Me Before Me (Aku Sebelum Aku)

Dobra, opuszczaj.

Tak, tu masz bloczek.

Ten po prawej!

Uważaj na linę.

Lina się zacięła.

To się nie uda.

Opuszczajcie.

No dalej. Tylko ostrożnie. To kosztowało majątek.

- Jest nierówno. - Niech pan uważa.

ZWYCIĘZCA KONKURSU NAUKOWEGO

- Co się stało? - Jest Jati.

- Hej, Jati. - To Jati.

- Nasz mistrz. - Że co?

- Jest świetny. - Ja się tym zajmę.

- Słyszysz mnie? - Tak, słyszę.

Dobra, to słuchaj.

Przesuń to w lewo. W twoje prawo, jasne?

Dwa razy.

Tak, dobrze.

- Dobra. Tak wystarczy? - Tak.

Proszę pana, przyszedł Jati.

Jati!

Gratulacje! Jesteś niesamowity!

- To nasz mistrz. - Właśnie.

Mistrz zachodniej Jawy.

Gratulacje dla zespołu kabaretowego

za zdobycie pierwszego miejsca w miejskim konkursie w Bandung.

A oto duma naszej szkoły.

Jati Ilhami.

Chodź tu, Jati.

No dalej, chodź.

Jati zrobił coś niesamowitego.

To pierwszy uczeń gimnazjum Bandung Raya,

który zakwalifikował się do ogólnokrajowej olimpiady naukowej.

Jati to nasz mistrz.

No dobrze, Jati.

Powiedz coś.

- Śmiało. - Jati, jesteś super!

Przestań.

Nie wstydź się. Śmiało.

- No dalej, mamy test. - Spokojnie.

Trzymaj puchar.

Jati. Spójrz na te dzieciaki. Jestem z ciebie dumny.

Nikt nie osiągnął więcej niż ty.

- Wszystko dobrze? - Pospiesz się.

To już poziom krajowy… Masz przed sobą świetlaną przyszłość…

- Musisz tylko… - Jati!

Dasz radę, Jati.

Jati!

- Jati! - Co z nim?

Czemu uciekł?

PIERWSZE MIEJSCE

CZYTELNIA

Jati.

Co się stało?

Już dobrze. Weź głęboki oddech.

Oddychaj powoli.

Oddychaj. Właśnie tak.

Jati?

Wszystko gra?

Przecież wygrałeś ten konkurs.

Powinieneś się cieszyć. To nie powód do paniki.

To co się stało?

Spanikowałem.

Nie masz gorączki.

Może to dlatego, że zaniedbywałeś modlitwę.

- Często widzę… - Nie opuszczam modlitw.

Właśnie, że tak. Zwłaszcza rano.

Rano trzeba wstać, pomodlić się i zjeść.

- Dobra. - W tej kolejności.

Jestem wykończony.

No tak. Wykończony.

Cały czas ci to powtarzam.

Proszę.

Załóż kurtkę.

To ja najlepiej znam mojego mistrza.

PANI IIS - GOŚĆ HOTELU

Zaczekaj.

Halo, dzień dobry.

Tak, zaraz będę. Spotkamy się pod ratuszem.

Zaczekam na panią. Już jadę.

Jati! Hej!

Chodź.

Przepraszam, że musiała pani czekać.

- Nic się nie stało. - Ja to wezmę.

- Nie trzeba. Jest ciężka. - Pani pozwoli.

- Dziękuję. - Proszę.

W naszym hotelu traktujemy gości jak rodzinę.

Taka jest nasza filozofia.

Bardzo panu dziękuję.

Wcześniej byłem pracownikiem biurowym w Dżakarcie.

Ale przeprowadziliśmy się do Bandung,

żeby całej rodzinie było wygodniej.

Co za poświęcenie. Zaczynam mieć kompleksy jako rodzic.

Może to dlatego, że wychowywałem się bez ojca.

Więc chcę, żeby mój syn, Jati, mógł mieć ojca zawsze przy sobie.

- To wspaniale. - Chcę, by Jati odniósł sukces.

Bo sukces daje szczęście.

Który bogacz nie jest szczęśliwy?

Ma pan rację.

Dziękuję.

- Proszę zaczekać. - Dziękuję.

Pomóż panu.

Panie Uyan.

- Mówiłam, żebyś słuchał. - Przepraszam.

Gdzie się podziewaliście?

- Odbierałem gości. - Odłóż to.

- Witamy. - Proszę tędy.

- Zapraszamy. - Dziękuję.

Witam.

- Jak się czujesz? - Dobrze, mamo.

- Kręci ci się w głowie? Boli cię coś? - Nie…

Chcesz zupy?

ZANIM STAŁEM SIĘ SOBĄ

No dobra!

Biegamy!

Szybciej! Nie przestawać!

Dalej, Jati! Dasz radę!

Dalej, Jati!

Tak, biegnij! Dobrze!

Świetnie, Jati! Bardzo dobrze!

- Które miejsce? - Szóste. Całkiem nieźle.

Gdzie mój tata?

- Pójdę z nim pogadać. - Pewnie, idź.

Jati.

Bądź szczery.

Cieszyłeś się z przegranej, bo chciałeś zadowolić pana Juneda?

Jati.

Chodź.

Usiądź tam.

No już.

Jati.

Coś ci powiem.

Wiesz, co widzę każdego dnia, kiedy siedzę w tym fotelu?

Spójrz. Hej.

Zobacz.

To twoje puchary za pierwsze miejsca.

Na wszystkich zdjęciach jesteś zwycięzcą.

Właśnie to widzę.

Wiem, że te sukcesy nie przyszły ci łatwo.

To trudne. Wiem to.

Ale to wszystko motywuje mnie do ciężkiej pracy.

Dla ciebie, Jati.

To mały pokój.

Ale to nic. Ja mogę pracować w tej klitce.

Ale ty nie.

Ty musisz mieć więcej przestrzeni.

Zwłaszcza w przyszłości. Musisz mieć większe biuro.

To tylko bieg. Czemu mówisz o przyszłości?

Właśnie o to mi chodzi. „To tylko bieg”.

Rozumiesz?

Wiesz, co jest dla ciebie ważne.

- Przecież przygotowuję się do konkursu. - Do konkursu.

To nie jest zwykły konkurs.

To krajowa olimpiada. Dla uczniów z całej Indonezji.

Ile ich jest?

Ile jest prowincji?

Za moich czasów było 27. A teraz? Około 30? Może 33? Ile?

- Trzydzieści osiem. - Otóż to!

Więc będziesz rywalizować z 37 dzieciakami, które są takie jak ty!

I oni teraz pilnie się uczą.

Jeśli chcesz z nimi wygrać,

musisz uczyć się 37 razy pilniej niż dotąd.

Po prostu chcę, żebyś się na tym skupił.

Będę zawsze przy tobie.

Będę stał obok ciebie, gdy zostaniesz mistrzem.

Robię to, bo cię kocham.

Rozumiesz?

Jati?

No już, Jati.

Jesteś chłopcem.

Czemu jesteś taki miękki? Dlaczego płaczesz?

Niech nam pan pokaże.

Liczcie do trzech.

- Tak jest. - Trzy.

- Dwa, jeden. - Dwa, jeden.

No już…

Wystarczy.

Ja już to wszystko umiem. A przed wami daleka droga.

Hej!

Jati!

Chodź.

Śmiało.

Wielkie brawa dla Jatiego.

Proszę.

Dasz radę, Jati.

Uda ci się.

Nie da rady. Nie uda mu się.

- Wyłożył się. - Auć.

- Nic ci nie jest? - Upadł.

Dość tego. Nie śmiejcie się z kolegi.

Śmiejecie się ze mnie?

Jati.

Tylko spokojnie. Uspokój się.

- Wyluzuj. - Wystarczy.

- Co? Chcesz się bić? - A ty chcesz?

- Chcesz się bić? - Uspokój się, Jati. Wyluzuj.

- Proszę pana. - Proszę pana.

Co robisz? Popisujesz się?

- Dewa, przestań! - Proszę pana.