Incendies

Ik ben blij je te zien.

Alstublieft.

DE TWEELING

Laatste akte en testament van Dr. Nawal Marwan.

Openen van de akte door haar twee kinderen...

Simon Marwan en Jeanne Marwan.

"In overeenstemming met de akte...

verordeningen en rechten van Nawal Marwan...

de notaris, Jean Lebel...

is genoemd uitvoerder."

Ik moet je hier vertellen...

dat het je moeders beslissing was.

Ik was er persoonlijk tegen maar ze stond er op.

Weet je...

Je moeder was meer dan een werkneemster.

Aan mijn recente vrouw en mij.

Je voelde meer als een deel van onze familie, dus...

Ik kon niet weigeren.

"Al mijn bezittingen moeten verdeeld worden onder de tweelingen...

Jeanne en Simon Marwan."

"Het geld moet gelijk verdeeld worden"

"Mijn meubilair verdeeld volgens onderlinge overeenkomst."

"Begrafenis"

"Notaris Jean Lebel zal...

me begraven zonder doodskist, naakt...

en zonder gebeden."

"Mijn gezicht naar de grond toe, mijn rug tegen de wereld."

"Grafsteen en grafschrift"

"Er moet geen grafsteen boven mijn hoofd worden geplaatst.

En mijn naam nergens gegraveerd."

"Mensen die hun beloften niet nakomen, verdienen geen grafschrift."

"Aan Jeanne en Simon"

"De kinderjaren zijn als een mes dat in de keel vastzit...

wat niet makkelijk kan weggehaald worden."

"Jeanne, notaris Lebel zal je een enveloppe overhandigen."

"Deze enveloppe is voor je vader."

"Zoek hem...

en geef hem de enveloppe."

"Simon, de notaris zal je een enveloppe overhandigen."

Ik heb genoeg gehoord.

Maar het is nog niet ten einde.

Ga verder.

"Simon, de notaris zal je een enveloppe overhandigen."

"Deze enveloppe is voor je broer."

"Zoek hem en overhandig het aan hem."

"Wanneer deze enveloppes overhandigd zijn...

aan hun adressen zal je een brief krijgen."

"Wanneer de stilte is doorbroken en de belofte gehouden wordt...

mag er een steen geplaatst worden op mijn graf...

en mijn naam erin gegraveerd."

Ik geef toe dat het een beetje raar is.

Moet er materiaal ondertekend worden?

Neen, vandaag niet.

Oké.

Dank je, Jean.

Zullen we? - Wacht.

Weet je, de geschiedenis van onze vader.

We hebben geen broer.

Waarom liet je haar dit schrijven?

Ik begrijp uw verrassing.

Het is... heel verrassend.

Stop met beweren dat je onschuldig bent!

We weten waarvan we spreken, er is niks verrassends hierin.

Wij maakten deze dingen niet op, Simon...

Ze zijn een gedeelte van de akte.

Dat is er ook.

Wel, deze morgen gaf jouw moeder ons een eerder speciaal iets.

We zullen erover slapen...

We zullen elkaar terug ontmoeten, hé?

Ik zal buiten wachten. Dank je, Jean.

Zit neer, Simon.

Kijk, Jean...

jouw secretaresse, ze hield ervan om voor jou te werken.

Zij deed dit haar hele leven goed, proficiat.

Nochtans was jouw secretaresse ook mijn moeder.

Haar job als moeder, dat is een ander verhaal.

Simon...

Je kan je secretaresse op iedere manier begraven.

Maar mijn moeder... ik wil haar op de normale manier begraven.

Voor één keer in je verdomde leven...

maak het een normaal iets.

Dit is niet om te onderhandelen.

Neem je tijd.

En kom me weer bezoeken als Simon gekalmeerd is.

Ik weet dat het zeer ongebruikelijk is maar...

je moeder was niet gek, Jeanne.

We hebben een grote familie nu.

Sprak ze van een verrader?

Er is altijd een hond in een grote familie.

Hoelang zal het duren voor we de verrader hebben gevonden?

Verdomd gek wijf!

Ik zal dat doen met Jean.

Wat doen?

We geven haar een normale begrafenis.

We zullen zorgen voor haar, dan ga ik zorgen voor jou.

Waar ga je naartoe?

Je begraaft haar maar hoe je het zelf wil!

Stop!

Je voelt je schuldig omdat je er niet was...

wanneer ze stierf.

Je voelt je schuldig omdat je er was...

wanneer ze haar ongeval had.

Je moet stoppen met je over alles schuldig te voelen!

Ik voel me over niks schuldig.

Realiseer je de betekenis van wat hij daar juist voorlas?

Wel, ze is weg!

Het is gedaan, ik heb vrede.

Ik heb verdomde vrede!

Ik heb vrede.

Ja, dat zie ik.

Wiskundigen zoals je tot dusver weet...

hebben gepoogd een nauwkeurige en definitieve reactie te bereiken...

aan nauwkeurige en definitieve problemen.

Nu ga je aan een compleet ander iets beginnen.

Het onderwerp zullen hardnekkige problemen zijn...

dat altijd zullen leiden...

naar andere problemen, net zo hardnekkig als voordien.

De mensen rondom jou zullen herhaaldelijk aandringen...

dat wat jij doet, hopeloos is.

Je zal geen argumenten hebben om jezelf te verdedigen...

omdat ze van een overweldigende ingewikkeldheid zullen zijn.

Welkom bij pure wiskunde...

het land van eenzaamheid.

Dit is mijn assistent...

Mevrouw Jeanne Marwan.

Hallo!

We zullen beginnen met het vermoeden van Syracuse beginnen.

Wat vertelt je intuïtie je?

Jouw intuïtie is altijd juist.

Daarom heb jij potentieël om...

een echte wiskundige te worden.

Maar eenmaal daar, zal je hulp nodig hebben.

Heb je enige familie daar?

Contacten? - Dat is belachelijk, Niv.

Je bent gekomen om te leren dat: a) Je vader nog leeft:

en b) je een andere broer hebt.

Dit is belachelijk...

Wat belachelijk is, is om te vragen naar het onvermijdelijke.

Je moet weten.

Anders zal je geest nooit in vrede zijn.

En vrede van de geest heeft niks te maken met pure wiskunde.

Je hebt een startpunt nodig.

Mijn vader stierf tijdens de oorlog in Daresh.

Dat is de onbekende variabele in de vergelijking.

Je start nooit met de onbekende variabele.

Mijn moeder sprak gebruikelijk over een dorp...

genaamd Der Om, in Fouad.

Ze behaalde een Frans diploma...

aan de Universiteit van Daresh.

Als ze studeerde, is er hoop.

Bovengenoemde Haidar.

Je zult kloppen op de deur van Bovengenoemde Haidar...

een oude vriend van mij die les geeft aan Daresh.

Je kan hem vertrouwen.

Wat doe je?

Mamma! Ben je in orde?

Mevrouw, dat is mijn handdoek, alsjeblieft.

Mamma?

Mamma!

Mamma?

Wat gebeurde er?

Waar is Jeanne?

Mamma?

Lijdt ze aan migraine?

Nee.

Geheugenverlies? - Nee.

Verlies van evenwicht?

Nee.

Verstrooid?

Ze is altijd verstrooid.

Nee, ze was nooit verstrooid.

Wahab, kom.

Ga gewoon uit mijn zus' weg.

Zoon van Vluchtelingen, waar denk je heen te gaan?

Nicolas, stop!

Ga terug naar je land.

Wahab!

We laten je in je kampen verstoppen, geloof me.

Geef me.

Ik wil haar vermoorden. - Het is mijn taak om dat te doen.

Je hebt met de eer van de familie gebroken.

Genoeg!

Ga naar huis!

Ga naar huis!

Buiten.

Wat heb je gedaan?

Je hebt ons vernederd! Je hebt de naam van onze familie bevlekt!

Waarom God, waarom heb je ons in het donker gegooid?

Mijn God, wat heb je gedaan? Waarom heb je dat gedaan?

Wat zal ik met je doen! Wil je dat ik je vermoord?

Ik ben zwanger, oma.

Mijn god, alles is zwart. Waarom?

Waarom heb je dit gedaan?

Moet ik jou vermoorden?

Wat zal ik met je doen?

Kom.

Eet als je wil, je kind is veilig.

Luister naar me.

Er is hier niks voor jou.

Ik zal helpen na de geboorte.