One More Time with Feeling

Θυμάμαι ότι καθίσαμε και άκουγα τα τραγούδια και υπήρχε κάτι απίστευτο,

σχεδόν απόκοσμο στο πρώτο κομμάτι Jesus Alone.

Είχε αυτόν τον στίχο: Έπεσες από τον ουρανό, συνετρίβεις.

Θέλεις να μου πεις την ιστορία του;

Εννοώ, δεν ξέρω, γιατί δε μπορώ να το φανταστώ,

γιατί δεν έχω βρεθεί ποτέ σε ανάλογη θέση.

Και, ξέρεις, απλά δεν μπορώ να το καταλάβω.

Και βλέποντας αυτό να συμβαίνει σ' αν- θρώπους που αγαπάς, είναι... δεν είναι...

Νομίζω ότι ούτε καν σου αφήνει...

σου δίνει κάποια διαίσθηση για το τι είναι.

Επειδή έχει ένα βήμα μέσα, που δε μπορείς να το πιάσεις.

Αλλά, σου φαίνεται...

για τον Νικ ή για όποιον είναι στη δημιουργία μια ζωή, μοιάζει με...

Μπορούμε να σταματήσουμε εκεί;

Θα το ξανακαλιμπράρουμε, δεν εστιάζει. Δε γίνεται να το δουλέψουμε τώρα.

- Κατάλαβα. - Καλίμπραρε την εστίαση παρακαλώ.

- Συγνώμη. - Κανένα πρόβλημα, φίλε.

Είσαι... Ας σταματήσουμε.

- Εντάξει, θες να βγω; - Ναι, παρακαλώ.

- Θα μπορούσες; - Να βγω κι εγώ;

- Ναι, θα βγούμε. - Ίσα να ξεπιαστούν τα πόδια σας.

Ναι.

- Φίλε, λυπάμαι. - Σοκαριστικό ρε φίλε.

- Είναι συγκλονιστικό, είναι φοβερό. - Βασικά αυτό που θέλω...

Για να είμαι ειλικρινής, το βρίσκω αυτό πραγματικά δύσκολο,

γιατί ποτέ δεν συζήτησα την προσωπική ζωή του Νικ.

Ή κάποιος άλλος που να ξέρω.

Δεν το συζητάω έτσι,

μα και πάλι είναι κάτι που πετάγεται στην επιφάνεια, καταλαβαίνεις;

Γι' αυτό ένα κομμάτι του εαυτού μου αισθάνεται πολύ προστατευτικό.

Εκεί είναι το δύσκολο να επιτύχεις ισορ- ροπία, καταλαβαίνεις. Είναι σαν... ξέρεις.

Δε θέλω να σου πω τι είδα όταν πήγα εκεί και τα συναφή,

δε θέλω να πω τι ένιωσα, επειδή νιώθω ότι... ότι είναι...

ότι είναι ιδιωτικό, καταλαβαίνεις.

Ο Γουόρεν μου έστειλε κάτι χθες.

Έστειλα μέιλ σε φίλο... χθες το βράδυ.

Όχι, δεν πρέπει να πάω πρώτος, γιατί δεν έχω ξαναπάει.

- Πρέπει όλοι να σ' ακολουθήσουμε. - Δεν ξέρω.

Και... ανέφερα πώς ο χρόνος φαινόταν ελαστικός αυτές τις μέρες.

Εντάξει, πρέπει να το πάμε έτσι, φίλε.

Και μου απάντησε στο μέιλ, ένα πολύ συναρπαστικό και υπέροχο μέιλ.

Εκεί μου εξέφρασε την ιδέα ότι όλα αυτά συμβαίνουν...

Είναι...

- συνέχεια. - Είναι εντάξει να το φοράω στο στούντιο;

Θέλετε να βάλω πουκάμισο και τα υπόλοιπα;

Κατά γράμμα...

- Κατά γράμμα, δεν είναι κι ό,τι καλύτερο. - Εντάξει, ναι.

Εντάξει, ελάτε. Ας... να... Το γράφετε αυτό;

Ναι, γυρίζουμε. Ποτέ δεν σταματήσαμε.

- Εντάξει. - Μεταμορφώσου και στους δύο Νικ.

Όλα τα παρελθοντικά, παρόντα και μελ- λοντικά συμβαίνουν τώρα, εδώ και τώρα.

- Και τώρα αν μπορείς... - Ναι, ωραία Νικ.

Ουσιαστικά όταν ο άνδρας των σπηλαίων έδερνε τη σύντροφό του,

ταυτόχρονα αστροναύτες ή επιστήμονες προσπαθούν να...

να βρουν πώς να αποικίσουν τον Άρη.

Τώρα...

αυτό είναι ενθαρρυντικό, σωστά;

Και νομίζω ότι το εννοούσε για τα καλά.

Δεν είναι όμως αλήθεια, επειδή...

δεν είναι αλήθεια...

επειδή...

- Χρειαζόμαστε έξοδο. - Το ξέρω. Είναι στα δεξιά.

- Βλέπεις άλλον Νικ στο καθρέφτη εκεί... - Ναι, εκεί.

Περίμενε μέχρι να ξαναμπεί.

Αν όλα συνέβαιναν τώρα...

- Νικ. - Ναι;

Πώς θα το πάρεις αν σου πούμε να το ξαναγυρίσουμε;

δε θα καθόμουν εδώ να περιμένω το συνεργείο να δει πώς θα το κάνει...

Ναι, θα το εκτιμούσαμε πολύ αν το ξαναγυρίζαμε.

Αυτή η γελοία τρισδιάστατη ασπρόμαυρη κάμερα.

Ωραία. Εντάξει.

Αυτή τη στιγμή, τίποτα δε συμβαίνει.

Δε θα το ξαναγυρίσουμε τρίτη φορά.

Εντάξει, τι θέλετε να κάνω;

Βασικά, όλα όσα έκανες ήταν φανταστικά, εντάξει;

- Και; - Θα το εκτιμούσαμε αν το ξαναγυρίζαμε.

- Κατάλαβες τι λέω; - Δηλαδή, πρέπει να ξεντυθώ ξανά;

Ξεντύσου, ναι. Τώρα, πάμε πάλι προς τα πίσω, θες να το κάνεις λίγο πιο αργά;

Βλέπω την εστίαση παιδιά, πρέπει να εστιάσετε, παιδιά.

ΜΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ

Εννοώ προφανώς... τα τραγούδια σου έχουν γίνει πολύ λιγότερο αφηγηματικά.

- Ναι, έτσι είναι. - Ναι, και...

Έχεις... κάποιο λόγο γι' αυτό;

Κοίτα, ναι, ναι. Εννοώ, νομίζω ότι...

ίσως... ίσως κάλυπτε συγκεκριμένη ανάγκη και νομίζω ότι μάλλον το χρειαζόμουν...

σε κάποιο βαθμό, ένα είδος αφήγησης στη ζωή μου, που ήταν...

κάπως προβλέψιμη και είχε... είχε μια λογική μέσα της.

Έτσι έγραψα ιστορίες... και φαίνεται ότι δένουν μεταξύ τους...

μ' ένα μέρος της ζωής μου, ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου,

όπου τα πράγματα έπρεπε να μείνουν ενωμένα.

Μα δεν πιστεύω στην αφήγηση πια. Όχι.

Δεν πιστεύω ουσιαστικά ότι αυτή είναι η ζωή.

Και ότι υπάρχει... μια ευχάριστη λύση κι όλα αυτά για τη ζωή.

Έτσι το νιώθω αυτό.

Να κάνω τμηματική αφήγηση, όταν...

όταν ο χρόνος είναι πραγματικά συμπιεσμένος,

γεγονότα πάνω σε άλλα γεγονότα, δεν υπάρχει ιδιαίτερη λογική σ' αυτό.

Ή ένα τρομακτικό είδος λογικής... το κάνει...

Είναι πολύ πιο πραγματικό κι αληθινό για το πως νιώθω για τα πράγματα.

Έτσι, αυτό είναι κάτι σαν σκηνοθετική...

τακτική για να μας κάνει όλους να τσαντιστούμε.

Τι, είσαι τσαντισμένος;

Όχι, γράψε.

Για να μας έχει στην τσίτα πρωινιάτικα.

- Να βάλω τις τσάντες μπροστά; - Ναι, ευχαριστώ.

Καθόλου. Βασικά είναι... είναι...

Ευχαριστώ, Νικ.

Ευχαριστώ, γράφουμε σωστά;

Λοιπόν, όλα όσα λέμε...

καταγράφονται;

- Όλα. - Εκτός αν βγάλουμε το βύσμα.

Ναι.

Εντάξει.

Νομίζω ότι είναι η φύση των τραγουδιών...

να έχουν μια θεώρηση σε πράγματα που συνειδητά δεν την έχουμε, επειδή...

- εν πολλοίς έρχονται απ' το ασυνείδητο. - Ναι.

Που είναι κάτι σαν δεξαμενή γνώσης και κατανόησης,

πολύ πέρα απ' αυτό που συνειδητά γνωρίζουμε.

Έχω αυτό...

το υλικό που κάναμε στο Μόργουαν εδώ, όταν το περνούσαμε.

Και ίσως μπορούμε να τα περάσουμε και να τα δούμε.

- Τι; - Ναι, ας το αλλάξουμε λίγο.

Ναι, αλλά... Λοιπόν, ξέρεις, να προσθέ- σουμε αλλά... ή ν' αφαιρέσουμε μετά...

Αλλά βασικά, με το Jesus Alone, θα πρέπει να επιστρέψουμε σ' αυτό...

Ξέρεις, τα είπαμε να γυρίσουμε στην προ- ηγούμενη έκδοση του, που είναι λιγότερο...

Άρα, τα τραγούδια συχνά...

φαίνεται να προβλέπουν καταστάσεις, όπως και τα όνειρα ίσως...

έχουν... έχουν ένα είδος προφητικής φύσης μερικές φορές.

Η Σούζι, για παράδειγμα, είναι εξαιρε- τικά προληπτική για τα τραγούδια μου.

Σαν να είναι καναρίνι κλεισμένο σε ανθρακωρυχείο.

Γιατί... Ακριβώς. Ναι.

Αλλά, ξέρεις...

Όπως είπα, δε νομίζω ότι αυτό είναι μοναδικό σ' ό,τι κάνω.

Παρόλο που γράφω συγκεκριμένο τύπο τραγουδιών,

που έχει συγκεκριμένο στοιχείο άγχους και φόβου και αγωνίας μέσα του ως φύση.

Έτσι, μπορούν... μπορούν... να προβλέψουν...

μπορούν να προβλέψουν...

συγκεκριμένα γεγονότα.

Μάλιστα. Τζέικ;

Αυτό είναι το φωνητικό που δεν έκανες στο στούντιο La Frite.

Ναι, αλλά το επιδιόρθωσα λίγο...

- Άρα, αυτό είναι πριν... - Πριν...

- το συμβάν. - Ναι.

# Έπεσες από τον ουρανό, συνετρίβεις σε λιβάδι κοντά στον ποταμό Αντούρ.

# Λουλούδια ανθίζουν από το χώμα, αρνιά σκάνε από τις μήτρες των μανάδων τους.

# Σε τρύπα κάτω από τη γέφυρα ανάρρωσες, έφτιαξες μάσκες από περούκες και πηλό,

# τους έδωσες ονόματα, τους έδωσες ονόματα, με τη φωνή μου.

- Είναι καλύτερα εκεί. # Σε καλώ.

- Και παίζω πιάνο ταυτόχρονα. - Ναι.

Κι επειδή ανοίγει λίγο περισσότερο εκεί,

το νιώθεις σαν...

- Χρειάζεται το πιάνο, σωστά; - Κόψε το πιάνο εδώ.

- Μπορούμε να κάνουμε το πιάνο χωριστά. - Ναι, ναι.

Επεξεργάσου το πάνω από το πιάνο κι όλα αυτά "ου" και "α" και τα συναφή.

# Είσαι Αφρικανός γιατρός που θερίζεις τους πόρους των δακρύων...

Έχει...

Πρέπει ν' ακούσω το άλλο, αλλά αυτό έχει σίγουρα μια κάποια ένταση μέσα του.

Ναι. Έχει μια αύρα που χτίζεται και γίνε- ται υπνωτική και το άλλο γίνεται τραγούδι.

- Μοιάζει... - Ναι, εντάξει. Άρα...

- Το φωνητικό να διορθωθεί, γιατί... - Ναι, μπαίνει και βγαίνει.

Είναι κουραφέξαλα.

Ναι, είναι σχεδόν αυτοσχεδιασμός.

- Σωστά. - Λίγο, λίγο. Ξέρεις, πολύ. Και μετά...

Στο La Frite το βάλαμε περίπου σε ένα.

Αυτό το ένα ήταν βασικά... δεν ήταν...

- Δεν ξέραμε καν που ήταν αυτό. - Ναι, μπαίνει σε λάθος σημεία.

Τουλάχιστον όλοι είχαμε διαφορετική άποψη, όπως γίνεται συνήθως.

- Έμοιαζε σαν... - Δεν το 'χεις ξανακούσει.

Το ένα!

Πρέπει να υπάρξει φωνητικό πριν κάνουμε οτιδήποτε άλλο;

- Ναι. - Ή ίσως δε χρειαζόμαστε φωνητικό πριν.

Νομίζω ότι το φωνητικό θα μας προσδιόριζε το είδος της ενέργειας...

και τι να κάνουμε για να τ' αναδείξουμε. Ξέρεις, το δουλεύεις έτσι...

- Αυτό είναι; - Ναι.

- Απίστευτο δεν ήταν; - Μεταλλικός ήχος.

Είμαι απίστευτος.

3.000 δολάρια.

- Και τ' αγόρασες; - Ναι.

- Ακούγεται καλά; - Ναι, δείχνει φοβερό.

Είναι δύσκολο. Είναι πολύ γάμησέ τα δύσκολο.

Όντως.

Να κάνεις και να προσθέσεις έξτρα φωνητικά είναι σαν βασανιστήριο.

Και είναι κάτι που πραγματικά θέλω ν' αποφεύγω.

Κάνω τα πάντα για να έχω χαμηλά το φωνη- τικό ενώ το βασικό μέρος γράφεται, ξέρεις.

Για να το κάνουμε όλοι μαζί.

Υπάρχει κάτι πιο υπνωτικό σ' αυτό και κάτι πιο διαλογιστικό ή κάτι τέτοιο.

Και έχει κάτι... μοιάζει λίγο πιο μυστηριώδες ή κάτι τέτοιο.

Κι επίσης το γεγονός ότι δε σου έρχονται όλα μονομιάς,

περιμένεις, το νιώθεις ότι έρχονται από κάπου,

υπάρχει περισσότερος χώρος για τα πίσω κάπως να έρθουν προς τα μπροστά.

Ρε;

- Όχι. - Τι ήταν αυτό;

Δεν ξέρω ποιες είναι οι συγχορδίες.

Πρέπει να τ' ακούσω...

Νικ, θες να παίξεις το πιάνο, σωστά;

Δεν ξέρω ποιες είναι οι συγχορδίες.

Δεν ξέρω. Δεν ξέρω ακόμα, γιατί... δεν ξέρω καν ποιες είναι οι συγχορδίες.

Αλλάζουν συνεχώς.

Θέλω να πω, έπαιζα αρχικά τις συγχορδίες.

Αλλά μοιάζει σαν να υπάρχουν ατελείωτες παραλλαγές στον κύκλο.