Big Fat Liar

เจส ลูกตื่นรึยัง

เจสัน

เจสัน ลูกตื่นรึยัง

ตื่นนานแล้วครับ กำลังแต่งตัวอยู่

- ลูกทำการบ้านเสร็จรึยัง - เสร็จตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ

เจส ลูกทานอาหารเช้ารึยัง

ทานแล้วครับ อร่อยจังเลย

เอาไปเลย ทรูเปอร์

- สเก็ตบอร์ดสวยดีนี่ เช็พเพิร์ด - เบร็ท ฉันอยากอยู่คุยด้วยหรอกนะ

และให้พวกนายทำร้าย ทั้งร่างกายและจิตใจ...

แต่ฉันต้องไปโรงเรียนแล้ว

เห็นมั้ย ฉันนึกแล้วว่า นายเป็นนักเลงชั้นยอด

ฉันคิดถูก โชคดีนะ

- เอาสเก็ตบอร์ดมาให้ฉัน - นายแน่ใจนะ

นายจะเปลี่ยนจากนักเลงไร้พิษสง เป็นนักปล้นสเก็ตบอร์ด

ฉันไม่คิดว่านายอยากทำอย่างนั้น

ครูคาดว่าทุกคนคงทำการบ้านเสร็จแล้ว

ครูไม่อยากได้ยินคำแก้ตัว

"มองมาข้างนอก ดึงดูดความสนใจ"

ครูอยากฟังการบ้านของพวกเธอ ดังๆและช้าๆอย่างเป็นระเบียบ

เธอ จอช อ่านได้

- หมาผมกินมันไปแล้ว - ครูรู้ว่าเธอไม่ได้เลี้ยงหมา

ใช่แล้ว ขอโทษครับ

ครูคอลด์เวลล์คะ

- ว่าไง เคย์ลี - ครูช่วยเปิดประตูได้มั้ยคะ

- ในนี้ร้อนจัง - ก็ได้

เจสัน เช็พเพิร์ด เธอเข้ามาทางหน้าต่างเหรอ

เปล่าครับ หน้าครูแดง ผมเลยทำให้ลมถ่ายเท

ทุกคนสบายดีแล้ว อ่านการบ้านเธอให้พวกเราฟังหน่อย

ให้โอกาสคนอื่นบ้างเถอะครับ

เราอยากฟังของเธอ

เธอทำการบ้านมาใช่มั้ย

ครูโคลด์เวลล์ ผมเรียกครูว่าฟิลลิสได้มั้ย

- ไม่ได้ - ทราบแล้ว

ผมอยากทำการบ้านใจจะขาด

ผมอยากทำมันมากเหลือเกิน

แต่ผมทำไม่ได้

เพราะผมอยู่ที่ห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลกรีนเบอร์รี่ทั้งคืน

แม่ผมทำสวีดิชมีทบอลล์เป็นอาหารเย็น

ของโปรดของพ่อผม เขาตื่นเต้นมากจนกลืนไปทั้งลูก

มันน่ากลัวมาก เขาเริ่มสำลัก

หน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วง มีทบอลล์ปูดออกมาจากคอ

เรารีบพาเขาไปห้องฉุกเฉิน

ผมพยายามทำการบ้านที่รพ. แต่มันยากเหลือเกิน

ผมต้องไปอยู่ข้างๆพ่อผม

เขาเป็นพ่อคนเดียวของผม

โกหกเป็นไฟเลยนะ เด็กเลี้ยงแกะ

ผมก็อยากให้เป็นเรื่องโกหก ไม่เชื่อโทรหาพ่อผมก็ได้

เบอร์ 555-0147

ครูจะโทร

เธอบ้าไปแล้วเหรอ เธอถูกจับได้แน่

- พูดว่า "ที่ทำงานแฮรี่ เช็พเพิร์ด" - ไม่มีทาง อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยวด้วย

- ช่วยฉันที จะให้ฉันทำยังไงล่ะ - ทำการบ้านน่ะสิ

- เร็วเข้า - ไม่

ที่ทำงานแฮรี่ เช็พเพิร์ด รอสักครู่นะคะ

ฮัลโหล

คุณคอลด์เวลล์

ครับ มันเป็นเรื่องจริง มันน่ากลัวมาก

ผมเริ่มเห็นแสงสีขาว

ผมเกือบได้ข้ามไปอีกภพแล้ว

ตอนผมได้ยินเสียงเรียกของเทวดา

พอผมลืมตา...

ผมเห็นลูกชายผม เจสัน ยืนอยู่

ผมพูดว่า "ถอยไป ยมบาล"

"ยังไม่ถึงคราวของฉัน"

ผมใช้ลมที่มีอยู่ในตัวผมทั้งหมด

ผมเรอมีทบอลล์...

พุ่งไปข้ามห้อง

ผมเป็นหนี้ลูกชายผม

ขอโทษที คุณคอลด์เวลล์ ผมควรหยุดพูดได้แล้ว

คอผมยังเจ็บอยู่เลย

ขอบคุณครับ

ครูเสียใจด้วย

เธอไม่ต้องรีบส่งการบ้านก็ได้

ขอบคุณครับ

กลับมาที่เรียงความของพวกเธอ

เธอ เทรเวอร์ อ่าน

เจสัน ครูกำลังตามหาเธออยู่พอดี

ครูอยากให้เธอเข้ามาในนี้

ผมก็อยากอยู่คุยกับครูครับ

แต่ผมต้องกลับบ้าน ไปปรนนิบัติพ่อผม

งั้นเหรอ

ลูกโกหกพวกเราได้ยังไง

- ลูกบอกพ่อว่าลูกเขียนเสร็จแล้ว - ไม่รู้สิครับ

โชคร้าย เรียงความเป็นคะแนน 1 ใน 3 ของคะแนนทั้งภาค

ถ้าไม่มีมัน เขาจะตกวิชานี้

เขาต้องเรียนซ้ำในฤดูร้อน

ผมไปเรียนฤดูร้อนไม่ได้นะ

ต้องมีอะไรสักอย่าง ที่เขาทำได้เพื่อเป็นแก้ตัว

ดิฉันสอนภาษาอังกฤษ...

ที่มหาลัยตอน 6 โมงเย็น

ถ้าเธอเอาเรียงความไปส่งให้ทันตอนนั้น

ครูจะถือว่าเธอส่งการบ้าน

อย่าคิดดาว์นโหลดจากอินเตอร์เน็ตนะ

- เขียนเรียงความด้วยลายมือตัวเอง - เรียงความ 1,000 คำใน 3 ชั่วโมง

มันไม่น่ายากเย็นอะไร ลูกมีพรสวรรค์ในการแต่งเรื่องอยู่แล้ว

"ไม่มีชื่อโดยเจสัน เช็พเพิร์ด"

ลูกมีพรสวรรค์ในการแต่งเรื่องอยู่แล้ว

โกหก...

ตลบ...

ตะแลง

เคนนี่ ทรูเปอร์เป็นคนโกหกเก่งระดับโลก

ว่ากันว่าเริ่มจากโกหกเล็กน้อย กลายเป็นโกหกมากขึ้น

ผู้ชายคนหนึ่งจะต้องชดใช้

ผู้คนหยุดและจ้องมอง มาที่คนโกหกตลบตะแลง

"จบ"

เสร็จแล้ว

ทำไมต้องถูกขโมยสเก็ตบอร์ดวันนี้ด้วยนะ

จักรยานแจ๋วดีนี่ เช็พเพิร์ด

ไอ้ตัวประหลาด

คุณครับ

- ผมคิดว่าเราชนเด็ก - ฉันกำลังคุยโทรศัพท์อยู่

ขอโทษด้วยครับ แต่สงสัยเราจะทับเด็ก

- เป็นอะไรรึเปล่า น้องชาย - ไม่เป็นไร

แต่คุณต้องช่วยผมนะ

ผมต้องไปให้ถึงมหาลัยภายใน 2 นาที ไม่งั้นผมจะต้องเรียนซ้ำชั้น

- มีอะไรกัน - ผมอยากติดรถไปด้วย

เห็นฉันเป็นแท็กซี่รึไง

อยู่แค่ตรงนั้นเอง คุณโชคดีที่ผม ไม่ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากคุณ

ที่จริงแล้ว คอผมเคล็ดนิดหน่อย

ขึ้นรถ

ระวังรองเท้าฉันด้วย

คุณจะเห็นใจผม ถ้ารู้ว่าวันนี้ผมเจออะไรมาบ้าง

มันคงลำบากมากเลย ที่เป็นเด็กอายุ 11 ขวบ

- ผมอายุ 14 - ฉันผิดเอง

เจสัน เช็พเพิร์ด

มาร์ตี้ วู้ลฟ์

นักสร้างหนังฮอลลีวู้ดผู้โด่งดัง

ฉันมาถ่ายหนังเรื่องใหม่ของฉันในเมืองนี้

อ๋อ ใช่แล้ว คุณนั่นเอง

ไม่ว่ากันนะ พักหลังมานี่ หนังคุณเห่ยชะมัด

ทุกคนมีจุดตกต่ำทั้งนั้น พ่อนักวิจารณ์

ผมชื่อเจสัน

เชื่อฉันเถอะ ถ้าหนังฉันดังอีกเรื่องเดียว ฉันจะกลับมาผงาดอีกครั้ง

นั่นคือสิ่งที่ผมลุ้นอยู่เหมือนกัน

จริงเหรอ เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ

ผมพยายามเลี่ยงไม่ทำการบ้าน แต่ครูผมจับได้

- เธอบอกว่า "หมากินการบ้านผม" ใช่มั้ย - เปล่า "พ่อผมสำลักมีทบอลล์"

เธออยู่ที่ห้องฉุกเฉินกับเขาทั้งคืน

ใช่แล้ว

ครูโทรไปถามพ่อเธอ เธอดัดเสียงเป็นพ่อเธอ

ประมาณนั้น

ฟังและเรียนรู้ไว้นะ นี่คือสิ่งที่เธอทำผิด

เธอน่าจะเขียนใบแพทย์ปลอม เปลี่ยนจากพ่อเป็นพี่สาว

เปลี่ยนมีทบอลล์เป็นปีกไก่

แนบเนียนกว่า ถ้าเธอ ข.จ.น. ซึ่งแปลว่า "เข้าใจนะ"

คุณเก่งจังเลย

เก่งที่สุดต่างหาก

ถึงแล้ว

เอาล่ะ โชคดี จาเร็ด

- ผมชื่อเจสัน - ขอให้เป็นอย่างนั้น

ฝึกโกหกไว้ จิมินี่

เชื่อฉันเถอะ ความจริงคือสิ่งที่ถูกตีค่าสูงเกินไป

ออกไปได้แล้ว

ฉันมีหนังต้องสร้าง

- ขอบคุณที่มาส่ง - ลาก่อน

"โกหกตลบตะแลง"

เธอลืม...

กลับกองถ่ายใช่มั้ยครับ

ใช่ เร็วๆด้วย คนขับรถ

ฟังนะ วิทเทเกอร์ ฉันไม่ใช่น้องสาวนาย

ฉันไม่ใช่แฟนนาย และไม่ใช่บาทหลวงของนาย

ถ้ายังอยากเป็นคู่หูฉันอยู่ ฉันมีคำ 2 คำให้นาย

หุบปากได้แล้ว

นายพูดมากเกินไปแล้ว

ตัดได้รึยัง

มันใช้ไม่ได้เลย

- นายทำอะไรของนาย - จะรมควันฉันให้ตายรึไง

- ถอยไป - กำลังถอยครับ

นายสั่ง "ตัด" ทำไม ฉันยังไม่บอกให้หยุด เออร์เกิล

วู้ลฟ์ ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้ว ว่าอย่าเรียกผมว่า "เออร์เกิล"

ผมชื่อจาลีล ไวท์

เออร์เกิลเป็นตัวละครที่ผมแสดง ตอนผมยังเด็ก

ตกลง จาลีล

- มีปัญหาอะไร - อยากรู้ว่าปัญหาคืออะไรเหรอ

ผมแสดงกับไก่ตัวนั้นไม่ได้ มันนั่งอยู่เฉยๆ หัวตกลงมา

ผมไม่รู้ว่าแรงดลใจของผมอยู่ไหน

นายเป็นตำรวจชื่อฟาวล์

คู่หูคนใหม่ของนายคือไก่นักสู้ วิทเอเกอร์

แรงดลใจของนายคือรายได้ก้อนงาม

ที่ทำให้นายไม่ต้องทำงานที่แม็คโดนัลด์

ระวังปากให้ดี วู้ลฟ์

ไม่นะ นายระวังปากให้ดี เพื่อนยาก

นายโชคดีที่ฉันไม่ให้นาย ใส่แว่นหนาเตอะกับสายรัดกางเกง

ผมสาบานได้ ผมขี่จักรยานอยู่ดีๆ

รถลิมูซีนชนผม เขาอาสาไปส่งผม

พอผมเข้าไปในรถ ผมทำของหล่นหมด ผมคงลืมหยิบเรียงความออกมา

บอกแม่ที ทำไมเราต้องเชื่อลูก

เพราะมันเป็นเรื่องจริง

มีผู้ชายอยู่ในรถชื่อมาร์ตี้

เขาอาจจะเอามันไป

- เรามีทางเลือกอะไรบ้างคะ - โดยไม่ส่งเรียงความเหรอคะ

เรียนภาคฤดูร้อนหรือ... เรียนภาคฤดูร้อน

"ฤดูร้อน"

วันนี้ เราจะเรียน...

เกี่ยวกับเพื่อนที่สนุกสนานของเรา

ที่ครูเรียกว่าคุณอัฒภาค

เครื่องหมายอัฒภาคถูกใช้ครั้งแรก..

ในจดหมายปี 1734...

ถึงรัฐสภาอังกฤษ...