Life's Too Short

‫من وارویک دیویس هستم.

‫من انتخاب اول بریتانیا برای نقش‌های کوتوله‌ام.

‫من یک بازیگرم. احتمالاً من رو در فیلم‌های هری پاتر دیدید،

‫راهنمای مسافران کهکشان،

‫و بازگشت جدای.

‫این صدای «ویکتِ ایواک» بود، اولین نقشی که بازی کردم.

‫من هنوز هم با جورج لوکاس دوست صمیمی هستم،

‫کسی که فیلم‌های جنگ ستارگان رو خلق کرد،

‫البته اگه بخوام یک انتقاد از جورج بکنم، اینه که یک فرصت طلایی رو از دست داد.

‫چرا برام ماسک گذاشت؟

‫وقتی داری پول خوبی بابت بازیگری مثل وارویک دیویس می‌دی،

‫خب بذار مردم خودِ وارویک دیویسِ رو ببینن.

‫جورج بعدا متوجه اشتباهش شد،

‫چون بعدش توی اون فیلم، یعنی «ویلو»، بهم نقش داد.

‫اون فیلم فکر کنم ۴۰ میلیون هزینه داشت،

‫و از اون موقع تا حالا... کلی از اون پول بهش برگشته.

‫الو؟ آژانس «کوتوله‌های اجاره‌ای». وارویک دیویس بفرمایید.

‫«من فقط یک بازیگر نیستم.»

‫بله. فقط فرم رزرو رو پر کنید.

‫«من یک کارگزار هم هستم.»

‫من نماینده‌ی کوتوله‌های دیگه هم هستم.

‫می‌دونید، من به موفقیت‌های بزرگی رسیدم،

‫و این فرصتیه تا دینم رو ادا کنم و به اون‌ها هم کمک کنم کار پیدا کنن.

‫کارگردان عصبانیه. می‌خواد اخراجت کنه.

‫- تقصیر من نیست که آهنگ رو بلد نیستم. ‫- تو یک کوتوله‌ای، چطور ممکنه آهنگ «های-هو» رو بلد نباشی؟

‫- یه چیزی درباره‌ی سوت زدن بود؟ ‫- «تا کار می‌کنی سوت بزن»؟ ‫- اصلاً نشنیدمش.

‫- چطور چنین چیزی ممکنه؟ ‫- نمی‌دونم.

‫این یکی از موکل‌هامه.

‫پس اگه به کسی نیاز دارید، من هر جوره‌اش رو دارم.

‫یکی با این تیپ و قیافه.

‫اون یکی. یکی که قیافه‌اش اون‌جوری باشه.

‫یه نفر که شبیه اون باشه،

‫می‌دونید، با کلاه. بعضی‌ها با موهای بلند.

‫همه‌جور آدم متفاوتی دارم.

‫یعنی قد همه‌شون حدودا همین‌قده،

‫ولی خب تفاوت‌هایی دارن...

‫چاق، لاغر، می‌دونید، هر چی که بخواید، ‫می‌تونم براتون جور کنم.

‫چرا دارم این مستند رو بازی می‌کنم؟

‫چون معمولاً وقتی یک کوتوله رو توی تلویزیون می‌بینید،

‫در حال بالا و پایین پریدن و مسخره کردن خودشه.

‫من می‌خوام مردم یک کوتوله‌ی باکلاس و بافرهنگ رو توی شهر ببینن

‫که با وقار و ابهت رفتار می‌کنه.

‫من یک الگو هستم.

‫یه جورایی شبیه مارتین لوتر کینگ هستم.

‫چون من هم رویایی دارم...

‫که یک روز با کوتوله‌ها به مساوات رفتار بشه،

‫و اون‌ها با افتخار، دست در دست بقیه‌ی بشریت قدم بردارن.

‫شاید بگید نه وارویک، این دوتا یکی نیستن.

‫کوتوله‌ها رو به زور از وطنشون جدا نکردن

‫و برده‌شون کنن و شلاقشون بزنن و مجبورشون کنن اسمشون رو عوض کنن.

‫بله، شاید این‌طور نباشه.

‫اما خب، من هم تا حالا ندیدم یک سیاه‌پوست رو از توپ شلیک کنن...

‫اون هم هر روز برای یه فصل کامل، و روزهای شنبه دو بار!

‫بفرمایید. بیایید تو.

‫این هم از خونه‌ی قدیمی ما. ‫بله.

‫اوه. نگران نباشید، این‌ها مال من نیستن!

‫این جذابِ لعنتی کیه؟

‫چه کت و شلوار قشنگی.

‫این من و همسرم «سو» هستیم در روز عروسیمون.

‫سو اینجا خیلی دوست‌داشتنی شده.

‫لباسی که تنشه متعلق به مادرش بود.

‫مادرش متأسفانه فوت کرده بود،

‫واسه همین لباسشو پوشید تا اون رو هم ‫توی عروسی کنارمون داشته باشیم، که کار قشنگی بود.

‫سو مجبور شد کلی وزن کم کنه تا لباس اندازه‌اش بشه.

‫البته نه اون‌قدری که من دلم می‌خواست،

‫ولی در حدی که بتونه خودش رو توی لباس مادرِ خدا بیامرزش بچپونه.

‫این آشپزخونه‌ی منه. اجاق گاز، سینک، چیزهای معمولی.

‫می‌خواستم ارتفاع همه‌ی این‌ها رو بیارم پایین ولی ‫سو دوست داشت آشپزی کنه برای همین دستش نزدم

‫این توباکاست.

‫اوه، یکم از دوربین خجالت می‌کشه. ‫اوه، خودش اومد.

‫سو دیویس. خانم سو دیویس، غل و زنجیرِ زندگیم.

‫- سلام. ‫- سلام. خوبی؟

‫من خوبم، ممنون. از دیدنت خوشحالم.

‫- اینجا چیکار می‌کنی وارویک؟ ‫-فقط یه سر زدم که سلام کنم.

‫خودت می‌دونی که نباید اینجا باشی. تو از اینجا رفتی.

‫- ما از هم جدا شدیم. ‫- نه، نه واقعاً.

‫- موقتیه. ‫- نمی‌تونی همین‌طوری سر زده بیای اینجا.

‫- تو کسی بودی که گذاشتی رفتی. ‫- نه، نه واقعاً.

‫- چرا، همین کار رو کردی. ‫- من نذاشتم برم. من اون‌قدر به هالیوود رفت‌وآمد داشتم

‫- که در حقت بی‌انصافی بود. ‫- تو اصلاً به هالیوود رفت‌وآمد نداشتی!

‫- داشتم. ‫- نه نداشتی. سال‌هاست که تلفنت زنگ نخورده.

‫آره، ولی اگه شروع می‌کرد به زنگ خوردن، ‫ اگه جورج لوکاس زنگ می‌زد و می‌گفت داریم یه جنگ ستارگان دیگه می‌سازیم،

‫باید آماده‌ی رفتن می‌بودم، سوار هواپیما، فیووو، من اومدم!

‫اگه اون اتفاق می‌افتاد، منم می‌تونستم باهات بیام.

‫نه، چون جورج لوکاس احمق نیست، پولش رو دور نمی‌ریزه.

‫می‌گفت: «چرا به دوتا بلیط نیاز داری؟ تو که کلاً یک متر قدته!»

‫- بذار بهت بگم چی شد. این فکر کرد... ‫ - چی شد؟

‫ شروع شد، من چی فکر کردم؟ پیش‌گوی بزرگ وارد می‌شود!

‫- اون فکر کرد که... فکر کرد می‌تونه کیس بهتری پیدا کنه. ‫- آره، آره.

‫فکر کرد می‌تونه من رو با یک مدل قدبلندتر و زیباتر عوض کنه، ولی نتونست.

‫ - نه، می‌تونستم، خودم نخواستم. ‫- نه، نمی‌تونستی.

‫می‌تونستم! فقط نخواستم، چون می‌دونی که، من وفادارم.

‫حالا سرشو انداخته پایین و برگشته. ولی دیگه خیلی دیره.

‫- لازم نیست این‌طور باشه. ‫- همه‌چی تموم شده. من فراموشش کردم.

‫ تو هیچم فراموشم نکردی! هنوز داری توی خونه‌ای زندگی می‌کنی که مال منه،

‫- پس منم می‌تونم برگردم همین‌جا زندگی کنم. ‫- می‌دونی چیکار باید بکنی، وارویک؟

‫وسایلت رو جمع کنی و بری، چون ما از هم جدا شدیم.

‫ما داریم طلاق می‌گیریم. ‫نمی‌دونم کدوم بخشش رو نمی‌فهمی.

‫خیلی خب، آروم باش. داری خودنمایی می‌کنی.

‫خب.

‫می‌دونم دارید چی فکر می‌کنید: وارویک، چرا با کسی پایین‌تر از خودت ازدواج کردی؟

‫چرا یک ستاره‌ی سینما باید با اون ازدواج کنه، وقتی می‌تونه ‫با داف‌های بلوندِ قدبلند یا مدل‌های مجلات ازدواج کنه؟

‫خودم نخواستم.

‫اگه با یه دخترِ تیکه و جذاب توی خیابون راه برم،

‫همه می‌گن چون ستاره‌ی سینماست این دافِ جذاب رو تور کرده.

‫مگه نه؟ واسه همین رفتم سراغ دختری که چندان مالی نباشه.

‫آره، اون قرار نیست عکسش روی جلد مجله‌ی FHM بره،

‫قرار نیست برنده‌ی جایزه‌ی «جذاب‌ترین اندام سال» بشه،

‫یا توی مراسم‌های اهدای جوایز و مهمونی‌های هالیوودی همه رو مجذوب خودش کنه،

‫یا حتی توی سوپرمارکت؛ اما اون قابل‌اعتماده.

‫اون بدو بدو نمیره پیش روزنامه‌ها تا بگه:

‫می‌دونید وارویک توی رابطه‌ی جنسی از چی خوشش میاد؟

‫اصلاً مهم نیست وارویک توی رابطه‌ی جنسی از چی خوشش میاد،

‫هر چی که باشه، اون توی دفتر خاطراتش درباره‌اش چیزی نمی‌نویسه.

‫نه اینکه کسی اصلا ازش بخواد خاطراتش رو بنویسه، ‫چون همون‌طور که قبلاً گفتم، اون آدم مهمی نیست.

‫دستم نمی‌رسه!

‫اوه، ببخشید. آقا معذرت می‌خوام، یک لحظه لطفا.

‫میشه لطفاً اون زنگ بالایی رو بزنید؟

‫همون زنگ اولی از بالا.

‫- همین؟ ‫- بله.

‫ممنون.

‫- بله؟ ‫- وارویکم.

‫- بله؟ ‫- وارویکم.

‫«کسی پشت در نیست.»

‫صدام رو نمی‌شنوه!

‫ببخشید.

‫میشه توی آیفون بگید وارویک دیویسه؟

‫- چرا؟ ‫- چون واقعاً وارویک دیویسه.

‫- نه، نیست. ‫- نه، شما نیستید، منم. من فقط...

‫پس چرا من باید بگم؟

‫- چون وقتی جواب می‌دن صدام رو نمی‌شنون ‫- خب چرا خودت داد نمی‌زنی؟

‫نمی‌تونم وسط خیابون بایستم و داد بزنم وارویک دیویسم.

‫- چرا؟ ‫- من یه بازیگر معروفم، کلی فیلم بازی کردم.

‫- من که تا حالا اسمت رو نشنیدم. ‫- نشنیدی؟ .

‫نه. اگه می‌شنیدم یکی داد می‌زنه من وارویک دیویسم!

‫با خودم می‌گفتم وارویک دیویس دیگه کدوم خریه؟

‫- منم دیگه. ‫- آره، الان دیگه می‌دونم.

‫خیلی خب، بذار این رو بهت بگم.

‫اگه شروع کنم به داد زدن که من وارویک دیویسم، این بیرون غوغا به پا میشه.

‫- آره جون خودت. ‫- کلی آدم جمع می‌شن امضا بخوان، واسه همین... ،

‫داداش بیا واقع‌بین باشیم. بذار قضیه رو ‫برات روشن کنم. هیچ‌کس تو رو نمی‌شناسه.

‫اگه می‌گفتی اسمت مثلاً ورن ترویره،

‫سریع می‌گفتم بوم! مینی‌می، فیلم آستین پاورز، همون فیلم لو رفته‌اش.

‫- اون یارو واسه خودش غولیه توی این کار، می‌دونی که. ‫- اوه، بله.

‫تو هیچ‌کدوم از این کارها رو نکردی.

‫من تا حالا تو رو ندیدم داداش. چه فیلم‌هایی بازی کردی؟

‫فیلم «بازگشت جدای» رو دیدی؟

‫- تو اونجا کی بودی؟ ‫- من یک ایواک بودم.

‫- از اون خرس کوچولوها؟ ‫- اونا خرس نیستن.

‫خرسن برادر من.

‫- خیلی خب. فیلم ویلو رو دیدی؟ ‫- نه.

‫ببین، فقط زنگ رو بزن، لطفاً. ‫ممنون.

‫همون بالایی.

‫- بله؟

‫سلام. وارن دیویس.

‫- وارویک دیویس. ‫- وارویک دیویس.

‫« اوکی... بیا بالا.»

‫اون ریکی جرویس بود؟

‫صداش رو شناختی؟

‫عجب پدیده‌ایه. قابلی نداشت داداش.

‫رئیس!

‫رسیدیم.

‫نگاه کن.

‫اسطوره‌های کمدی اینجان؛ ریکی جرویس، استیون مرچنت.

‫ما همه‌مون با هم رفیقیم، مگه نه؟ همیشه برای گپ زدن میام اینجا.

‫آره، تو همیشه چتر میشی اینجا، آره.

‫فکر می‌کردم آیفون رو اون‌قدر بالا گذاشتیم که دستت نرسه، اما...

‫- از یه عابر پیاده خواستم زنگ رو بزنه. ‫- عابر پیاده؟ لعنت!

‫فکر اینجاش رو نکرده بودیم.

‫آره، خلاصه از دیدنت خوشحالیم.

‫آره، خوبه. عالیه.

‫- چیزی لازم داری؟ چون ما یکم سرمون شلوغه. ‫- نه، همین‌طوری اومدم یکم گپ بزنیم.

‫- اوکی. ‫- می‌دونید، من

‫توی این حرفه باید پوست‌کلفت باشی.

‫وقتی تلفنت مدام زنگ می‌خوره می‌تونی کلاس بذاری و نقش‌ها رو انتخاب کنی،

‫اما وقتی زنگ نمی‌خوره،

‫اون‌وقت... دقیقاً توی همین موقعیت‌هاست

‫که می‌فهمی دوست‌های واقعیت کیان و می‌ری سراغ نقد کردن رفاقت‌ها.

‫«من با ریکی جرویس و استیون مرچنت رفیق صمیمی‌ام. وقتی با نویسنده‌ها،»

‫«کارگردان‌ها و تهیه‌کننده‌ها رفیق باشی،»

‫«چه عیبی داره اگه بهشون بگی: "خب رفقا، چه خبر؟ کار و بار چی دارید؟"»

‫«کار جدیدی واسه من ندارید؟»

‫راستش رو بخواید اصلاً نمی‌دونم باید چیکار کنم. فعلاً هیچ کاری پیشنهاد نمیشه.

‫قرار نیست قسمت جدیدی از سریال «ایکس‌تراز» (Extras) بسازید؟

‫- نه. ‫- منظورم اینه که شاید بتونیم...

‫- در حال حاضر روی چه پروژه‌هایی کار می‌کنید؟ ‫- فقط کارهای تلویزیونی و سینمایی دیگه.

‫احیاناً به بازیگر نیاز ندارید؟

‫بازیگر؟

‫به بازیگر نیاز دارید؟

‫خب یه زمانی برای کارهامون به بازیگر نیاز پیدا می‌کنیم، بالاخره.

‫اما لزوماً نه... نه اینکه...

‫نه اینکه چی؟

‫ولی اگه نیاز شد، ترجیح می‌دیم...

‫آخه توی سریال «آفیس» فوق‌العاده بودید. ‫- سریال ایکس‌تراز بود.

‫همون ایکس‌تراز. آره، هر چی.

‫مگه ما توی آفیس یکی شبیه این نداشتیم؟

‫ویلچری. یه بازیگر روی ویلچر داشتیم.

‫- توی همون مایه‌هاست دیگه. ‫- آره.

‫- اما خب... نه. ‫- اوکی، خب،

‫موقع نوشتن فیلم‌نامه من رو هم مد نظر داشته باشید.