Snow Fall (冰雪谣)

=เหมันต์ใต้เงาจันทร์=

=เหมันต์ใต้เงาจันทร์= =ตอนที่ 11=

ผมขอเตือน ทางที่ดีอย่าทำอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือ

ปลอกคอที่คอคุณเดินไฟฟ้าไว้

ถ้าคุณกล้าซี้ซั้วขยับ

ผมจะช็อตคุณให้ตาย

ในคุกใต้ดินก็มีแค่เราสองคน

อย่างมากก็กอดคอกันตาย

นับตั้งแต่ตอนนี้

ผมถามอะไรคุณ

คุณก็ตอบอย่างนั้น

ขอเสื้อผ้าผมชุดหนึ่ง

ที่นี่ไม่หนาว

คุณไม่หนาวตายหรอก

คุยกันแบบนี้มันดูไม่ดี

หรือว่าคุณยินดีเผชิญหน้า กับผมที่เป็นแบบนี้

ยินดีสิ

ผมไม่ใช่ผู้หญิงซะหน่อย

คุณแค่ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไหน

คุณมันไม่ใช่คนด้วยซ้ำ

ร่างจริงของคุณล่ะ

เผยร่างจริงออกมาสิ

ลุกขึ้นมาเดินสองก้าว

กางกรงเล็บออกมา

โผล่หางมา

ตอนนี้พยานหลักฐานมีครบ

คุณยังจะแถอะไรอีก

คุณยังจะแกล้งทำเป็นคนอะไรอีก

ทางที่ดีคุณเชื่อฟังผมแต่โดยดี

ถ้าคุณกล้าเล่นลูกไม้อีก

ผมก็จะขังคุณไว้ที่นี่

ขังจนกว่าจะเชื่อง

เอาเป็นว่าผม

จะเล่นเป็นเพื่อนคุณจนถึงที่สุด

ผมจะกินน้ำ

ไม่ให้

ผมจะเจอฉือซานอิง

เลิกเล่นลูกไม้ได้แล้ว

มีอะไรก็พูดกับผม

งั้นคุณก็ให้เสื้อผ้าผมเถอะ

ไม่มีเสื้อผ้าผมตอบไม่ออก

คุณไม่ใช่คนชัด ๆ จะใส่เสื้อผ้าอะไร

คุณมองผมแบบนี้ตลอด

คุณไม่อาย

ผมอาย

อายเหรอ

อายน่ะถูกแล้ว

คุณเป็นเจ้าพ่อไม่ใช่เหรอ

คนมีชื่อเสียงไม่ใช่เหรอ

ถือว่าตัวเองมีเงินมีอำนาจ

ไม่เห็นผมในสายตา

ดี

ผมจะหยามเจ้าพ่ออย่างคุณ

คนมีชื่อเสียงอย่างคุณนี่แหละ

มีเงินมีอำนาจแล้วไง

ก็ต้องเปลือยก้นนั่งอยู่นี่เหมือนกัน

ได้ ๆ ๆ คุณทำสำเร็จแล้ว

คุณหยามผมแล้ว

อย่างน้อยให้เสื้อผ้าผมใส่หน่อยได้ไหม

ขอร้องผมสิ

ประธานลี่

ขอร้องคุณให้เสื้อผ้าผม

ถ้าผมยังไม่ให้ล่ะ

คุณนิสัยเด็กเกินไปแล้ว

จำคำพูดของคุณไว้

ผมให้เสื้อผ้าคุณ

คุณร่วมมือกับผม

เอาเสื้อผ้ามาชุดหนึ่ง

ครับ

คุณหนู คนของประธานลี่ให้มาเชิญคุณ

บอกว่าเสิ่นจือเหิงยินดี ให้ความร่วมมือในการสอบสวนแล้ว

ดีมาก

ไป

คุณหนู นี่คุณแตะต้องแหวนเหรอ

นี่เป็นคำสาปของตระกูล

คุณใช้ไม่ได้นะ

ทำไมฉันจะไม่รู้

บรรพบุรุษเตือนคนรุ่นหลัง

ให้ใช้อย่างระมัดระวัง

พลังของหินมายา

แต่ถ้าฉันไม่ใช้

จะจับเสิ่นจือเหิงได้ไง

ไป

คุณมองอะไร

ผมกำลังดูว่าระหว่างเรา

มีความแค้นใหญ่โตอะไรกันใช่ไหม

ทำให้ประธานลี่กัดผมไม่ปล่อยแบบนี้

เพราะคุณเป็นตัวประหลาด

ฐานะเจ้าพ่อคนดังของคุณ จอมปลอมทั้งนั้น

ทุกอย่างเป็นของปลอม

คนอย่างคุณยังดูถูกผมอีก

เปล่าซะหน่อย

คุณคิดมากไปแล้ว

ช่างเถอะ

ผมก็ไม่สนใจ

บอกมา

คุณเป็นตัวอะไร

ผมก็ไม่รู้

สมัยพ่อผมหนุ่ม ๆ

อยู่ข้างนอกรู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง

คารวะท่านแม่

จับปีศาจสองตนนี้ไว้

พี่ใหญ่ ช่วยข้าด้วย

ช่วยข้าด้วย พี่ใหญ่

ท่านย่า ปล่อยน้องเล็กกับแม่เล็กเถอะ

พวกเขาไม่เคยทำร้ายคนอื่นนะ

รอถึงตอนทำร้าย

ก็ไม่ทันการแล้ว

ลุกขึ้น

ท่านย่า

ฮูหยินผู้เฒ่า

ข้ารู้ว่าท่านไม่ชอบข้า

แต่เด็กยังเล็กขนาดนี้

รอหงซิ่งกลับมา

ท่านจะอธิบายกับเขาอย่างไร

อยู่จวนสกุลเสิ่น

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับข้า

ไม่ต้องอธิบายกับเขา

จุดไฟ

พี่ใหญ่ ช่วยข้าด้วย

ปล่อยลูกข้า

พี่ใหญ่

ท่านแม่

ปล่อยลูกข้า

ปล่อยเขานะ

ปล่อยเขา

ปล่อย

ปล่อย

ท่านแม่

ปล่อยลูกข้า

ช่วยข้าด้วย

ลูกแม่

ท่านแม่

ปล่อยลูกข้า

ท่านย่า

ข้าจะฆ่าพวกเจ้า

ผมเลยเป็นโรคนี้

งั้นแม่เล็กกับน้องชายคุณล่ะ

ตายแล้ว

ดูท่ามีคุณรอดมาแค่คนเดียว

คุณอายุเท่าไร

ผมไม่ได้นับมานานแล้ว

หลังอายุ 100 ปี

ผมก็ไม่เคยนับเวลาอีกเลย

คุณ 100 กว่าปีแล้วเหรอ

แต่คุณดูแล้วเหมือนแค่ 30

อาจเพราะกินดีอยู่ดี

ไม่มีเรื่องกลุ้มมั้ง

ตอนเจอคุณครั้งแรก

ผมยังนึกว่าประธานลี่

อายุรุ่นเดียวกับผมซะอีก

สกุลเสิ่นคุณไม่ได้รวยล้นฟ้าซะหน่อย

ร้อยกว่าปีแล้ว

สมบัติใช้เกลี้ยงไปนานแล้ว

แต่ผมหาเงินเก่งไง

บอกตรง ๆ

ผมหาได้เยอะมาก

ไม่เหมือนคุณ

ทำเป็นแต่แย่ง

บอกตรง ๆ

ตั้งแต่ที่รู้ว่าคุณเป็นแบบนี้

ผมรู้สึกว่าความแค้นต่าง ๆ ระหว่างเรา

ก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว

ความแค้นต่าง ๆ เหรอ

ผมยังนึกว่าความสัมพันธ์เราง่ายมากซะอีก

ไม่มีอะไรมากไปกว่าคุณฆ่าผม ผมฆ่าคุณ

ดังนั้นคุณเกลียดผมจริงด้วย

ผมต้องเกลียดคุณอยู่แล้ว

คุณยังมีเวลา

มาเล่นลิ้นกับผมอีก

ดูท่าทางคุณเมื่อกี้

ยังนึกว่าคุณเสียใจจริงซะอีก

ดูท่าจะเป็นคุณที่เสียใจ

เช็ดน้ำตาหน่อยไหม

ตาผมไม่ต้องให้คุณเป็นห่วง

คุณคิดถึงอนาคตของคุณดีกว่า

วันนี้สอบสวนถึงเท่านี้

เดี๋ยวจะเสิร์ฟอาหารเย็นให้คุณ

คนแซ่เสิ่นจู่ ๆ ก็สุภาพขึ้นแบบนี้

ทำซะผมไม่ค่อยกลัวเขาแล้วเนี่ย

งั้นนายลงไปอยู่เป็นเพื่อนเขาสิ

ไม่จำเป็นหรอก

คุณหนูมู่ล่ะ

มาหรือยัง

เมื่อกี้มาแล้ว

ฟังพวกคุณคุยกันแป๊บหนึ่งก็ไปแล้ว

ฉันจะไปทำรายงานให้ผู้กำกับการฉือ

เสิร์ฟอาหารเย็นให้เขา

ครับ

นายยังจำฉันได้ไหม

จำได้ไม่ลืมเลย

คืนนั้น

ก็ฉันนี่แหละที่ยิงนายหมดแม็ก

ลี่อิงเหลียงเหมือนไว้ใจนายมาก

ฉันภักดีต่อประธาน

เขาต้องไว้ใจฉันอยู่แล้ว

ปีนี้อายุเท่าไร

30 เต็ม

ทำไม

คืนนั้นฉันเห็นนายฝีมือคล่องแคล่ว