EastSiders

22/12/2012

Καλημέρα.

Ναι.

Κοιμήθηκες καλά;

Εντάξει.

Θυμάσαι τη χθεσινή βραδιά;

Ναι.

Σου είπα ότι σε απεχθάνομαι και ότι δεν θέλω να σε ξαναδώ.

Μετά το έβαλες στα πόδια και κρύφτηκες κάτω από ένα αμάξι.

- Αλήθεια; - Ναι.

Μετά γυρίσαμε στο σπίτι

και με έβαλες να κοιμηθώ στο πάτωμα.

Δίπλα στα ξερατά σου.

Αυτό το θυμάμαι.

Λοιπόν;

Λυπάσαι;

Για ποιο από όλα;

Θέλεις να χωρίσουμε;

Όχι!

Τότε,

τι συμβαίνει;

Δεν ξέρω! Μπορεί να σε μισώ λίγο

αυτήν τη στιγμή, Τομ,

αλλά δεν σημαίνει ότι θέλω να χωρίσουμε.

Ήμαρτον!

Νιαούρισέ μου. Έλα!

Νιαούρισέ μου!

Τι θέλεις να κάνω;

Δεν ξέρω.

Γιατί πρέπει να αποφασίσω εγώ; Γιατί να τα αποφασίζω όλα εγώ;

Ήταν η ημέρα πριν τα Χριστούγεννα. Στους χιονισμένους λόφους

οι τάρανδοι έπαιζαν ανέμελοι. Απολάμβαναν το πατινάζ στη λίμνη,

έκαναν έλκηθρο

και σκαρφάλωναν στις ιτιές.

- Θα συναντηθείτε σήμερα; - Ναι.

Και θα βάλεις ένα τέλος;

Για χιλιοστή φορά,

- ναι. - Δώσε μου να δω, παρακαλώ.

"Ελπίζω να είναι καλά ο φίλος σου. Ανυπομονώ να σε δω σήμερα".

Πάλι καλά που θα σου καλύψουν τη βάρδια!

Να του στείλω μήνυμα εγώ και να πάμε στο σινεμά;

Όχι. Αυτό δεν θα ήταν δίκαιο.

- Για ποιον; - Για τον Τζέρεμι!

Ορίστε; Έχει και όνομα;

Έδωσες όνομα στο έκτρωμα;

Απίστευτο! Το διακολπικό υπερηχογράφημα σε επηρέασε βαθιά, τελικά!

- Είναι άνθρωπος, Καλ. - Ξέρω! Στους δύο μήνες,

έχει αναπτύξει νύχια, παλμό και "ψυχή" επίσης!

Δεν φταίει αυτός!

Ευχαριστώ.

Εντάξει.

- Σ' αγαπώ. - Ναι.

- Μπορείς να έρθεις; - Όλη μέρα σε παίρνω!

Έλα στο σπίτι, εντάξει;

- Γεια σου. - Γεια.

Είσαι ημίγυμνος.

Κι εσύ ήρθες νωρίς! Έλα μέσα.

Ευχαριστώ.

Ποια ταινία θα δούμε;

Δεν έχω όρεξη να πάω στο σινεμά.

Να πάμε κατευθείαν για ποτά;

Ναι, το ποτό μπορεί να βοηθήσει.

Σε τι;

Απλώς...

Νιώθω κάπως χαμένος.

Σε βρήκα.

Καλύτερα να μη βάλεις παπούτσια.

Γιατί;

Μια στιγμή!

Ξέρω, έχω τα χάλια μου. Συγγνώμη.

Είναι μια από εκείνες τις μέρες που βάζω το μέικάπ μου

και μετά βάζω τα κλάματα! Τι κάνω λοιπόν; Ηρεμώ, ξεπλένομαι και το ξαναβάζω.

Μόλις το κάνω αυτό, θυμάμαι τον λόγο που έκλαιγα εξαρχής

και με πιάνουν ξανά τα κλάματα!

Όλη μέρα μακιγιάρομαι, Καλ!

- Ευχαριστώ που ήρθες. - Έξι μήνες!

Είμαστε μαζί εδώ και έξι μήνες!

- Συγχαρητήρια; - Όχι! Είναι φρικτό, γαμώ το σπίτι μου!

Να πάω στην τουαλέτα;

Πόσων χρονών είμαι, Καλ;

Είμαι 25 χρονών!

Ο κόσμος δεν παντρεύεται στα 25, εκτός αν ζει στη Μινεάπολη!

Εγώ δεν θέλω να ζήσω εκεί!

- Θα κλείσω την πόρτα. - Μην κλείνεις την πόρτα!

Αγενέστατε!

Αγενέστατε!

Τι συνέβη, είπαμε;

Χθες βράδυ, στο πάρτι της Αποκάλυψης. Ήσουν κι εσύ εκεί.

Είχα αλλού το μυαλό μου. Ερχόταν η συντέλεια.

Ο Ίαν μου έκανε πρόταση!

Με ζήτησε σε γάμο, μπροστά σε όλους!

Τι πράγμα;

Και τι του είπες;

Τι μπορούσα να του πω; Είχε δαχτυλίδι!

Θεέ μου! Μπορώ να το δω;

Όχι! Ήμαρτον! Δεν το φοράω!

Όλη μέρα τον αποφεύγω!

Δεν ξέρω τι να κάνω! Για αυτό δεν μου τηλεφώνησες;