อนหน้าและหลังจากนั้นไม่มีทางเทียบได้

แทบจะวันละบท

ผลงานของเธอในช่วงนี้ถูกเรียกว่า

"การร่วงลงสู่นรกของตนเอง"

แต่เพราะการใช้ชีวิตอย่างสันโดษ

ผู้คนจึงไม่ถือว่าดิกคินสันเป็น "กวีสงคราม"

คนส่วนใหญ่ไม่คิดว่า เสียงของเอมิลี ดิกคินสัน

มีพลังพอที่จะพูดแทนชาติ

ทางนี้

อาณาจักรร้อนเป็นไฟ เลือดหนุ่มสาวผู้พลีชีพต้องหลั่งไหล

ฉันเห็นคนบาปในโบสถ์ ฉันเห็นคนบาปในโบสถ์

บางครั้งฉันอาจเป็นคนสันโดษ

มีสงครามลุกอยู่ภายใน ฉันได้ยินเสียงกู่ร้องสู้ขาดใจ

แม่ฝังศพลูกชาย เด็กหนุ่มๆ เล่นกับปืน

ซาตานมันหลอก ความปรารถนาที่ร่ำร้องไม่เป็นจริงหรอก

โดดเดี่ยว แต่ไม่เดียวดาย

ความจริงจะเปิดเผยเมื่อถึงเวลา

ขณะกำลังเดินบนเส้นทางที่ไม่ง่าย ของการเป็นสตรี

เราหวังสุดใจ เราภาวนาสุดกำลัง

ให้สงครามอันเลวร้ายนี้ผ่านไปโดยเร็ว

แต่พระเจ้ามีจุดประสงค์ของพระองค์เอง

และพระองค์ตัดสินใจถูกและเป็นจริงเสมอ

ดังนั้นเราจงสู้ต่อไป

ให้เราปิดบาดแผลของประเทศนี้

ให้เราไว้อาลัยแก่ชายหนุ่มผู้กล้าหาญ ซึ่งพลีชีพเพื่อชาติ

ขอโทษนะคะ

ชายหนุ่มผู้กล้าหาญเหรอ

ใช่ครับ ผมพูดเช่นนั้น

แต่นี่ไม่ใช่ศพทหารนะคะ นี่พี่สาวของฉัน

ว่าอะไรนะครับ คุณผู้หญิง

นี่งานศพพี่สาวสุดที่รักของฉัน

ลาวิเนีย นอร์ครอส นอร์ครอส

เธอแต่งกับลูกพี่ลูกน้องเราน่ะ

ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่

ไม่ คุณนั่นแหละพลาด สาธุคุณ

เราทำพิธีกันต่อ และฝังศพคนที่เรารักให้สมเกียรติได้ไหม

- ขอโทษด้วยจริงๆ - ครับ

ผมไม่มีเวลาทำพิธีให้หญิงแก่ที่ไหนก็ไม่รู้

วันนี้มีศพบุรุษฝ่ายสหภาพที่สูงส่งให้ฝัง 15 ศพ

เหล่านักรบผู้กล้าที่สละทุกอย่าง

- เพื่อรัฐธรรมนูญ - อ่า ครับ…

และตอนนี้ผมก็ช้ากว่ากำหนดมากแล้ว

"พระบิดาผู้สถิตในสวรรค์ พระนามเป็นที่สักการะ

พระอาณาจักรจงมาถึง ทุกสิ่งบนแผ่นดินเหมือนบนสวรรค์

อาณาจักร เดชานุภาพ และพระสิริเป็นของพระองค์ตลอดกาล อาเมน"

หลุมต่อไป

เป็นพิธีศพที่สั้นที่สุดที่เคยไปมาเลย

มันแย่มาก แย่มาก

อุตส่าห์เดินทางมาถึงบอสตัน

- ผมจะร้องเรียน - ลาวิเนียที่น่าสงสารของฉัน

ป้าลาวิเนียคะ หนูได้รับการตั้งชื่อตามป้า

นี่ ทุกคน ดูสิ

นกกำลังคุยกับเรา

เอมิลี ขอร้อง ไม่ใช่ตอนนี้

ไปเรียกรถม้ากัน ต้องนั่งยาวเลยกว่าจะถึงบ้าน

เราไม่อยากติดอยู่หลังขบวนแห่

มีขบวนแห่อีกแล้วเหรอ

ใช่ หนุ่มๆ พวกนั้นจะไปร่วมการต่อสู้

สงครามกลางเมืองทำลายทุกอย่าง

พูดต่อสิจ๊ะ

อย่าหยุด

เอมิลี

ไปขึ้นรถม้า!

พระเจ้า เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย

อย่างนกที่ฉันเห็นเมื่อกี้

นกน้อยตัวหนึ่งบินมาเกาะบนโลงของป้าลาวิเนีย

มันเหมือน… สัญลักษณ์ หรืออุปลักษณ์

เหมือนสารจากป้าลาวิเนียเอง บอกให้ฉันเขียนต่อไป

เป็นแสงสว่างในความมืด และอย่าหมดสิ้นความหวัง

ความตาย คุณ…

- ไหวไหม - ไม่

ฉันรู้สึกแย่มาก

ไม่นะ เกิดอะไรขึ้น

ก็ไอ้สงครามนี่น่ะสิ

ไม่จบซะที ทำให้งานของฉันหมดสนุกไปเลย

ฉันเคยสนุกกับการสรรหาวิธีฆ่าคน

คนนี้จะตกสะพานตาย

เจ้าโง่คนนี้จะดื่มยาพิษนิดนึง

สองคนนี้จะฆ่ากันตายเพราะความรัก

แต่ตอนนี้คนพากันตายแบบเดียวกัน ซ้ำแล้วซ้ำอีก

กระสุน แผลเน่า

กระสุน แผลเน่า

ซ้ำซากอยู่นั่นแหละ

ฉันว่าฉันหดหู่

ว้าว

ขนาดความตายยังมีวันที่ไม่ดี

เอมิลี…

- ขอปรึกษาหน่อยสิ - ปรึกษาเหรอ

ใช่ ก็เลยมาหาไง ฉันอยากให้ช่วย

โอเค ได้ ถามมาเลย… ถามได้ทุกอย่าง

- เธอแต่งกลอน - ใช่ ถูกต้อง

กลอนเทพๆ

- ไม่เหมือนใคร - ขอบคุณค่ะ

เปี่ยมด้วยแรงบันดาลใจ

ทั้งๆ ที่ชีวิตตัวเองเรียบมาก

เรียบเหรอ ฉัน… ฉัน…

ฉันไม่แน่ใจว่า… เป็นอย่างนั้น

ไม่เอาน่า ชีวิตเธอน่าเบื่อจะตาย

แทบไม่ออกจากเมืองเล็กๆ ของตัวเอง

ยังอาศัยอยู่บ้านพ่อ

ชีวิตเหมือนเดิมทุกวัน แต่ก็ยังมีแรงบันดาลใจอยู่ได้

ไปเอาไฟมาจากไหน

คือว่า…

ระหว่างที่มีชีวิตอยู่

ฉันอยากทำสิ่งที่สำคัญ

ฉันหมายถึงสิ่งที่สำคัญจริงๆ

มันยิ่งใหญ่กว่าชื่อเสียงหรือเงินทอง

แต่เป็นการเปลี่ยนชีวิตคนจริงๆ

เยียวยาพวกเขา

ช่วยให้พวกเขามีชีวิตต่อไป

ฉันอยากเป็นนกน้อยตัวนั้น

เป็นต้นตอแสงสว่างในความมืด

ฉันอยากมอบความหวังแก่ผู้คน

ความหวัง

ฉันเชื่อว่าบทกวีนั้นมีพลังได้

มีพลังกว่าคุณอีก

พูดจริงๆ นะ

ความตายทำใจคนแตกสลายได้ บทกวีประกอบใจคนขึ้นใหม่ได้

เธอจะบอกว่า…

ฉันเป็นแรงบันดาลใจให้เธอ

เสมอค่ะ

ถึงบ้านแล้วๆ ขอบคุณพระเจ้า เราถึงบ้านแล้ว

เป็นพิธีศพที่น่ารักมาก

ไม่ อย่าทำให้ฉันเขว

มันล้มเหลวไม่เป็นท่า แม่ของลูกพูดถูก

นั่งตบแมลงวันยังมีความเป็นพิธีการกว่านี้อีก

สิ่งที่สาธุคุณพูดไม่สำคัญหรอก

หนูรู้สึกได้ว่าวิญญาณของป้าลาวิเนียอยู่ที่นั่น จริงๆ นะคะ

หนู… หนูรู้สึก… หนูรู้สึกได้

แม่คะ ป้าบอกเราเสมอว่าให้ค้นหาแสงสว่าง

ใช่ไหม แล้วก็เดินหน้าสู่ความสุขและความหวัง

ความหวัง

ฉันต้องการดินสอ

ถ้าวิญญาณป้าลาวิเนียอยู่ที่นั่น ทำไมเธอไม่ติดต่อแม่

เอมิลี อย่าทำให้แม่เขาอารมณ์ขึ้นสิ

หนูเปล่า หนูแค่พยายามช่วย แม่คะ…

ออสตินหายหัวไปไหน

- ไม่โผล่ไปงานศพป้าเนี่ยนะ - ความหวังคือ…

- ความหวังคือนก… ไม่ นั่น… - ช่างน่าอดสู

น่าขายหน้า ผมได้ยินชาวเมืองบอสตัน ซุบซิบนินทาเรา

เขาทำให้เราผิดหวังอีกแล้ว

- ช่างเขาเถอะ เอ็ดเวิร์ด - ไม่

ผมจะไม่ลดความคาดหวังที่มีต่อลูกชาย

- มีคนมา - หนูไปเปิดเอง

เขาทำตัวแย่ลงทุกวัน ดื่มเหล้าตลอดเวลา

- ผมทนไม่ได้ - เราแก้ไขอะไรไม่ได้

ไม่ ผมจะไม่ยืนเฉยๆ และทนดูเด็กคนนี้ทำลายตัวเอง

- โดยเฉพาะตอนนี้ เราก็รู้ว่า… - ซู

ภรรยาเขาใกล้จะคลอด

ต้วมเตี้ยมมาที่นี่อย่างกับช้างน้ำ

เธอเป็นช้างน้ำที่น่ารัก

เข้ามาสิ

- เอมิลี ใครมา - ซูค่ะ

อ้อ ช่างดีจังที่โผล่หน้ามา

งานศพเป็นยังไงบ้างคะ

เลวร้ายมาก ซู เธอใจดีมากที่มาร่วมงานได้

ฉันเตรียมตัวจะไปแล้วเมื่อเช้านี้ แต่รถม้าคุณไม่มารับฉัน

เรานึกว่าเธอจะนั่งรถม้าตัวเองไปกับออสติน

ออสตินกลับบ้านดึกค่ะเมื่อคืน

และเมื่อเช้านี้เขารู้สึกไม่สบาย

รับไม่ได้

ฉัน… ฉันขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้ไปนะคะ

โอ ขอบใจจ้ะ ซู

ฉันไม่สนิทกับป้าลาวิเนีย แต่ฉัน… ฉันชื่นชมท่านเสมอ

ใครๆ ก็ชื่นชม ท่านไม่เหมือนใคร

เธอเป็นยังไงบ้าง ซู

ดูเหมือนท้องจะระเบิด

ค่ะ ถึงจุดนี้มันไม่สนุกแล้ว

ต้องการอะไรไหม เอาน้ำไหม เอา…

จริงๆ แล้วฉันอยากเอนหลัง

ฉัน… ฉันรู้ว่าบ้านเราห่างกันแค่ไม่กี่ก้าว

แต่ฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งไปปีนเขามา

แน่ละ เราจะพาเธอขึ้นไปพักที่ชั้นบนนะ

- จ้ะ - ไม่ได้ มันหยาบคาย

พวกเธอต้องอยู่ทักทายแขกที่ข้างล่างนี่

คือว่าฉัน…

ให้เธอพักสักเดี๋ยวเถอะค่ะ แล้วเราจะพร้อมรับแขก

งานศพก็ไม่ได้ไป อย่างน้อยก็ควรอยู่ต้อนรับแขก

ออสตินก็เหมือนกัน เขาหายไปไหน

เอ็ดเวิร์ดคะ ผู้หญิงมีหน้าที่

คอยดูแลให้ทุกคนมีความสุขตลอดเวลา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ขอโทษนะ มันไม่ใช่หน้าที่ของผู้ชาย

ซูมีสิทธิ์ที่จะเหนื่อย

- ดูเธอสิ - ฉันไม่สนว่าเธอจะตัวเท่ารัฐแคนซัส

ขอบคุณค่ะ

โอ๊ย ไม่เอาน่า ใครๆ ก็รักแคนซัส

มันเพิ่งได้เป็นรัฐเอง

ฉันจะพาเธอขึ้นข้างบน เราจะพักกันหน่อย แม่คะ เดี๋ยวหนูลงมา

เราจะพาเธอไป…

งานศพเป็นยังไงบ้างคะ

พระเจ้า

ฉันอยู่นานไม่ได้หรอกนะ

แม่ต้องการฉันจริงๆ

ฉันก็ต้องการเธอเหมือนกัน

ไม่อยากเชื่อว่าเราสองคน เคยนอนบนเตียงเล็กๆ นี่ได้

- ตอนนี้สามคนแล้ว - เกือบ

ซู ซู…