Hükümet Kadın 2

Wat u zo gaat zien, is allemaal fantasie.

Want de realiteit is nooit zo amusant als fantasie.

Gaat u nu terug in de tijd, zover u kunt.

Het was in de tijd van verboden. Boeken, kranten en woorden werden veroordeeld.

Vrijheid was altijd slechts een belofte.

De enige hoop was het aantal geopende stembussen en het aantal geldige stemmen.

Het was 1949.

-Ruken! -Die is hier.

-Rojin! -Die is hier.

-Havin! -Die zit daarnaast.

Waar is je zusje?

Pa zegt dat één reiziger per gezin genoeg is.

Voortaan gaan we om de beurt naar school.

Krijgt de één dan biologie en de ander rekenen?

-Ja, vanaf nu wel. -Nou ja.

-Jiyan! -Die is onderweg.

Ja, met z'n allen.

-Sjivan! -Die is hier.

-Serdest! -Die is hier.

-Mizgin! -Die moet nodig plassen.

Waarom ben je niet thuis gegaan?

We zijn thuis met z'n twaalven. Ik kom nooit aan de beurt.

Ga maar zingen. Dan vergeet je het.

Faruk, ze lopen niet door.

Hup, hortsik.

Je praat verkeerd met ze, gek. Dit is een muildier.

Tegen een paard zeg je "hortsik". en tegen een hond "af".

En tegen een poes zeg je "poesie poesie" bijvoorbeeld.

Waarom? Spreken ze allemaal een andere taal?

Natuurlijk. Als jij tegen dit dier "hortsik" zegt,

dan spreek je een vreemde taal. Dat verstaat hij niet.

Een tong een taal.

Een andere tong, een hele andere taal.

Wat moet ik nou tegen ze zeggen, Faruk?

Ik spreek niet zo goed muildiers.

-Ik versta 't wel, maar spreek 't niet. -Loop door.

Kijk, ik praat als mens tegen je. Maak me niet kwaad.

Daar komt tante Xate aan, Faruk.

Hallo tante Xate.

Ben je 't niet zat die kleintjes elke dag naar school te brengen?

Wat gaat jou dat aan?

Als het nou nog zin had...

Zeg eens, hoeveel is twee keer twee?

Nou, niet zo veel.

Jongen toch!

Maar die les hebben we nog niet gehad.

Geef hem toch geen antwoord.

Laat je niet met hen in.

Gedag zeggen is genoeg.

Waarom word je meteen boos?

Wij doen ook maar ons werk.

-Werk? -Ja.

Smokkelen. Noem je dat werk, Faruk?

Schaam je. Je vader is arrondissementshoofd.

Dit is ook ten dienste van de regio.

Kijk, thee en tabak. Hier, suiker.

Proef maar, suikerzoet.

-Proef maar, moeder Xate. -Ik ben je moeder niet.

-Aan de kant. -M'n moeder niet? Nou en?

Loop door.

-Wacht op mij, moeder Xate. -Kom snel, jongen.

-Doe de rest maar op school. -Ik ben er al.

Geachte inwoners van Midyat.

Alstublieft, burgemeester. Uw nieuwe verkiezingsrede.

Elke keer vind ik de verkiezingen weer spannend.

Bedankt, Ikram. Leg daar maar neer.

Zijn er echt geen tegenkandidaten?

Faruk, de zoon van regiohoofd Veysi, schijnt te zeggen dat hij ook kandidaat is.

Maar hij verliest zeker. Begint u binnenkort maar aan uw verkiezingsredes.

-U wint dan vast weer, als God het wil. -Laten we 't hopen.

We moeten nog veel doen voor deze regio, Ikram.

Dat doen we hopelijk in uw volgende ambtsperiode.

Burgemeester, in deze laatste zitten een paar fouten.

Maar mevrouw Kopie Conform, die het geschreven heeft, is onbereikbaar.

Misschien is ze op reis, Nazmi.

Je vindt haar nog wel.

Ogenblikje.

Berg die verboden boeken op. Vlug.

Binnen.

Goedendag.

Ik heb hier een brief uit Ankara.

-Ankara? -Ja.

O God.

O jee, waarom stuurt Ankara ons nu een brief?

Een officieel document. U moet tekenen voor ontvangst.

Nazmi?

Ik spreek niet zo goed Ankaraas.

Misschien schrijf ik per ongeluk een verboden woord.

Laten we de regering niet tarten.

Ikram, teken jij maar.

Kon ik dat maar.

Ik heb m'n handtekening net veranderd.

Moet ik nu de oude of de nieuwe gebruiken?

Ik heb nog geen besluit kunnen nemen.

-Geef maar aan mij. -Alstublieft.

Aan grootgemeente Midyat, ter attentie van Veysi Doðu.

Het is voor het hoofd van de grootgemeente.

Toen ik "Ankara" las, heb ik van schrik niet verder gekeken.

-Sorry. Goedendag. -Goedendag.

Arme meneer Veysi. God sta hem bij.

Zijn benoeming hier heeft hem geen goed gedaan.

Als regiohoofd in Yalova had hij het gemakkelijk.

Leg die boeken op een veilige plaats, Ikram. Zo ziet iemand ze nog.

Ik ga me netjes laten scheren. We zien elkaar op het plein.

Nou, tot straks.

Goedemorgen, meester Peyami.

Elke dag vind ik er minder om naar school te brengen.

Alles wat ze leren voor het winter wordt, is meegenomen.

Dit is precies het seizoen om te leren, meester.

Welkom, mevrouw Xate.

Doe zelf toch ook eens mee met de lessen.

-Dan leer je tenminste lezen. -Daar ben ik te oud voor.

En het huishouden dan? Ik kan goed luisteren.

Ik luister als m'n man en kinderen lezen, en ik onthoud 't.

-Leer dan in ieder geval het alfabet. -Ik ken sommige letters...

...maar ik wil ze niet verraden.

Als ik 't ooit nodig heb dan leer ik wel lezen en schrijven.

Ik heb identiteitskaarten voor de kinderen laten maken. Hier.

1 januari 1941. 1 januari 1941.

-Ze hebben allemaal dezelfde leeftijd? -De leerplichtige leeftijd.

Zelfde geboortedatum.

Het is dus een veertienling.

En hun namen zijn veranderd?

Hun eigen namen worden geweigerd.

Namen als Sidar en Berivan zijn allemaal verboden.

Ik heb ze nieuwe namen gegeven.

Dat is Abdo, Ýbo, Feyzo, Deriko, Zeyno, Þehmo, Cano, Aliko, Fedo...

Dilo, Fato, Ayþo, Fadiko. En dat is Cüneyt.

Cüneyt?

Dat is de naam van onze oude gouverneur.

Ach, namen zijn niet belangrijk. Ze zijn nu op school.

Laat ze maar goed studeren.

Als jij de kinderen niet bracht, bracht niemand ze.

Aziz Veysel gaat hopelijk bij ons een school bouwen.

Dan komen ze allemaal naar school.

Vanavond kom ik ze weer ophalen.

Ruken! Zeg jij vandaag onze eed op.

Ik ben Turk! Ik ben eerlijk! Ik ben ijverig!

-We zullen zien. -Mijn wet: beschermen van jongeren!

Die is ook dood!

Dit is al het tweede rund dat je doodschiet, Nazif!

Ik zei steeds: "blijf uit mijn akker"...

...maar hij luisterde niet.

Waarom toch? Deed het dier de laatste tijd anders?

Nee. Hoezo?

Mijn God, het is een dier!

"Blijf uit mijn akker." Hoe kan hij dat nou snappen?

-Waarom zei je 't mij niet? -Jij was ver weg.

Goed dan. Ik heb jouw runderen doodgeschoten.

Dan geef ik je mijn kleindochter voor je kleinzoon.

Ze is heel ijverig.

Is je kleindochter twee runderen waard?

Vorig jaar hebben ze vier runderen voor haar geboden.

Ik geef ook vier runderen. Twee heb je er doodgeschoten.

-En Faruk dus. -Is Faruk twee runderen waard?

Faruk heeft alles wat je in twee runderen kunt zoeken.

Dat is dan afgesproken.

Het voelt of er hier een rund zit. Hij gaat niet weg.

Faruk, zullen we die beesten wat voer geven?

Misschien dat ze zich dan beter voelen. Ze lopen niet door.

't Heeft niets met voer te maken. Het is psychisch.

Ze zijn onvruchtbaar en daarom zijn ze depressief.

Doe geen vruchteloze pogingen ze op te vrolijken.

Ik laat woorden dansen en geef ze een andere betekenis.

Echt heel bijzonder.

Ik ben buitengewoon. En zo slim.

Ik moet zo om mezelf lachen.

Wat kijk je, gewoon mens? Breng deze spullen naar alle dorpen.

En kom niet terug voor je alles verkocht hebt.

Beste mensen, waar gaan jullie heen?

Blijf waar je bent, Faruk. We gaan bidden om regen.

Onreinen mogen niet mee.

Nou ja.

Ik heb me met zand gereinigd omdat er geen water is.

Moet je hem horen.

Goedendag, Faruk.

Goedendag, postbode. Goed nieuws?

Ja, hopelijk wel.

Je vader was niet op zijn kantoor.

Er is een officiële brief voor hem uit Ankara.

-Uit welke stad? -Uit Ankara.

Faruk?

-Faruk? -Uit Ankara.

Een brief uit Ankara voor mijn vader?

O, nee.

Faruk?

Nu ben ik een wees. Een brief uit Ankara voor m'n vader.

-Ferhat, ga niet weg. -Wat is er gebeurd?

Ankara!

Er is een brief uit Ankara voor meneer Veysi.

Welk Ankara? De hoofdstad van Turkije?

De hoofdstad Ankara. Daar bij het Zoutmeer.

Daarom voel ik alsof er hier een rund zit.

Pak aan, Faruk. De ezel loopt weg. De ambtsezel!

Faruk, pak nou aan. Ezel, wacht.

Laat mij niet alleen met Ankara!

Kijk, uit Ankara. Doe eens open.

-Ik doe 'm niet open. -Kijk, uit Ankara. Open nou.

-Laat mij het niet doen. -Ga dan maar weg.

Laat me maar alleen.