Gimme Danger

Αν κεντράρω εδώ, θα έχεις και τις τρεις κάμερες.

- Σωστά; Εντάξει; - Ναι. Ναι.

- Είσαι έτοιμος; - Ναι.

Είναι 9 Ιουνίου. Βρισκόμαστε σε μια άγνωστη τοποθεσία.

Ανακρίνουμε... τον Τζιμ Όστερμπεργκ,

για τους Stooges, το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα ποτέ.

Ξέρεις, ένα από τα πράγματα που με εκπλήσσει, είναι ότι...

δεν πάνε με τη γνωστή μέθοδο της βιομηχανίας θεάματος,

που κάποιος λέει: Να το νούμερό μας! κι έτσι το ανακοινώνουν.

Ίσως κιόλας να κουρδίζουν τα όργανα για 10 με 15 λεπτά πριν ξεκινήσουν να παίζουν,

ότι είναι να παίξουν.

Και τα παιδιά δεν τ' απασχολεί καθόλου. Βλέπουν τα πάντα και ακούν το κούρδισμα.

Και τους ακούν που ελέγχουν τα ηχεία.

Και νομίζω ότι έχουμε τώρα κάποια δράση.

Θ' αφήσουμε για λίγο τον Μπομπ Γουόλερ και πάμε στη σκηνή ν' ακούσετε:

Ο Ίγκι και οι Stooges!

Να ο Ίγκι μέσα στο πλήθος!

- Κάτω! - Δεν τον ακούμε πλέον.

Ο Μπομπ Γουόλερ βρίσκεται στην αρένα με το πλήθος.

Δεν ξέρω πού ακριβώς, αλλά θα τον βρούμε.

Το 1973 οι Stooges, παρότι ήδη είχαν βγάλει τρία άμπουμ με τεράστια επιτυχία,

κυριολεκτικά διαλύονταν.

Οι κριτικοί χαρακτήριζαν τη μουσική τους περίεργη, τρελή, άγευστη, παραβατική,

περιθωριακή, βατταριστική, ερασιτεχνική, χωρίς φαντασία και παιδιάστικη.

Ταραχές στην πόλη της αυτοκινητοβιομηχανίας!

40 χρόνια μετά είναι από τις μπάντες που καθόρισαν το Ροκ.

Το 1973 όμως ήταν βρωμιάρηδες...

Ήταν δύσκολο.

Και σκοντάφταμε και παλεύαμε και τέλος η δισκογραφική εταιρεία δεν...

ασχολιόταν πλέον μαζί μας, αλλά είχαμε ατζέντηδες και διαφορετικούς μάνατζερ,

που προσπάθησαν να... δουν αν μπορούσαν να διεισδύσουν στον μπερδεμένο ιστό...

της καριέρας μας και πιο πολλοί από δαύτους τα παράτησαν με τρόμο.

Και μπήκαμε στην Αμερική παίζοντας ντυμένοι με κουρέλια.

Ξεκινήσαμε να δείχνουμε πιο βρώμικοι και βρώμικοι και πιο αδύνατοι και αδύνατοι.

Κι όλο και περισσότερο φθαρμένοι και πιο χειρότεροι και χειρότεροι.

Βυθιζόμασταν τάχιστα σε ημι-αγνωστικές συναυλίες.

Σε μερικούς ανθρώπους αρέσαμε κιόλας.

Σε κάποιες συναυλίες μπορούσα να τραγουδήσω, σε κάποιες όχι.

Σε μερικές συναυλίες εμφανιζόμασταν εγκαίρως, σε κάποιες όχι.

Αναστατώναμε τον κόσμο, κυρίως εξαιτίας μου, οπουδήποτε πηγαίναμε.

Η μπάντα χειροτέρευε πολύ γρήγορα εκείνη την εποχή.

Οπότε βγήκαμε και παίξαμε μερικές συναυλίες, αλλά τα πάντα συνέβησαν.

Εννοώ, έπρεπε να παίξουμε μια δουλειά με τον Στιβ Μακέι στα ντραμς.

Το πράγμα όμως ξέφυγε, γιατί ο Στιβ είπε ότι έπαιζε ντραμς, αλλά δεν ήξερε.

Κι εμείς χρειαζόμασταν τα χρήματα τόσο πολύ που τον αφήσαμε να παίξει.

Θέλετε να πω αυτή την ιστορία;

Ο Ίγκι θα έλεγε ένα τραγούδι και θ' άρχιζα να παίζω και θα ξεκινούσα μ' ένα ρυθμό.

Και γύρισε πίσω κι άρπαξε τις μπαγκέτες από το χέρι μου.

Και πήγε πίσω από το τύμπανο και το χτύπησε όπως έπρεπε.

Και τότε ήξερα ποιος ήταν ο ρυθμός κι έτσι τελείωσα το τραγούδι.

Και το έκανε σε κάθε τραγούδι.

Και το πλήθος του έριχνε μπουκάλια κι έλεγε:

Έλα Ίγκι, για ξεκίνα να ξερνάς, καριόλη! Άντε γαμήσου, άντε γαμήσου!

Έδειχναν όλη τη βιαιότητά τους.

Ευχαριστώ πάρα πολύ το άτομο που έριξε αυτό το γυάλινο μπουκάλι στο κεφάλι μου.

Σχεδόν με σκότωσε, αλλά αστόχησε πάλι, οπότε να προσπαθήσει την επόμενη βδομάδα.

Πηγαίνοντας προς τη δουλειά στο Michigan Palace,

ήταν... ήταν... όπως την αποκαλώ πορεία προς το θάνατο.

Έτσι αποφάσισαν να μας εμφανίσουν σ' ένα μικρό κλαμπ έξω από το Ντιτρόιτ,

που ονομάζεται Rock 'n' Roll Farm.

Αποδείχτηκε πως ήταν μπαρ μηχανόβιων.

Ο Ίγκι βγαίνει στο κοινό και το αντι- μετωπίζει με τρόπο που μόνο ο Ίγκι ξέρει.

Και πάει σε έναν τύπο και...

ο τύπος απλώς στέκεται λίγο πίσω και του την ανάβει.

Απλά μπουμ!

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς μας είδατε πίσω το 1967 όταν ξεκινήσαμε, ξέρετε,

μα δεν είναι τόσο, δεν είναι τόσο εύκολο να είσαι Stooges μερικές φορές, με πιάνετε;

Ναι!

Ξέρετε, μετά απ' αυτή τη συναυλία κανείς δεν έπρεπε να πει τίποτα.

Σαν όλοι να την ακούσαμε. Εννοώ, δεν μπορούσαμε να ζήσουμε.

Όλοι μας πέταγαν τα κερατά τους συνέχεια και ήμασταν κουρασμένοι απ' όλο αυτό.

Κι έτσι, έτσι...

Οι αδελφοί επέστρεψαν στο Ντιτρόιτ.

Ο Τζιμ δεν ήρθε ποτέ σε μένα να μου πει ότι τελείωσε.

Απλώς το κατάλαβα. Λοιπόν, εδώ κοιμάμαι στο πάτωμα, υποθέτω ότι τελείωσε.

Ήμουν βασικά άστεγος.

Είχα ένα σετ από ντραμς.

Τα πούλησα και αγόρασα εισιτήριο επιστροφής για Ντιτρόιτ.

Κατέληξα να πάω στο σπίτι της μαμάς μου και είπα:

Μαμά, είμαι άστεγος. Έχω φαληρίσει, πεινάω.

Όταν συνέβη η κατάρρευση των Stooges, δεν ήταν ουσιαστικά έκπληξη.

Και ήταν ο πλήρης κύκλος, δηλαδή, πίσω στο σπίτι, ξέρετε, στη μαμά.

Όταν τα αδέλφια μου γύρισαν, θυμάμαι ότι ένιωσα ανακουφισμένη και χαρούμενη.

Ήταν σαν... ξέρεις;

Είναι ασφαλείς. Αυτό ήταν το κύριο πράγμα.

Ότι ήρθαν στο σπίτι ασφαλείς και ήταν ακόμα ζωντανοί, κατάλαβες;

Τότε ήταν που πήγα σπίτι στο τροχόσπιτο των γονιών μου.

Ήμουν 24 ετών.

Και...

η μπάντα είχε...

ένα... ένα είδος επιθανάτιου βρόγχου.

ΔΩΣ' ΜΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟ Η Ιστορία του Ίγκι Ποπ & των Stooges

(Τίμοθι Λίρι: Ψυχολόγος, θιασώτης της έρευνας και της χρήσης του LSD)

Όταν ήμουν περίπου πέντε,

πήραμε τηλεόραση και παρακολουθούσα το Howdy Doody.

Ο Μπάφαλο Μπομπ ήταν σαν τον Τίμοθι Λίρι για μικρά παιδιά στην τηλεόραση.

Πώς αισθάνεσαι όλο το πρωί, Κλάραμπελ;

Όχι τόσο καλά, πεσμένος, έτσι;

Λοιπόν, τότε Κλάραμπελ, πρέπει να πάρεις Όβαλτιν!

Και θυμάμαι τον ήχο της γκαλερί φυστικιών.

Είχαν... χαρακτήρες όπως ο Κλάραμπελ ο Κλόουν, ξέρετε.

Και ο Κλάραμπελ ο Κλόουν μπορεί να κάνει τα πάντα.

Δεν ήξερες τι θα κάνει κι αυτό μ' εντυπωσίαζε.

Αλλά ο πιο πιο φοβερός ήταν ο Σούπι Σέιλς.

Το έλεγαν Μεσημέρι με τον Σούπι.

Ενθάρρυνε τα παιδιά να του γράφουν, αλλά έλεγε:

Πάντα όταν γράφετε γράμμα, παρακαλώ, είκοσι πέντε λέξεις ή λιγότερο.

- Πού έμαθες να τραγουδάς έτσι; - Στην τάξη φωνητικής.

- Έτσι είναι, Μπόμπι. - Ποιος είναι ο δάσκαλός σου;

Κι αυτό έμεινε μέσα μου και...

όταν ήθελα να αρχίσω να γράφω τραγούδια για την μπάντα μας, σκέφτηκα:

Έτσι πρέπει να γίνει, θα βάζω 25 λέξεις, διαφορετικές λέξεις ή λιγότερο.

Δεν αισθανόμουν ότι ήμουν ο Μπομπ Ντίλαν.

Και σκέφτηκα:

Κράτα το πολύ σύντομο και τίποτα απ' όλα αυτά δε θα είναι... λάθος.

ΤΟ ΜΑΚΡΥ, ΜΑΚΡΥ ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΟ

Ναι, είδα την ταινία με τους γονείς μου.

Κι ένιωσα υπέροχα που είχαμε το ίδιο τροχόσπιτο.

Στο εσωτερικό, τα περισσότερα φωτιστικά και μέρος των επίπλων ήταν εντοιχισμένα.

Είχα ένα μικρό υπνοδωμάτιο.

Ήταν ίσως, λιγότερο από 1,5 μέτρο πλάτος και μήκος 2,5 μέτρα.

Υπήρχε χώρος για μια μικρή παλέτα κι ένα μικρό γραφειάκι.

Έτσι, το μόνο μέρος που θα μπορούσα να βάλω τα ντραμς μου ήταν στο σαλόνι.

Όλο το Σαββατοκύριακο και κάθε βράδυ μετά το σχολείο,

τα ντραμς στήνονταν και καταλάμβαναν όλο το σαλόνι.

Είχα πολλή ενέργεια, κοπανούσα επί ώρες.

Όλο το μέρος έτρεμε.

Δεν παραπονέθηκαν ποτέ, μα τελικά αυτό που έκαναν ήταν μετά από περίπου ένα χρόνο,

μου έδωσαν την κύρια κρεβατοκάμαρα.

Τότε σκέφτηκα: Πω πω, είναι υπέροχο!

Αλλά τώρα συνειδητοποιώ ότι ήταν πιθανώς...

πιθανώς το λιγότερο κακό εκ των δύο βασανιστηρίων.

Και μετακίνησαν ένα...

Μετακίνησαν ένα κανονικό κρεβάτι στο μικρό δωμάτιο.

Κανένα γραφείο, απλώς να μπορούν να ανεβοκατεβαίνουν στο κρεβάτι.

Και είχα...

το μονό κρεβάτι και τα ντραμς μου στημένα συνέχεια στην κύρια κρεβατοκάμαρα.

Ήμουν πολύ τυχερός...

που ζούσα πολύ κοντά σ' ένα απλό περιβάλλον με τους γονείς μου.

Έχω γνωρίσει τους γονείς μου.

Αυτό είναι... είναι πραγματικός θησαυρός.

Θυμάμαι να χτυπάω παιχνίδια με τύμπανα και τουβλάκια όταν ήμουν μικρό παιδί.

Κι έπαιρνα παιχνίδια σαν κορμούς κι έκανα τύμπανο την τομή και το χτυπούσα.

Τότε, όταν πήγαινα τετάρτη, πήγαμε στη μο- νάδα συναρμολόγησης Ρίβερ Ρουζ της Φορντ.

Κι είχαν μηχανή που μετέτρεπε ελεγχόμενη σταγόνα μετάλλου σε σφυρηλατημένη πλάκα.

Και κάθε φορά που σφυρηλατούσε την πλάκα κι έκανε... αυτή τη βαβούρα, αυτό...

Και μου άρεσε ο σφοδρός ήχος.

Είχα μια μπάντα στο λύκειο, τους Iguanas.

Είχαμε δουλειά με πλήρη απασχόληση σε μια λέσχη εφήβων.

Ένα μέρος που λεγόταν Pony Tale.

Σκαρφιζόμουν διάφορα, σκεφτόμουν πράγματα για να τραβήξω παραπάνω προσοχή και...

έτσι σκέφτηκα: Γιατί να μην παίξω στην πιο ψηλή πλατφόρμα ντραμς που υπήρξε ποτέ;

Ήμουν περίπου 5 μέτρα ψηλά.

Μόνος μου εκεί πάνω και η μπάντα κάτω να τρώγεται με τα ρούχα της!

Ένας χαμένος που τον έλεγαν Τσακ, με πλησίασε και είπε:

Λοιπόν, νομίζω ότι είστε πολύ καλοί.

Θα ήθελα να γίνω ατζέντης σας και θα βοηθήσω να προωθήσετε τις συναυλίες σας.

Έτσι μισθώσαμε μια προβλήτα για μία νύχτα να κάνουμε τη δική μας συναυλία.

Και είχαμε τεράστια προσέλευση, τεράστια επιτυχία.

Η μισή προβλήτα κυριολεκτικά άρχισε να υποχωρεί.

Κανείς δεν τραυματίστηκε, αλλά ουσιαστικά σπάσαμε την προβλήτα.

Έτσι ήρθε το τέλος της αυτοπροβολής.

Ήμουν οι Iguanas κατά τη διάρκεια του λυκείου και μόλις το τελείωσα,

πήγα ένα εξάμηνο στο κολέγιο.

Μετά παράτησα το κολέγιο κι έψαχνα κάποιον να μου δώσει δουλειά.

Και οι Prime Movers ήταν μεγαλύτεροι από μένα κι είχαν παρατήσει το σχολείο.

Και ήξεραν για όλα τα είδη της μπλουζ μουσικής.

Η μπάντα του Μπάτερφιλντ ήρθε στην πόλη και οι Prime Movers έψαχναν επαφή...

για να δούμε αν η μπάντα μας θα μπορούσε να δουλέψει μαζί τους.

Ρώτησα τον Τζερόμ Άρνολντ, μπασίστα του Μπάτερφιλντ την εποχή εκείνη,

αν είχε καμιά συμβουλή για μένα και το παίξιμό μου και είπε:

Όταν παίζεις, να παίζεις και να το εννοείς.

Ήμουν αρκετά καλός και σε κάποιο σημείο, έχασα τον σεβασμό ή την πίστη στην μπάντα.

Και σκέφτηκα ότι δεν έφταιγε αυτή.

Έτσι αποφάσισα να πάω εκεί όπου ο πραγματικός...

ο πραγματικός κόσμος παίζει πραγματικά.

ΣΙΚΑΓΟ

Διαφορετικά. Όχι σαν τη λευκή Αμερική.

Έμεινα με μερικούς τύπους και ουσιαστικά πληρωνόμουν δέκα δολάρια...

για μερικές φορές για να κάνω πολύ ασήμαντες συναυλίες.

Άλλοτε μ' έναν που λεγόταν Τζόνι Γιανγκ κι άλλοτε με τον Μπιγκ Γουόλτερ Χόρτον.

Κι αυτό όταν έπρεπε να βγουν και να παίξουν για τους λευκούς.

Και... και ήταν συγκινητικό για μένα κι έμαθα πολλά.

Ήταν πιο χαλαροί, ήξεραν πώς να περνάνε καλά.

Και η μουσική ήταν... πολύ σαφής.

Έριξα μια μικρή ματιά σε μια βαθύτερη ζωή ανθρώπων,

που ως ενήλικες δεν είχαν χάσει την παιδικότητά τους.

Έπινα ένα μεγάλο μπάφο μια μέρα πλάι στο ποτάμι και κατάλαβα ότι δεν ήμουν μαύρος.

Νομίζω ότι θα ήθελα να κάνω για τη γενιά μας...

αυτό που οι καλοί μαύροι μουσικοί που αγάπησα, έκαναν στη δική τους.

Στην τελική, είχα σιχαθεί να κοιτάζω τον κώλο των μπροστινών.

Αυτή ήταν... αυτή ήταν η κατάρα μου.

Ο καλύτερος κώλος που έπαιξα ποτέ, οι δύο καλύτεροι κώλοι που έπαιξα ποτέ,

ήταν ο Αμπντούλ Φακίρ, των Four Tops.

Ήταν αυτός των Four Tops που έφερνε το κάτι άλλο εκεί, στη χορογραφία τους.

Ήταν σαν ένα μεγάλο πουλί.

Και η άλλη ήταν η Μαίρη Γουάις από τις Shangri-Las.

Υπέροχο σώμα και πρόσωπο. Νόστιμο, κρεμώδες, θηλυκό όνειρο.

Συνειδητοποίησα ότι τα ντραμς δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω,

έτσι αποφάσισα να επιστρέψω στο Ανν Άρμπορ.